Íslendingur


Íslendingur - 24.08.1955, Side 6

Íslendingur - 24.08.1955, Side 6
6 ISLENDINGUR Miðvikudagur 24. ágúst 1955 HjnriM’rkurÁðstefnn Snmeiou5u þjóðunou Gefn, 18. ágúst. — Ráðstefna Sameinuðu þjóðanna um frið- samlega notkun kjarnorkunnar er nú senn á enda. Það virðist sameiginlegt álit allra þeirra, sem taka þátt í ráð- stefnunni og einhverja aðild eiga að henni, jafnt lærðra sem leikra, að hún hafi reynst mjög gagnleg, og það jafnvel framar vonurn bjartsýnustu manna. í dag ræddu vísindamenn ráð- stefnunnar aðallega um hin sí- auknu not geislavirkra ísótópa til ýmiskonar lækninga, vísindalegra rannsókna á ýmsum sviðum og í iðnaði. Segja má að notkun hinna örsmáu atómagna og skýrslur varðandi framfarir á orkufram- leiðslu kjarnorkustöðva, hafi ver- ið helztu umræðuefni fundarins, enda þótt hann hafi komið víðar við og ræddar hafi verið margar aðrar greinar hinna víðfeðmu kj arnorkuvísinda. Clinton Anderson, öldunga- deildarþingmaður, 6em er formað ur kjarnorkunefndar Bandaríkja- þings, lét þess getið á blaða- mannafundi í dag að á ráðstefn- unni hafi þjóðir þær, sem taka þátt í henni þegar skipst á mjög mikilvægum upplýsingum. Lét hann í Ijós þá ósk að ráðstefna svipuð þessari gæti komið saman aftur áður en langur tími er lið- inn. Á fundi þeim, sem fjallaði um notkun geislavirkra ísótópa spáði einn af mikilhæfustu 6tarfsmönn- um bandarísku kjarnorkustofnun- arinnar, eðlisfræðingurinn dr. Willard E. Libby, stórauknum notum geislavirkra ísótópa til hagshóta fyrir gjörvallt mannkyn. Hann sagði að enda þótt not ísó- tópanna væru nú þegar orðin svo mikil, myndu þau ein réttlæta allt það starf og allt það fjár- magn, sem varið hefir verið til kj arnorkurannsókna. Libby sagði að enn biðu vísindamanna geysi- mikil óleyst verkefni í sambandi við notkun ísótópanna. Dr. A. F. Rupp, sem starfar við kjarnorkustöðina í Osk Ridge í Bandaríkjunum, lét þess getið í skýrslu, er hann flutti á ráðstefn- unni, að fram að árslokum 1954 hafi þessi kjarnorkumiðstöð látið frá sér fara 64,000 sendingar af geislavirkum ísótópum til sjúkra- húsa og vísindastofnana um heim allan. Vísindamenn frá Ástralíu, Tékkóslóvakíu, Bretlandi, Kana- da, Bandaríkjunum og Sovét- Rússlandi hafa flutt ráðstefnunni skýrslur um notkun ísótópa m.a. við brottnám heilaæxla, lækningu á krabbameini, til að finna galla í málmum og til þess að mæla þykkt og samsetningu ýmissa efna. Á fundum, sem fjölluðu um framleiðslu rafmagns, þar sem kjarnorka er notuð sem hinn upp- runalegi aflgjafi, voru fluttar skýrslur, er báru þess vitni að bæði Sovét-Rússland, Bandarík- in og Bretland hafa náð góðum árangri í sambandi við tilraunir þær, er miða að því að auka orku magn það, 6em eldsneyti kjarn- orkuofna framleiðir. Fulltrúar bandarísku sendi- nefndarinnar skýrðu frá tilraun- um með notkun fljótandi bismut- málms til kælingar, en fulltrúar Sovét-Rússlands skýrðu frá á- rangri af tilraunum þeirra með notkun fljótandi sódíums og sódí- umsaltpéturs í sama tilgangi. Þessar tilraunir eru langt komn ar með að leysa það vandamál, sem felst í því að hafa öflugan kæli, sem jafnframt ver kjarnorku efnin fyrir tæringu. Fyrir síðasta bæjarstjórnar- fundi lá fundargerð bygginga- nefndar, þar sem nefndin hafði á- greiningslaust lagt til, að BSO fengi bráðabirgða stöðuleyfi fyr- ir byggingu bílaafgreiðslu vestan við Bifreiðastöðina Stefni, þar sem BSO hafði áður verið úthlut- að stöðuleyfi fyrir bifreiðar. Þessi tillaga bygginganefndar var felld á bæjarstjórnarfundin- um með eins atkvæðis mun, og er ekki kunnugt, hvað valdið hefir. Undanfarið hefir oft verið rætt um það, að fjarlægja þyrfti bif- reiðar af Ráðhústorgi, og götum þeim, er að því liggja, og fá bif- reiðastöðvunum, er þar hafa ár- um saman verið, annað athafna- svæði í bænum. í sumar lét bæj- arstjórn loks verða af því að bægja bifreiðunum af torginu, en án þess jafnjramt að sjá þeim fyrir viðurutndi slœðum annars- staðar. Stjórn BSO hafði lagt til, að bátakvíin við Strandgötu yrði fyllt upp, og stöðinni fengið at- hafnasvæði þar, og er bæjarstjórn hafði látið stöðina flytja benzín-1 tanka sinn þangað og úthlutað | henni bílastæðum á kantinum við j tankann, mun ahnennt hafa verið litið svo á, að málið yrði leyst á þann hátt. En neitun bæjarstjórn- ar á erindi stöðvarinnar um bygg ingu afgreiðsluhúss á þessum stað, bendir til, að henni sé eng- inn samastaður ætlaður. Og þar sem hér er um að ræða atvinnu nær 30 manna, er afgreiðsla máls- ins í bæjarstjórn hvorttveggja í senn: furðuleg og óviðunandi. Bæjarstjórn ber að greiða fyrir því, að fólksbifreiðastöðvarnar fái viðunandi samastað í stað þess að hrekja þær út á húsgang. Flutningur bifreiðanna af Ráð- hústorgi mælist vel fyrir, enda eykur það umferðaröryggi á fjöl- förnustu götum bæjarins. Þó skortir enn nokkuð á, að þar sé nóg að gert. Þriðja bifreiðastöð- in er staðsett við mikla umferða- götu, og þarf að ætla henni annað athafnasvæði. Og eins og nú standa sakir, er ríkjandi umferð- aröngþveiti við Kaupvangstorg Vísindamennirnir, sem sótt hafa ráðstefnuna, hafa verið í essinu sínu, því nú hafa þeir margir hverjir í fyrsta skipti átt þess kost að hitta starfsbræður sína frá öðrum löndum og ræða við þá um sameiginleg áhugamál. Ýmsir þeirra hafa látið í ljós undrun sína yfir því hve vísinda- menn, sem unnið hafa að lausn sömu gátunnar á sitt hvoru land- inu, án þess að hafa samband hvor við annan, hafa komist að sömu niðurstöðu, og á þetta sér- s'aklega við um rannsóknir Breta, Bandaríkjanna og Rússa í sam- bandi við upphaf keðj uvirkj unn- ar í kjarnorkuofnum. Yfirleitt eru fulltrúarnir á ráðstefnunni mjög ánægðir með árangur henn ar, og vænta mikils af auknu samstarfi á sviði kjarnorkuvís- inda víðsvegar um heiminn. og í neðanverðu Grófargili. Þar er nú slysahælta mikil af of mik- illi umferð, þar sem stórar flutn- ingabifreiðir standa tímunum saman alla virka daga á sjálfum umferðagötunum, og eiga bæjar- stjórn og stjórn umferðamálanna þar óunnið verk, sem ekki má dragast öllu lengur. Mjólkurflutn ingabifreiðunum verður að sjá fyrir stöðuplássi annars staðar en á helztu umferðagötu bæjarins. ___*____ Þankabrot Framh. af 4. síðu. griðastaður hálfgerðra villimanna held- fólks, sem leitar þangað fegurðar, friðar og hvíldar. UM LEIÐ OG ÉG birti þessa hug- leiÖingu Loga, tel ég rétt að geta þess, að sjálfur hefi ég nýlega átt tal um þetta efni við sýslumann Þingeyinga, Júlíus Havsteen. Hann sagði mér, að nýlega hefði komið pistill um þetta í dálkum Velvakanda Morgunblaðsins, væri orðinn „versta kráin í allri Þing- eyjarsýslu.“ Og þar í ættu Akureyring- ar, sem jafnan væru þar fjölmennastir, drýgsta hlutinn, þótt fleiri kæmu þar við sögu. Upphaflega hefði Skógrækt- arstjóri ríkisins ásamt nokkrum fínum mönnum á Akureyri byggt bragga þenna í Vaglaskógi, sem alltaf hefði verið í æpandi mótsögn við fegurð 6taðarins, og rekið þar gisti- og veit- ingahús urn skeið. En ráðsmaður fyrir- tækisins hefði alltaf talið það rekið með ærnu tapi, og mundi ríkisskatta- nefnd hafa fallizt á þá skoðun. Og nú væri svo komið, að Skógrækt ríkisins ræki knæpu þessa, og væri það vissu- lega í litlu samræmi við menningarlegt hlutverk hennar og upphyggingarstarf. „Pabbi, áktn ekki svona hart.“ „Af hverju ekki?“ „Lögregluþjónninn á mótor- hjólinu kemst ekki fram úr þér.“ furöuleg mdlsnlðreiðsla og áliti hann þar ekkert ofsagt. Vagla- skógur (eða a. m. k. Brúarlundur) ALF ERLING: 83 Bræður myrkursins — Julie de Noel, segið þér, Disna, sagði hann og fletti bókinni. — Nei, leyniþjónustan þekkir enga með þessu nafni. VIÐKVÆMT EINTAL Um kvöldið hélt Sjakalinn í óperuna. Hann var einn hinna fyrstu er komu inn í áhorfendasalinn, því að hann vildi virða fyrir sér alla, er þangað kæmu. Honum fannst tíminn aldrei hafa verið svo lengi að líða, og rannsakandi augnaráð hans leitaði gegnum kíkinn um allt áhorf- endasviðið, en hvergi gat hann komið auga á hina fögru de Noel. Skyldi hún hafa svikið? Hafði hún verið að gabba hann? Hann vissi sjálfur ekki, hverju hann '®í/ldi trúa. Er sýningin hófst, ávarpaði hann maður, sem hann þekkti, og sat að baki honum. Hann leit um öxl andartak og skipti við hann nokkrum orðum. Þegar hann neri sér fram aftur, gat hann ekki varizt undrun. Konan sat í geislandi fegurð sinni í afþiljaðri stúku. Hún sá hann, brosti til hans, og Ivan Disna reis á fætur og hneigði sig. Hún kinkaði kolli til hans. Hann var í sjöunda himni. í sama bili var tjaldið dregið frá, og það var slökkt í áhorfenda- salnum. Ef Ivan Disna hefði á því augnabliki getað stöðvað leik- inn á sviðinu, mundi hann hafa gert það, því allan þáttinn huldi myrkrið konuna fyrir honum. Honum fannst þátturinn endast heila eilífð, og hann varð glað- ur, þegar tjaldið var dregið fyrir og ljósin kveikt. Hann leit upp í stúkuna, og augu hans mættu brosfögru augna- ráði Julie de Noel. Hann gat ekki staðizt þetta lengur. Hún varð í vitund hans huldu- mær. Hann varð að tala við hana. Og hann stóð upp úr sæti sínu og gekk yfir i stúku hennar. — Leyfist mér að koma inn? spurði hann. — Auðvitað, svaraði hún og dró tjald fyrir rimlaglugga stúk- unnar. — Þér töfrið mig, sagði hann og kyssti á hvíta hönd hennar. Hún hló. Og Ivan Disna hugsaði með sér, að þannig mundu englarnir hlæja. Rétt á eftir var hann setztur við hlið hennar og tekinn að ræða við hana. Ein veikasta hlið Sjakalsins var hégómagirni hans. Hann varð upp með sér, ef einhver smjaðraði fyrir honum og lýsti undrun sinni á hugrekki hans, og konan lét hann fyllilega skilja, að það væri einmitt hugrekki hans, sem hún dáðist að og hefði komið inn hjá henni þeirri fyrirætlun að kynnast honum persónulega. Hann gekkst ákaflega upp við þetta. Konan var dásamlegt ævintýri. Ef til vill elskaði hún hann, þegar allt kæmi til alls. Hvílík hamingja. Hann var ófríður eins og erfðasyndin, en hann hafði heyrt, að ljótir menn vektu oft áhuga og eftirlekt hins veika kyns. Þegar sýningunni var lokið, og hann lagði loðkápuna óstyrkum höndum á axlir henni, sneri hún sér að honum og sagði: — Viljið þér gjöra mér þá ánægju að fylgja mér heim og borða með mér kvöldverð? Sjakalinn vissi ekki í gleði sinni, í hvorn fótinn hann átti að standa, og að sjálfsögðu tók hann boðinu með þökkum. — Og svo heitið þér mér því að segja mér nokkur æsilegustu ævintýrin, er þér hafið ratað í, sagði hún með eggjandi brosi. — Það skal verða mín mesta ánægja, fullyrti Ivan Disna. Litlu síðar sátu þau í hinni fögru bifreið konunnar. Hefði nokkur getað séð Sjakalinn á leiðinni við hlið þessarar geislandi fegurðar, þá mundi orðrómurinn um harðlyndi Sjakals- ins hafa lotið í lægra haldi. Hann kyss'i hendur konunnar fögru og fullvissaði hana um að- dáun sína og ást, en hún virtist ekki taka honum það illa upp. Það var heppilegt, að lokaður vagninn skýldi þeim fyrir forvitn- um augum og leyndi roðanum, sem áköf orð hans og skýringar framleiddu á vöngum hennar. Og hún játaði hlæjandi, að hún væri þess fullviss, að engin kona gæti s'aðizt þá fossandi mælsku, er hann ætti yfir að ráða. Þegar þau komu að heimili konunnar, ók bifreiðin inn í garð- inn. Þau stigu út og gengu inn í dauflega lýst anddyri. Þaðan gengu þau eftir skrautlýstum göngum inn í herbergi eitt, er var ríkulega búið húsgögnum og baðað í Ijósum. Þjónn kom þar á móti þeim og tók við yfirhöfnum þeirra, og Sjakalinn var svo hugfanginn við að finna sig staddan hjá Evu í Paradís, að hann tók ekki eftir, að hin fagra kona leit til þjónsins þýðingarmiklu augnaráði um leið og hún bauð honum að bera á borð svo fljótt, sem kostur væri. Hún fékk sér sæti í þægilegum stól og krosslagði fæturna, svo að hann gæti séð svörtu silkisokkana, sem féllu þétt að grönnum öklum hennar og fagursköpuðum fótleggjum.

x

Íslendingur

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Íslendingur
https://timarit.is/publication/675

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.