Bankablaðið - 01.12.1940, Blaðsíða 30

32
BANKABLAÐIÐ
um fagnaðarríka endurfundi. Og
myndirnar vörpuðu bjarma í myrkur
sorgarinnar.
Og enn horfði ég í skuggsjána og
sá að til voru menn, sem leitað höfðu
hins æðsta lífs, — menn, sem í ham-
ingjuleit sinni höfðu fundið Guð. Þeir
höfðu leitað hans í sál sinni, og fundið
hann þar. Þeir höfðu leitað hans í sál-
um meðbræðra sinna, og þar hafði
hann birtst þeim. — Og þeir höfðu
fundið hann í þrautum mannanna og í
allri lífsreynslu. Og því innilegar, sem
þeir leituðu hans, því ljósara varð
þeim, að hann væri alls staðar og í
öllu. Og hin heilaga nótt lyfti blæju
sinni og lét morgunroða komandi dags
ljóma yfir vegum þeirra, inn í lönd
hins mikla morguns. Og við þessa sýn
fór fögnuður um huga minn og hjarta,
og það var hátíð í sál minni, — hátíð
dauðans. —
Ég hafði hugboð um að enn væri
einhvers að vænta, og vissi að augu
næturinnar leituðu gaumgæfilega og
með eftirvæntingu einhvers í mann-
heimum. Og eftir dálitla bið sá ég á
nokkrum stöðum undur fagran bjarma
koma í ljós. Og augu hinnar heilögu
nætur ljómuðu af fögnuði, og birtan,
sem frá henni stafaði varð bjartari,
og í fegurri litbrigðum.
Undrun mín óx og ég spurði í hjarta
mínu, hvað nú væri að gerast. Heyrði
ég 4>á utan úr alheiminum, eða úr
djúpi sálar minnar undurfagra rödd,
er mælti: — Sjá, — Kristseðlið er að
fæðast í hjörtum mannanna. — Hin
heilaga nótt hefir verið ljósmóðir. —
Og nú leit ég upp úr skuggsjánni, og
sá bjarta og skínandi stjörnu, sem
lýsti himinhvolfið og stráði geislum
sínum yfir jörðina, svo að hvergi bar
skugga á. Og ég vissi að það var ljómi
hins nýja dags. — Og þá fann ég að
hátíðin í sál minni var í raun og veru
ekki hátíð dauðans, — hún var hátíð
lífsins.
Það varð stutt þögn, og ég sá, að
einhver undarleg breyting varð á and-
liti gestsins. —
— Nú er æfintýrinu lokið, — mælti
hann svo undur lágt, og orðin dóu út
á vörum hans. — Ég sá, að höfuð hans
hné máttvana á koddann, og friður
eilífðarinnar færðist yfir andlitið. —
Hin heilaga nótt hafði einnig verið
ljósmóðir við fæðingu hans inn í ann-
an heim.----------
Hinar jarðnesku leifar gestsins voru
bornar til moldar í grafreitnum okkar
heima. — Og í hvert sinn, sem ég vitja
átthaganna, dvel ég ofurlitla stund við
lága, grasigróna leiðið hans.
Störf S. í. B. síðastliðið ár
Framhald af bls. 20
væru fulltrúar frá okkur á sambands-
þjng bankamannafélaganna á Norð-
urlöndum. Nú hefir ekki verið um slíkt
að ræða, þar sem sambandinu við
Norðurlönd hefir verið svo gott sem
slitið síðan hertaka Noregs og Dan-
merkur fór fram. Hið eina, sem við
höfum séð frá bankamannafélögunum
þar, er símskeyti, sem sambandsstjórn
barst í maí-mánuði s.l. frá þingi
sænska bankamannasambandsins 1
Stokkhólmi, er flutti kveðju þingsins
og árnaðaróskir. Stjórnin svaraði sím-
skeytinu bréflega.