Heimilisblaðið - 01.10.1931, Side 12

168
öeimilisblaðið
HELGISÖGUR.
Eftir Gottfried Keller.
Himnadrottningin og kölski.
Vinur! gáðu vel að þér,
Sit VOndi situl' hjá þér,
uður én varir, vakirðu ei.
VinnUr hann alveg á þér!
Augeli Silesii Cherub. —
Wandersmann, 2. Buch. 206.
Það var einu sinni greifi, Gebizó að
nafni. Hann atti undurfagra húsfreyju,
skiautlega höll og' stórt þorp og mesta
fjölda alls kyns veraldlegra gæða. Var
hann því alment talinn einn hinn ríkasti
maður og' hamingjusamasti í öllu landinu.
Virtist líka, sem hann kannaðist við orð-
stír sinn með þakklæti og- metti hann rétti-
lega. Var hann eig'i aðeins framúrskar-
andi gestrisinn, enda hlýjaði hin fagra
húsfreyja hugi gestanna og hjarta eins og
blessuð sólin sjálf, — heldur rækti hann
einnig kristilega g'óðgerðasemi víða vegu
umhverfis.
Iíann stofnaði klaustur og gaf stórgjaf-
ir til klaustra, sjúkrahúsa og fátækra-
heimila, prýddi kirkjur og kapellur; og á
hverri stórhátíð klæddi hann og fæddi
mesta fjölda fátækra, svo hundruðum
skifti. Voru því daglega, já, meira að segja
því nær á hverri stund dagsins margar
tylftir manna, sem gædd,u sér óspart á mat
og drykk í höll hans, slógu honum allskon-
ar gullhamra og hældu honum hástöfum,
þótt þeim í rauninni stæði alveg á sama,
og' jafnvel glöddust yfir, að hann sóaði
eignum sínum á þennan hátt.
Svo fór að lokum, sem við var að búast,
að Gebizó greifi eyddi öllum eignum sín-
um, með takmarkalausri gjafmildi sinni
og gestrisni; varð hann að veðsetja allar
eignir sínar til þess að geta haldið áfram
g'óðgerðasemi sinni, og því skuldugri sem
hann varð, þess ákafari varð hann í gjaf-
mildi sinni og umhyggjusemi um fátæka,
og var sem hann hyggði að snúa með Þv!
blessun himinsins til sín á ný. Að lokuk1
varð hann algerlega öregi, höll hans val°
tók og eyðileg og hrörnaði mjög. GagaS'
íausar og fánýtar stofnanir og gjafabréf-
sem hann af gömlum vana gat ekki látið
vera að gefa út, öfluðu honum aðeins háðs
og fyrirlitningar almennings; og er sV°
vildi til öðru hvoru, að hann gat laðað hei111
til hallar sinnar einhvern flökkuræfil]nn’
þá fleygði ræfillinn fussandi frá sér súPu'
gutlinu, sem hönum var borið, fyrir
greifanum og strunsaði burt í fússi.
Það var aðeins ein einasta manneskJa’
sem reyndist honum vel og var alhat
sjálfri sér lík, og það var Bjarnþrúður h>u
fagra, húsfreyja hans; því tómra sem var
á heimilinu og fátæklegra, því bjarta1'1
virtist fegurð hennar verða og glæsileg1'1'
Það var einnig, sem trygð hennar og nael'
gætni, ást og blíðlyndi ykist og efldist, Þvl
fátækari sem Gebizó varð, eins og' n
blessun himinsins hvíldi sérstaklega J^11
konu þessari, og þúsundir manna öf.unduðu
greifann stórlega af þessum eina dýrm^^1
fjársjóði, sem hann átti eftir.
Svo var það einn dýrlegan páskadaSs
morgun, að glaðir hópar kirkjufó^®
stefndu til greifasetursins, eins og varH
var, og fyrirvarð greifinn sig þá svo mJ0"
sökum fátæktar sinnar og niðurlæginS31"’
að hann áræddi ekki einu sinni að gan£a
til kirkju, og lá honum við sturlun af 01'
vílan, er hann átti að halda hátíðlega Þessa
sólbjörtu vordaga. Það var því árangulS
laust, þótt húsfreyja hans gréti fo£fuin
tárum og brosti blíðlega til hans á víxl
bæði hann að herða upp hugann og gang8
með sér til kirkju. Hann snerist önuklU
við bænum hennar, reif sig lausan og' ^01
að heiman gramur í geði. Ráfaði hann elU
mana um skógana með reiðhest sinn oí"
hugðist að vera að heiman meðan pás^a
hátíðin stóð yfir.
og
Hann reið nú beint af augum upP
ofan skógarhlíðarnar, unz hann að loklll!