Vesturland


Vesturland - 24.12.1943, Blaðsíða 1

Vesturland - 24.12.1943, Blaðsíða 1
VESTURLAND BLAÐ VESTFIRZKRA SJ ÁLFSTÆÐ ISM AN N A XX. árgangur. ísafjörður, 24. des. 1943. 38—39. tölublað. G1 e ð i 1 e g j ó 1! Jólahugleiðing. Eftir séra Þorstein Jóhannesson prófast í Vatnsfirði. Yður er í dag frelsari fæddur, sem er Kristur Drottinn, í borg Davíðs. Lúk. 2, 11. Heilögu jól, blessaða ljóss- ins hátíð! Eins og heiðbjartur sól- stöðudagur vakið þið og lýsið í minningu vor allra, frá fyrstu bernsku. Eins og heilagur blær íékuð þið um hj arta vort á æskudögum, og þær minn- ingar munu fylgja oss og lýsa til efstu elli. — Já, þráum vér ekki öll að lifa aftur á ný hinar sólbjörtu sælustundir æskunnar, þráum vér ekki að verða að börnum á ný, og mæta hinum blessaða gesti jólanna, á sama hátt og meðan vér stóðum við móður kné, í sælli saklausri bernksu. Undraverður er sá máttur, dýrðleg er sú huggun og birta, sem stafar uni ár og öld eins og geislastafir út frá atburði hinnar fyrstu jólanætur. Þótt oss virðist dimmt og dapurlegt í heimi, og þótt skammdegis- myrkrið lyki um oss eins og veggur, þá boða jólin oss i hvert sinn, að ljósið sé að sigra og myrkrið i mannheimi sé að þokast fjær. Jafnvel sá er stynur undir þungum reynslukrossi, og drúpir dapur og hljóður, eins og fangi í f j ötrum, heyrir á hinni heilögu stund Ijúfa friðarrödd, sem sefar harm í hjarta og vekur til lífs að nýju brostnar og bugaðar vonir. Svo dýrðleg er reynsla vor, er vér stönduin andspænis heilögum jólum, og mætum honum, sem af kær- leika gerðist bróðir vor. — Þegar jólaljósin tendrast og hin milda raust englanna boð- ar oss frið og elsku Drottins, þá er sem allt í voru innra lífi skipti um svip. Harkið hljóðnar, sársaukinn dvínar og heimsvizkan og hrokinn draga sig í hlé. Oss finnst vér vera leidd í háan og bjartan helgidóm, sem ómar af lof- gjörð og gleði, yfir hinu dá- samlega undri, að vér mætum konungi lifsins, sem brosandi Séra Þorsteinn Jóhannesson nýfæddu barni. Hjá honum stöndum vér við hlið himins- ins. Með lífi sínu bendir hann oss á þann himinstiga,v sem lyftir sál vorri til ljóssins. Og þá efumst vér ekki lengur um sigur þess góða, þrátt fyrir vanþroska vorn og villuspor, þvi Guð er með oss, fyrst hann sendi son sinn til þess að leiða oss, léiðbehla og styðja á hinni torförnu leið til ljóss og þroska. Þegar hann er föru- nautur vor og leiðtogi þurfum vér engu að kvíða, þótt kraft- ar vorir bregðist og viljinn sé deigur, þvi hann s-tyður hinn brákaða reir og gefur veikri viðleitni sigur. — Enn á þessum jólum er heimurinn flakandi af sárum og sollinn af hörmum. Þjóð- irnar stynja undir hinu óbæra oki styrj aldarinnar. Skortur og sársauki, harmur og tár blasa við augum vorum, í flestum löndum heims. Guð gefi að birta jólanna megi færa frið og huggun til hinna mörgu, sem nú þjást og líða. Guð gefi að hin myrka ægilega nótt sé senn á enda, og að dagsbrún nýrra og friðsamlegra sam- búðarhátta meðal þjóðanna, sé upp að renna. — En gætum vér Islendingar að þyí, sem skyldi, hve ham- ingjusamir vér crum. Þjóð vor hefir staðið í skjóli Drottins. Mildi hans hefir bægt frá oss böli styrj aldarinnar, kærleiks- hönd hans hefir skýlt oss og varðveitt i hinum geigvænu stormum þessara ógnarára. Skyldi nokkur þjóð í heimi eiga, um þessi j ól, við j afn ljúf og örugg kjör að búa, og vér. Skyldi nokkur önnur þjóð geta vænzt þess, að hver ein- asti einstaklingur hennar fái að njóta hinnar helgu hátiðar í friði og gleði og vermast við hlýleik og vinarþel, sem yljar hjarta hans. Vér megum ekki gleyma að þakka slíka ham- ingju og reyna að gera oss hennar maklega. En þá þurfum vér einnig að láta jólafögnuð vorn birtast í þcirri kærleikslund, sem leit- ast við af fremsta megni að senda geisla góðvildar og hlýju á vegu þeirra er mesta hafa þörf samúðar huggunar og hjálpar, því þeir eru ávalt til. Enginn fögnuður veitist meiri en að leggj a líkn við þraut meðbræðra vorra. — Á þessum jólum hlýtur oss að renna til rifja hin þunga bar- átta, sem frændþjóðir vorar á Norðurlöndum verða nú að heyja* Jólagleði vor ætti þvi á sérstakan hátt að minna oss a skyldur vorar gagnvart þeim, þegar auðið verður að rétta þeim hlýja hjálpai'hönd. Hvernig eigum vér að lýsa hinum unaðslegu áhrifum jól- anna? Þau eru gleðihátið i orðsins fyllstu merkingu, af því þau vekja gleði- og sælu- tilfinningu í hverju brjósti. Og gleðin er óendanlega mikils virði. Hún er sólskinið í lífinu. En samt er hitt langt um þýðingarmeira og hamingju- drýgra að jólin vekja hjá oss einhuga löngun þess að verða að góðum mönnum og batn- andi. Þá óskum vér einskis frekar en að oss auðnist að inna af höndum eitthvert drengilegt og fagurt verk, sem gleður aðra og styður þá. — Þegar vér á heilögum jólum mætum hinum nýfædda frels- ara skynjum vér skýrast auð- legð hans og nekt vor sjálfra. Vér berum tötra vora og and- lega fátækt saman við hrein- leika hans og heilaga dýrð, og þá óskum vér helzt að hrökkva i felur. En þá bendir hann oss að koma til sin, og réttir oss hlýja og ástrika hönd, eins og hann væri bróðir vor. Fyrir þeim kærleikseldi glúpnar jafnvel steinhjartað og fyllist einlægri löngun þess að líkjast honum og hlýðnast hans heilaga vilja. Þessvegna reynum vér á heilögum jólum, fremur en nokkru sinni endranær að vera einlægir í orðum, hlýir i viðmóti og prúðir og sannir í hátterni og athöfn, eins og þeim einum er gefið, sem eru hjartahreinir eins og börn. Og þá óskum vér'einnig að auð- sjrna öðrum ástúð og vinsemd og styðja þá og gleðja, sem heyja harðan leik. Já, þá munum vér jafnvel eftir því að kasta fáeinum brauðmol- um til hinna smáu vetrargesta, er leita að glugga vorum. — Hin heilaga nótt býr yfir und- ursamlegum töframætti og á- hrifavaldi. Hún er sálu vorri endurfæðingarlaug og heilag- ur hreinsunareldur. Hugsum oss hve mikils vér færum á mis ef vér ættum engin jól. Væri það ekki áþekkt því að nema á braut sumarið og skilja oss veturinn einan eftir. Þvi ef vér þekktum engin jól værum vér svift hinni andlegu vaxtar- þrá, sem vaknar í brjósti voru er vér mætum hinum blessaða jólagesti. Stuðlum að því, á þessari heilögu hátíð, að birta hans megi falla sem víðast á vegu annara manna, svo að þeir megi vermast af kærleika Guðs og öðlast frið i hjarta. En kappkostum þó um fram allt að tendra birtu jólanna i hjörtum hinna ungu, svo að hún megi verða það blessaða leiðarljós, sem lýsir þeim og leiðbeinir til æfiloka. Það er jólagjöfin bezta vorri þjóð til handa. Þvi ef hin upprenn- andi æska, sem landið á að erfa, leiðist af ljósi Drottins Jesú, þá munu skammdegis- skuggarnir víkj a og bj artur og þroskarikur dagur renna upp í þjóðlífi voru. Gleðileg jól! Amen.

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.