Kennarinn - 01.06.1905, Blaðsíða 8

48
kennarinn.
inu sínu, heldur varði það stöðugt.—Svona halda birnirnir saman
og hjálpa hver öðrum. Stundum held eg að þeim korni betur saman
en — sumum systkinum að minsta kosti. — Nú, Beta, hvað gengur
að? Út af hverju ertu að gráta? Eg held eg segi ykkur ekki fieiri
bjarndýrasögur, ef það fær svona á ykkur.“
„Villi!“—sagði Beta kjökrandi—„þú ert eins—eins góður og
björn 1“
Og svo hlógu þau öll og börnin gleymdu því, sem hafði gtert
þau vond.
Úr „New York Tribune".
--------o--------
HÆRRA, MINN GUÐ, TIL t>IN.
(„Neárer, my God, to Thee“ý.
i. Hærra, minn guð, til þín,
hærra til þín,
enda þótt öll sé kross
upphefðin mín;
liljóma skal harpan mín:
|: hærra, minn guð, til þín, :\
hærra til þín!
3. Sofanda sýn mér þá
sólstigans braut,
alfaðir, upp í þitt
cilífa skaut;
hljómi þá hátt til mín:
| : hærra, minn guö, til þín,:]
hærra til þín!
2. Villist eg vinum frá
vegmóður, einn.
Köld nótt sé kring um mig,
koddi minn steinn,
heilög sé heimvon mín:
|: hærra, minn mtð, til þín, :|
hærra til þín!
4. Árla eg aftur rís
ungur af beð,
guðs hús úr grýttri braut
glaður, eg hleð.
Hvcr og ein hörmung mín
|: hefur mig, guð, til þín, :i
hærra til þín!
5. (Byfti mér lengst í hæð
lukkunnar hjól
upp yfir stund og stað,
stjörnur og sól,
hljóma skal haroan mín:
|: hærra, minn guð, til þín,:
hærra til þín!
o
þýðing síra Matth. Joch.