Bankablaðið - 01.12.1940, Qupperneq 16

18
BANKABLAÐIÐ
þótt ekkert jólatré'sé á jólunum, eru
samt jól, mikil og heilög; hin gamla
hátíð, sem á rót sína í grárri fornöld
og sem helguð var af Betlehemsstjörn-
unni, er meira en nafnið tómt. Helgi
jólanna fá engin orð lýst, um kvöldið
24. desember ár hvert, koma þau að
austan, læðast inn í hvert hús og
hverja sál, sem ekki er gerspilt, sum-
staðar með innilegri gleði barnsins,
annars staðar með sárum trega og
sorg yfir glötuðu sakleysi og mis-
heppnaðri æfi. —
Það mun vera svo með mjög marga,
að þegar bernskan er liðin og hin al-
gera jólagleði barnsins, sem tekur
skilyrðislaust við hinum fögru sögurn
jólanna hverfur, með þroska og sjálf-
stæðum dómum á öllum svonefndum
sannindum, þá bliknar jóladýrðin, um
stund. — Jólin verða þá hjá mönnum
eins og fagur draumur, unaðslegur, en
ósannur, — aðeins fallegar umbúðir
um ekki neitt. — Á þetta hefi ég rekið
mig ihjá fjölda fólks. Ég hygg, að
þetta stafi aðallega af tvennu: Fyrst
og fremst af því, að á vissu aldurs-
skeið er maðurinn ákaflega sjálfbirg-
ingslegur og tortrygginn á allt, sem
kallað er yfirnáttúrlegt. Hann þykist
vita allt bezt sjálfur og ekki þurfa á
neinni leiðsögn að halda. Þetta ástand
skapast af náttúrulögmáli, sem er
manninum nauðsynlegt á framsóknar-
brautinni, á meðan vit hans hefir ekki
fengið rólega dómgreind og öryggi
hins fullorðna manns. Sumir komast,
því miður, aldrei af þessu gelgju-
skeiði. — Hin ástæðan er hið mikla
verzlunar-umstang, sem tíðarandinn
hefir spunnið utan um jólin, sérstak-
lega í kaupstöðunum og borgunum. —
Þegar ég var barn, voru engar jóla-
gjafir gefnar, þar sem ég átti heima.
Jólin voru okkur börnunum, samt sem
áður, jafn-gleðileg og mér virðast þau
vera börnunum, nú á tímum. Þaö er
áreiðanlega ekki vegna jólagjafanna,
að jólin eru jól. Um það getur fjöldi
eldra fólks borið vitni af eigin reynslu.
Þrátt fyrir núverandi ástand, sem að
flestu leyti er ömurlegt og agalegt fyr-
ir alla hugsandi menn, munu jólin
koma á sama tíma og vant er. Hinn
fagri boðskapur þeirra „friður á
jörðu“ mun sennilega litla áheyrn fá,
nú sem áður. En þó viljum vér óska
að sem flestir einstaklingar, um jörð
alla, fái frið í sálir sínar og að jólaboð-
skapurinn og komandi sól glæði á ný
vonir hrjáðs mannkyns, sem svo mjög
þarfnast nú friðar og Ijóss. —
C)