Sameiningin - 01.03.1959, Blaðsíða 5

Sameiningin
3
en elska þó, hann, sem þeir hafa ekki fyrir augum, en trúa
samt á, hann, sem fær hjörtun til að brenna og hvorttveggja
er hrópað til: „Far frá mér, herra, því að ég er maður
syndugur,“ og: „Herra, til hvers ættum vér að fara? Þú
hefir orð eilífs lífs, og vér höfum trúað og vitum, hver þú
ert: Hinn heilagi Guðs.“ Hann býður oss að sækja fram
jafnt þjóðum heims sem einstaklingum yfir brúna en reisa
oss ekki fastan bústað á henni.
Um 19 aldir hefur mannkyninu verið flutt fagnaðar-
erindi hans:
Allt er frá Guði, fyrir hann og til hans. Gjörvallt mann-
kynið er ein fjölskylda, sem á Guð að föður, og hver manns-
sál er meira virði en öll dýrð hins ytra sýnilega heims.
Það er frá kærleik runnið og til kærleiks skal það aftur
hverfa.
Halt öruggt mannkyn áfram þinni ferð,
því eilíft líf í hjartanu þú berð.
En í stað þess að keppa fram í krafti kenningar hans
hefir mannkynið breytt gegn varnaðarorðum hans.
Ein þjóðin af annari hefir ruðzt fram til þess að reisa
sér fastan bústað á brúnni, grundvallaðan á sjálfselsku og
þeim auði ,sem mölur og ryð grandar og er valtastur vina.
Ríki þessa heims hafa risið hvert af öðru, rakað að sér
jarðargæðum, eignum og völdum, lagt undir sig lönd og
þjóðir, gnæft drembilega um skeið og tignað skepnuna í
stað skaparans, en síðan aftur hrunið í rúst. Og svo er það
enn í dag. Engin kynslóð hefir séð það skýrar en vor, sem
lifað hefir tvær heimsstyrjaldir og eftir það hið kalda stríð
tortryggni og haturs og horft á steypiregnið koma og
beljandi læki og storma blása og skella á húsinu og það
falla og fall þess verða mikið. Véla-„menningunni“ hefir
gleymzt mannssálin sjálf, gildi hennar og frelsi — og þroski
hennar orðið langt á eftir. Einhliða tækniþróun er metin
mest, og henni fleygir fram, en hættan vofir yfir, að sam-
vizka og sannfæring verði hungurmorða. Og nú er svo
komið, að mannkynið stendur á öndinni af ótta við eigið
hrun — að það taki sér sjálft sína eigin gröf og líði undir lok.
En hvað um vora litlu þjóð?