Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.11.1946, Blaðsíða 4

Dýraverndarinn - 01.11.1946, Blaðsíða 4
50 DYRAVERND ARINN ákvæði cinstakra landa ekki nægt, svo að Þjóðabandalagið gamla hafði það mál til með- ferðar. Hér á landi eigum vér að búa við allfjöl- þætta friðunarlöggjöf, og þó að hún sé ófull- komin og í ýmsu ábótavant, tel ég rétt að tilfæra hér sett lög og gildandi á þessu sviði: Lög' um friðun fugla og eggja, frá 10. nóv. 1913. Lög um friðun æðarfugls, frá 10. nóv. 1913. Lög um friðun hreindýra, frá 8. nóv. 1901, — og um framlengingu á þeini lögum, frá 26. okt. 1917. Lög um breytingu á 1. um friðun fugla og eggja, frá 27. júni 1921 og lög um sama, frá 4. júli 1924. Lög um friðun lunda, frá 27. júní 1921. En hvar á íslenzki fálkinn og haförninn friðland? Hvergi. — Mönnum kemur vist sam- an um, að knýjandi nauðsyn beri til að friða báðar þessar þjóðlegu fuglategundir, áður en það er um seinan, vel minnugir harmsögu geir- fuglsins. 4. Þá er loks að geta þeirrar dýraverndun- ar, þar sem hagnýtar ástæður liggja til grund- vallar. Koma þá í þvi sambandi nytjadýrin til greina, og þó aðallega alidýrin eða hús- dýrin. Dýralæknastéttir landanna eru að sjálf- sögðu ein meginstoð þeirrar starfsemi, því að i þeirra höndum er og á að vera öll heil- brigðisgæzla húsdýranna, lækningar og sótl- varnir. Eg liefi þá í stórum dráttum komið inn á þau rök og hvatir, sem dýraverndun allra landa byggist á, og þó að þær séu að ýmsu Ieyti sundurleitar og ólíkar, snöggt á litið, þá renna þær víðast hvar saman í dýraverndun- arfélögunum í eina órofa, starfandi heild, til bagsbóla munaðarlausu mállcysingjunum. 12. jan. 1947. Sigurður E. Hlíðar, yfirdýralæknir. Smá Iteniámssaga firá Noregi. Sporhnndurinn „Jack" í slæmri klípu. Þegar Þjóðvcrjar skömmu eftir hernám Noregs, heimtuðu hunda, til ýmissa hernaðar- starfa, fékk Inkilæ nokkur, fulltrúi, er átti gersemis sporhund, boð frá hinum þýzku her- yfirvöldum, að afhenda hundinn. Hann reyndi fyrst að leynast með hund- inn fyrir utan Osloborg. Þegar hann, að viku liðinni, snéri heim aftur, beið hans enn boð frá hcrstjórninni, að láta Imndinn af hendi á tilteknum stað í borginni næstkomandi sunnu- dagsmorgun kl. 8. Ef boðinu yrði ekki hlýtt, átti að refsa fulltrúanum og taka hundinn með valdi. Nú voru góð ráð dýr. Hundurinn var bæði fallegur, stór og auk þess duglegur sem hest- ur. Fulltrúinn gat alls ekki Iiugsað til að láta hann frá sér. En allt í einu datt honum snjall- ræði í hug. Daginn áður en afhenda átti hundinn, fór fulltrúinn í langa hjólferð, hundurinn elti og varð fyrir bragðið lielaumur á öllum gang- þófum. Því næst nuddaði fulltrúinn mold og leir um hundinn allan, svo að hann líktist frckar ófreskju en liundi. Munnvikin nuddaði hann upp úr kartöflumjöli, til þess að hann skjyldi sýnast bæði gamall og grár. Hann fékk hjá dýralækni augndropa handa hundinum, sem urðu þess valdandi, að hann tái-felldi sí- fellt. Að lokum klæddist Inkilæ sjálfur tölrum. Þannig búínn, skítugur um hendur, órakaður og f libbalaus haltraði hann af stað, árla sunnu- dagsmorguns. Hundinn verkjaði svo í þófana, að liann rétt staulaðist áfram. Nafn fulltrúans var kallað, og Inkilæ haltr- aði lil liins þýzka liðsforingja, sem spurði liranalega: „Hvað er hundurinn gamall?" En áður en Inkilæ hafði tíma til að svara, öskr- aði liðsforinginn: „Nei, farðu með þessa ó- freskju til fjandans." Hann leit á Inkilæ mcð víðbjóði, eins og haim væri að hugsa, að það væri margt líkt með skyldum.

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.