Samtíðin - 01.06.1950, Qupperneq 20

16
SAMTÍÐIN
elgaion:
Tvisvar tveir eru
ekki alltaf fjórir
pRÆÐSLUFLOKKARNIR hans ÓI-
afs míns eru ekki ennþá teknir
til starfa, vegna ]iess hve margar
nefndir voru skipaðar í málinu!
Ræði lærðir og leikir létu málið til
sín taka, svo að nú er útséð um, að
eitthvað verður úr framkvæmdum.
Sumir vilja liaga kynferðisfræðslunni
á einn veg, aðrir á annan. Menn
eru ekki sammála um, hvernig eigi
að útskýra málið, svo að vel fari á.
Sennilega hefur engum dottið það
sama í hug og Jónu, vinkonu minni.
sem ef til vill er ekki von.
Jóna hefur heilbrigðar skoðanir og
skilur hlutina eins og þeir koma
henni fyrir sjónir, umbúðalaust. Hún
sagði eitthvað á þessa leið: „Ég
myndi senda alla þátttakendui’na 1
sveit, því að þar gætu þeir fylgzt
með dýrunum og lært undirstöðuat-
riðin af þeim. Síðan væri auðveldara
að útskýra, hver væri mismunurinn
á þeim og okkur mönnunum. En
sumir eru og verða alltaf skepnur,
því er nú fjárans ver. Já, Gerða mín,
ég vildi óska þess, að þessir fræðslu-
flokkar yrðu að veruleika, en guf-
uðu ekki upp í einhverju nefnda-
fargani.“
Þið getið reitt ykkur á, að það er
oft liðugt málbeinið á okluir Jónu,
þegar við hittumst, og bezt tekst
okkur upp, þegar við tölum saman
undir fjögur augu. Maður ætti held-
ur aldrei að tala af sér, jægar sá
S'onja t)3.
þriðji heyrir til! Einkum er slæmt
að hafa þriðju konuna viðstadda,
vegna þess að konur hafa yfirleitt
ríkara ímyndunarafl en karlar. Þær
leggja saman tvo og tvo á sína vísu
og fá sjaldnast út fjóra, heldur það,
sem þeim finnst viðeigandi í hvert
sinn. Eg hitti Jónu nýlega, og þá
fór hún að spyrja mig, hvernig rit-
stjóranum liði og hvort ég héldi, að
hann mundi hafa það af. Ég varð
öll eitt spurningarmerki, en allt í
einu rann upp fyrir mér ljós!
Tvær elskulegar konur voru ný-
lega staddar hjá mér. Við töluðum
um allt milli himins og jarðar og
þar á meðal dagblaðsritstjóra einn,
sem öll þjóðin kannast við. önnur
sagði, að hann væri lítill og grannur,
en hin sagði, að hann væri bæði stutt-
ur og digur. Ég sagðist hafa heyrt, að
hann væri hár og glæsilegur, en hann
hefði misstigið sig suður á Keflavík-
urflugvelli. Ekki höfðu nú konumar
heyrt þess getið, og svo var ekki
naeira um það talað, því að það er
varla í frásögur færandi, þó að mað-
ur misstígi sig. En viti menn. Sag-
an er ekki þar með öll, því að önn-
ur konan þekkti mágkonu Jónu, og
þannig komst sagan til hennar. Hún
hafði sagt það í óspurðum fréttum,
að ritstjórinn væri fárveiltur. Hann
hefði farið upp í flugvél, til þess að
afla sér frétta og ekki hugað að sér,
fyrr en flugvélin hefði farið af stað
Þá liefði hann stokkið út úr henni
í dauðans ofboði og stórslasazt á fót-
unum, manntetrið.
Við Jóna gátum ekki annað en
brosað að þessari fjarstæðu. Jóna var
alveg steinhissa á konunni, að hún