Ægir - 01.10.1917, Blaðsíða 15

ÆGI R
147
ingur af kolaeyðslunni yfir hina sömu
leið með 10 sjóm. hraða á klst. o. s. frv.
Rað er sýnilegt, að hér er um alveg
beinan ágóða að ræða hvað kolaeyðsl-
unni viðvikur, þar eð skipíð hefir farið
jafnlangar leiðir. En náttúrlega gengur
mismundi langur tími til þess að fara
hinar jafnlöngu leiðir. En hversu mikið
það hefir að segja, er eigi gott að gera
ráð fyrir hér.
Það skal tekið fram, að þegar kola-
eyðsla skips er þannig miðuð við hraða
þess, er ekki gert ráð fyrir annari mól-
stöðu en þeirri, sem myndast á milli
vatnsíns og þess hluta skipsins sem er
niðri i vatninu. Veður og sjólag geta
náttúrlega haft mikið að segja. En við
þau öfl er hér eigi gott að fást.
Ef kolaeyðslutilraunir þær sem getið
er um hér að framan, væru látnar fara
fram á botnvörpuskipum hér, væru það
eflaust talsverðar framfarir í þessa átt,
því þannig væri eigi mörgum blöðum
um það að fletta, hvernig menn gætu
bezt notað sér i hag það fé, sem liggur
í eldsneytinu, ef »kort« þau er getið var
um væru fyrir hendi. Og líklegt er, að
ef menn hefðu svo ákveðinn leiðarvisir
til að fara eftir í þessu máli, að þá
mundi þvi meiri gaumur gefinn. Ekki
er því að neita, að slikar tilraunir myndu
kosta talsvert fé, ef það væri beinlinis
lagt út til þess, þar eð skipið }rrði að
vera á ferð, að minsta i 18—24 klst. En
tilraunir þessar gætu einmitt átt sér stað
þegar skipið væri á ferð á annað borð,
og væri þannig ef til vill litlu við það
eytt, nema ef skipið kynni að tefjast i
nokkra klukkutíma.
En ekki væri minna um vert, að geta
fengið nokkurn veginn ábyggilega áætlun
uro kolaeyðsluna við mismunandi snún-
ingshraða vélarinnar, þegar skipið væri
að fiski. Það mundi ef til vill vera erfið-
ara, en sjálfsagt væri það samt gerlegt.
Að líkindum yrði hér að nokkru leyti að
fara eftir útreikningi, þar eð erfitt mundi
vera að koma tilraunum við þegar skip-
ið væri að fiski, þvi það er ávalt óákveð-
inn tími í einu.
G. P. J.
Merkj asamband
milli lancls og skipa.
Enn mun það tiðkast, að þegar bátur
eða bátar einhverra orsaka vegna ekki
geta lent þar sem þeirra er von, þá eru
menn sendir til ættingja og vina, til þess
að láta vita að báturinn sé lentur, og
hafa slikar ferðir tíðum átt sér stað í
tvisýnu veðri, sem sýnir að mönnum er
áhugamál að gleðifregnin berist hið fyrsta
til heimila þeirra er hlut eiga að máli.
Hve mikils virði slik gleðifregn er, geta
að eins konur og nánustu ættingjar sjó-
manna dæmt um, aðrirvarla. Siður þessi
er gamall og ætti að haldast þar, sem
þvi verður komið við, en nú er breyting
á útgerð orðin slik, að ýms vandkvæði
verða á sendiferðum og boðum til þeirra,
sem hræddir og sorgbitnir bíða eftir fregn-
um heima, en þar sem svo er komið, þá
verður að halda uppi hinum góða gamla
sið á annan hátt og reyna þannig að
koma gleðifregnum til þeirra, sem hug-
hreysta þarf, eins fljótt og hægt er, sé
þess kostur.
Fiskiveiðar eru nú aðallega stundaðar
a mótorbátum; eru margir þeirra stór
skip og því ekki lendandi i vörum. Þeir
leggjast fyrir akkeri þar sem best hentar
og hest er var, þegar þeir þurfa að
hleypa eitthvað undan veðri og ná ekki
sinni eigin legu. Oft vill svo til, -að bátar