Blómið - 01.03.1929, Blaðsíða 3

Heimskingarnir |
(Úr , Smásögum" dr. P. Pótuvssonar.)
— 0 —
Bóndi nokkur ofan úr sveit kora
einu sinni í kaupstað, og gekk
þar inn í veitingaliús. Þegar hann
nú sá, hvovsu falleg dvykkjustofan
var og húsbúnaðurinn ríkulegur,
varð hann hissa og spuvfii v eitinga
konuna:
„Hvaðan fáið þið alla þessa pen-
inga?" Hún bvosti við og mælti:
„Höimskingavnir koma moð þá“.
Petta heyvði annar maðúr, sem
stóðí dyrunum; hann hét Vilhjálmuv
og var meistavi i timbuvsmííi'
Honum var nú litið á geslina, senv
þar sát-u, og sá iiann, að þeiv vovu
allir fölir i andlit.i og kinnfiska-
sognir, rauðeygðir, vifnir og tættir.
Þá litaðist hann ura í stofunni,

sem var alsett dývindis speglum
og gyllingum, síðan gægðist hann
inn um dyvnav, sem stóðu í hálfa
gátt stóðu i hálfa gátfc. og leit
inn í aðva stofu og sá, að vegg-
ivniv þar voiu alþaktir fögrum
málverkum og stórum speglum
og sfofan sett dývmætum hús-
búnaði, hvilubekkjum og öðvu
þesskonav, og að dóttir veit-
ingakonunnar vav að leika á
liljoðfæri í silkiklæðum.
Hörm sagði þá við sjálfan sig:
„Petta er undavlegt, hvernig vikur
því við, að öll þessi eymd, sem
hév or mév til hægvi handav, skuli
hafa broytst i [>að skvaut og þá
viðhöfn, senv mév ev til vinstri
handav?"
„Hvað segið þéi?“ mæiti veit-
ingakonan og vakti hún Yilhjálm
nnð þessum ovðum, þar sem
hann stóð og var að dvaga upp
allrahanda myndir með endanum