Morgunblaðið - 18.04.2011, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. APRÍL 2011
✝
Ástkær móðir mín, tengdamóðir, amma og
langamma,
LISSÝ BJÖRK JÓNSDÓTTIR,
Hlíðarhjalla 61,
Kópavogi,
lést á Landspítalanum sunnudaginn 10. apríl.
Útför hennar fer fram frá Árbæjarkirkju
miðvikudaginn 20. apríl kl. 13.00.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á að láta krabbameins-
lækningadeild 11-E njóta þess, sími 543 1159.
Jón Viðar Matthíasson, Helga Harðardóttir,
Hörður Már Jónsson, Elfa Björg Aradóttir,
Viðar Jónsson, Mardís Heimisdóttir,
Björk Jónsdóttir,
Arnar Jónsson,
Aldís Helga og Hjördís Svava Harðardætur.
✝
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur
samúð og hlýhug vegna andláts og útfarar
móður okkar, tengdamóður, mágkonu, ömmu,
langömmu og langalangömmu,
HREFNU VILHELMÍNU
BJÖRGVINSDÓTTUR,
Svínaskálahlíð 11,
Eskifirði.
Guðmundur Björgvin Stefánsson, Dóra D. Böðvarsdóttir,
Viktor Stefánsson,
Stefán Ingvar Stefánsson, Gunnhildur Björk Jóhannsdóttir,
María Hjálmarsdóttir,
Sverrir Vilbergsson, Elín Þorsteinsdóttir,
Haraldur Benediktsson, Brynja Halldórsdóttir,
Ingvar Guðmundsson,
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn.
✝ HaraldurSkjóldal fædd-
ist á Ytra-Gili,
Hrafnagilshreppi,
13. apríl 1928. Hann
lést á Akureyri 6.
apríl 2011.
Foreldrar hans
voru Kristján Páls-
son Skjóldal, málari
og bóndi frá Möðru-
felli, f. 1882, d. 1960
og Kristín Gunn-
arsdóttir frá Eyri við Skötufjörð,
f. 1892, d. 1968. Þau bjuggu á
Ytra-Gili. Kristín var af Arn-
ardalsætt í báðar ættir. Móður-
foreldrar Kristínar voru Gunnar
Sigurðsson og Kristín Anna Har-
lést 1934. Systkini Haraldar voru:
Ragnar, f. 1914, d. 2009; Páll
Gunnar, f. 1916, d. 1997; Gunnar
Páll, f. 1919, d. 1920; Guðný, f.
1922, d. 2005; Gunnar, f. 1923;
Dýrleif, f. 1924; Óttar, f. 1932 og
Ingimar, f.1937, d. 2005.
Haraldur kvæntist Björgu
Benediktsdóttur sjúkraliða, f. í
Reykjavík 10. júlí 1931, hinn 8. júlí
1955. Þau bjuggu alla tíð á Ak-
ureyri. Haraldur starfaði lungann
úr ævinni hjá Kaupfélagi Eyfirð-
inga auk þess að stunda minka- og
refaveiðar sem og búskap í
smáum stíl. Börn þeirra eru Svala,
f. 1956, Kristján Skjóldal, f. 1961,
Þorsteinn Jónas Skjóldal, f. 1966
og Anna Kristín Hammer, f. 1972.
Auk þess átti Björg Hafstein
Andrésson, f. 1950, d. 31. ágúst
2003. Barnabörn þeirra eru 15 og
barnabörn 7.
Útför Haraldar Skjóldal er frá
Akureyrarkirkju í dag, 18. apríl
2011, kl. 13.30.
aldsdóttir. Móðir
Kristínar dó af
barnsförum þegar
hún var þriggja ára
og stóð þá Gunnar
uppi með sex börn.
Heimili hans leystist
upp og flutti Gunnar
að Bessastöðum.
Kristján Pálsson
Skjóldal var sonur
Páls Hallgríms-
sonar, bónda og
hreppstjóra á Grund. Árið 1914
flytja föðurafi og amma Haraldar
að Ytra-Gili í Hrafnagilshreppi
þar sem sonur þeirra Kristján hóf
búskap 1913. Páll lést 1915 en
Guðný dvaldi á Ytra-Gili uns hún
Elskulegur faðir okkar hefur
nú kvatt þetta líf og er nú lagður
af stað til hinna friðsælu veiði-
landa, en þangað sagði hann að sín
ástkæru dýr færu, er þau hefðu
kvatt þetta líf. Eitt sinn sagði
hann að þar væri fallegt um að lit-
ast, græn grös og nóg af vatni, og
viljum við trúa því að þangað hafi
hann farið ríðandi á gráum hesti.
En pabbi var ósérhlífinn og
harður af sér og látum við nokkrar
sögur fylgja sem lýsa honum vel.
Einu sinni sem oftar fór pabbi
okkar til rjúpna frá Ytra-Gili. Vit-
að var að hann ætlaði upp með
Gilsárgilinu og upp í Bungur sem
þykir gott rjúpnaland. Þegar líða
tók á kvöldið og Haraldur hafði
ekki skilað sér fór heimilisfólk á
Gili að óttast um hann. Loks seint
um kvöldið kom pabbi heill á húfi
heim aftur. Hann hafði þá gengið
upp í Bungur, en þar sem veiði
hafi verið treg hafði hann ákveðið
að skella sér fram í fjörð og upp
Finnastaðaöxlina og þaðan inn í
dal. Sem er ein og sér óraleið og
svo alla leiðina til baka gangandi.
Spurður af hverju hann hefði ekki
gengið niður á veg á heimleiðinni
og fengið far til baka í Ytra-Gil
sagði hann: „Æi, mér fannst bara
svo skammarlegt ef fólk héldi að
ég hefði ekki getað gengið heim.“
Og eitt sinni lágu Haraldur og
Óttar bróðir hans saman á greni
frammi á Finnastaðadal þegar
brast á með snjókomu og foráttu-
veðri. Óttar vildi þá hlaða þeim
skýli úr snjó til að hlífa þeim fyrir
mesta veðrinu, pabbi svaraði þá:
„Til hvers? Við drepumst hvort eð
er hér.“ Aldrei hvarflaði að honum
að það væri möguleiki að hætta og
hverfa til byggða meðan veðrið
gengi yfir. Ekki meðan grenið
væri óklárað. En þeir bræður
hlóðu sér samt skýli og kláruðu
grenið á tveimur nóttum. Og einu
sinn þegar pabbi og Alli í Hvammi
fóru inn Glerárdal og hugðust
ganga á Kellingu. Vanalega leiðin
er inn fyrir Lamba og þar upp, til-
tölulega auðgengin uppganga.
Þeir voru hinsvegar ungir og óþol-
inmóðir og leiddist krókurinn inn
eftir og fóru að leita að styttri leið
upp. Sáu þeir þá góða klauf sem
var sett af snjó og klakadregin og
leist þeim á að þarna væri leiðin
komin og fóru þeir því þar upp og
komu svo heim bísperrtir. Ekki er
vitað að neinn hafi farið þarna upp
án útbúnaðar enda öllum búinn
bráður bani ef þeir hrapa. En hug-
ur hans og hjarta hefur alltaf
tengst fjöllum og hestum og hefur
hann nú enn á ný, hann faðir okk-
ar, haldið til fjalla. Hann er einn í
þessari ferð. Hann fer upp með
Gilsárgilinu með tvo til reiðar.
Heldur svo sem leið liggur inn
undir Háubrekkur, yfir Tvísteins-
hæðina og upp í Bungur. Hann áir
við Tvílækina, leggur Browningin
við stein og sest niður með brauð-
sneið vel smurða með kjötflís og
drekkur mjólk úr Wyborowa-
fleyg með. Eyðir síðan dágóðri
stund í að skoða sveitina sína í
slitna 7X35-kíkinum sínum.
Stendur síðan upp og fer á bak
Hæru gömlu og slær undir. Ríður
ákveðið til norðurs, það er galsi í
hestinum og hann gefur Hæru
lausan tauminn. Við vitum að við
þurfum ekki að hafa áhyggjur af
honum. Við, eins og hestarnir, vit-
um hvert hann stefnir, inn í dalinn
sem honum þótti vænst um, Gler-
árdal.
Þín börn,
Kristján Skjóldal, Svala,
Þorsteinn Jónas Skjóldal
og Anna Kristín.
Ég kynntist tengdapabba fyrir
33 árum. Ekki leist mér nú á þenn-
an mann fyrst þegar ég sá hann,
með úfið hár, mikið skegg og há-
væra dimma rödd, en það leið ekki
langur tími þar til ég sá hvaða
mann hann hafði að geyma, heið-
arlegur, traustur og kletturinn í
fjölskyldunni. Hann var mjög sér-
stakur maður sem lifði eftir gamla
tímanum og vildi ekkert hafa með
þetta nútímarugl. Fram á síðasta
dag sló hann lóðina sína með orfi
og ljá, hann var nægjusamur og
glaður með það sem hann átti,
kindurnar sínar og hestana. Hann
var mikill veiðimaður og sá um
grenjaleit og minkaleit, og til
rjúpna fór hann á hverju ári.
Hann heillaðist af persónuleikum
sem skáru sig úr fjöldanum og það
var eins með dýrin. Hann átti for-
ystusauð og á honum hékk bjalla
og í eitt skipti datt honum í hug að
fá sér göngutúr í Borgarsíðuna
með forystusauðinn í bandi, hann
vakti mikla athygli hjá vegfarend-
um og hann lét stoppa fyrir sér á
meðan hann dró sauðinn yfir
gangbrautina, og í Borgarsíðuna
kom hann í heimsókn með sauðinn
sinn og teymdi hann aftur til baka
ásamt krökkum sem fylgdu hon-
um, hann var mikill barnakarl og
börn sóttu í að vera með honum.
Hann var alltaf hress og til í
allskonar fíflalæti, sérstaklega ef
honum tókst að hneyksla fólk. Það
var einmitt í eitt skipti að ég var í
óvissuferð með vinnufélögum
mínum, og við áttum að mynda
hitt og þetta í bænum, við áttum
t.d. að mynda ljótan hund en eng-
inn í hópnum vissi um neinn sem
átti hund, svo við fórum í Rauðu-
mýrina og spurðum tengdapabba
hvort hann væri til í að leika ljótan
hund, og auðvitað var hann alveg
til í það, hann fór út í garð og á
fjórar lappir og við mynduðum.
En ekki unnum við þessa keppni
því auðvitað var tengdapabbi ekki
ljótur hundur, en svona var hann
alltaf til í eitthvað gaman.
Þótt hann væri harður jaxl sem
ekkert beit á þá var hann mjúkur
maður sem þótti ekkert sjálfsagð-
ara en að taka til hendinni í heim-
ilisverkunum. Hann var alltaf að
ryksuga, þurrka af og þvo upp,
bíllinn hans var alltaf hreinn og
ævinlega hrein og fín stéttin,
hvort sem það snjóaði eða ekki.
Já, tengdafaðir minn var aldrei
aðgerðalaus. Hann var ekki lengi í
skóla þegar hann var barn þótt
hann hefði gjarnan viljað meiri
skólagöngu, en það bar hann ekki
með sér því fróðari mann um alla
hluti er erfitt að finna, mér fannst
hann vita allt, hann fylgdist vel
með fréttum og atburðum hvort
sem það var hér á landi eða utan-
lands, og að fara með honum í
ferðalag um Ísland var stórkost-
legt, hann vissi allt um alla staði
og honum leiddist ekki að tala og
hlæja og gekk þá gjarnan um gólf
á meðan.
Elsku tengdapabbi minn, mér
er það mikill heiður að hafa átti
þig að í öll þessi ár og vil þakka
þér fyrir allt sem þú gerðir fyrir
mig. Ég trúi því að nú finnir þú
ekki fyrir svima eða verkjum leng-
ur og getir notið þess að vera með
hestunum þínum, þú mikli fjalla-
og veiðimaður.
Þín tengdadóttir,
Hafey.
Elsku afi minn skilur eftir
margar góðar og skemmtilegar
minningar. Hann var alger barna-
karl og samverustundirnar með
honum voru allar afar skemmti-
legar. Það sem fyrst kemur upp í
hugann eru allar hestaferðirnar.
Hann hafði endalausa þolinmæði
og ánægju af að reyna að kenna
mér nöfn á öllum fjöllum, dölum,
blómum og öðrum jurtum í ferð-
um okkar um fjöllin. Nestið fyrir
ferðirnar var stundum skrítið í
mínum huga en það var oftar en
ekki afgangurinn frá kvöldmatn-
um daginn áður á milli tveggja
brauðsneiða og mjólk í flösku. Afa
fannst svo gaman að spjalla um
heima og geima og sagði oft við
mig: Segðu mér nú einhverjar
fréttir og ef þú veist engar þá
skaltu bara skrökva einhverjum
að mér. Ég lifi á þessum ferðum
endalaust.
Annað sem kemur upp í hug-
ann er þegar ég og Halli bróðir
vorum smástubbar og ætluðum að
fara að hjálpa afa við að sækja
fimm kindur af efra túni, þá ókum
við á Willys-jeppanum hans afa og
við spurðum hvort við ætluðum að
geyma bílinn efra og reka kind-
urnar heim gangandi en hann
sagði að við myndum bara taka
þær með okkur í bílnum heim og
við héldum að hann væri að grín-
ast. En svo var ekki, hann henti
hverri kindinni á fætur annarri
aftur í bílinn og svo þurftum við að
halda þeim eins og við gátum, svo
skellihló hann alla leiðina því við
réðum ekkert við þær. Skjóldal-
arnir eru flestir þekktir fyrir að
þurfa að skoða náttúruna aðeins
nær en ætlast er til og þess vegna
dugðu útsýnispallarnir ekki í
ferðalögunum. Við krakkarnir
vorum heldur ekki skildir eftir í
bílnum eins og oftast er gert og
fengum að koma með í að klifra
upp á björg, bak við fossa, ofan í
sprungur, skoða hengiflug aðeins
betur o.s.frv. alveg sama hvað
amma og mamma öskruðu mikið á
okkur, þetta gerði þó skoðunar-
ferðirnar skemmtilegri.
Afi var líka alltaf til í fíflalæti og
að gera hlutina öðruvísi en aðrir,
gott dæmi um það er eitt af hans
uppáhaldsdýrum, sem var for-
ystusauður sem hann lagði mikla
vinnu í að kenna að ganga með
taum. Svo sást til hans ríðandi á
hestum með sauðinn í bandi
hlaupandi við hlið sér. Afi tók í
vörina á seinni árum og þegar við
krakkarnir spurðum af hverju
hann væri að setja þetta í munn-
inn sagði hann okkur að þetta
myndi drepa Karíus og Baktus og
þess vegna þyrfti hann aldrei að
bursta tennurnar eins og við.
Öll afabörnin voru í uppáhaldi
hvert á sinn hátt hjá afa, hann las
út hvern persónuleika og hafði
gaman af því að finna sterka og
ákveðna karaktera í hverju og
einu barni og var óhræddur við að
lýsa yfir skoðunum sínum ef við
breyttum út af vananum.
Elsku afi okkar, það er skrítið
til þess að hugsa að hafa þig ekki
hér á meðal okkar í framtíðinni,
það er erfitt að kveðja þig og þín
verður sárt saknað. En þú kenndir
okkur margt um dugnað, hug-
rekki og nægjusemi sem gerði
okkur að betri manneskjum og því
ætlum við að koma áfram til barna
okkar, takk fyrir allt.
Guðný Helga Kristjánsdóttir.
Afi, þú varst mjög góður. Þú ert
örugglega hinum megin hjá öllum
kindunum og hestunum. Það væri
gaman ef þú værir hér hjá mér.
Mér þykir vænt um þig.
Kveðja,
Viktor Orri.
Afi, þú veist að ég myndi gera
allt til að þú myndir lifa. Mér
finnst að þú sért rosalega góður
og ég myndi óska að þú myndir
lifa.
Kveðja,
Martin.
Nú er hann afi minn búinn að
kveðja þessa jörð og skildi eftir sig
margar sögur og ennþá fleiri
minningar. Þó hann afi hafi verið
þekktur fyrir að vera bæði hraust-
ur, sterkur og virðulegur eins og
hestarnir sem hann unni svo kært,
þá var hann líka ljúfur sem lamb
og lét sjálfsvirðinguna sína alltaf
brotna undan gæskunni þegar
aðrir þurftu á honum að halda, en
þáði hins vegar aldrei neina hjálp
sjálfur.
Afi var líka alltaf hreinskilinn
og sagði sínar skoðanir strax,
enda þótti mér vænst um ef ég
fékk hrós frá honum, því ég vissi
að hann meinti það sem hann
sagði og hann sagði það beint frá
hjartanu.
Elsku afi, takk fyrir allar frá-
bæru stundirnar sem þú gafst
mér, þær eru mínar bestu minn-
ingar.
Laufey.
Sterkur var hann afi minn,
stór, mikill og mjór.
Nú er hann farinn maðurinn,
en ekki var hann leiður þegar hann
fór.
Því bíða var afi búinn,
og veröldin farin að dimma.
Hann var orðinn mjög lúinn,
þegar hann loks fór til himna.
Takk, elsku afi, fyrir þessi
fimmtán ár sem við áttum saman!
Aðalsteinn Birgir
Kristjánsson.
Haraldur Skjóldal Kristjáns-
son heiti ég eins og hann afi minn.
Þetta er ekki bara flott nafn held-
ur tignarlegt og ber ímynd afa
með sér. Mikilmenni, hetja og
þrjóskur eru orðin þrjú sem mér
dettur fyrst í hug þegar ég hugsa
um afa minn. Alls staðar eru til
menn sem hafa þekkt hann lítið
eða mikið en allir eru vissir um að
þar hafi verið heljarmenni á ferð.
Afi var haltur og kominn var
tími á göngur, auðvitað gat hann
ekki sleppt því að fara með okkur.
Hann tók stafinn sinn fallega og
rölti með okkur af stað að ná í roll-
urnar. Því miður var forystusauð-
urinn jafn þrjóskur og hann afi.
Við þurftum að elta sauðinn yfir
skurði og girðingar, yfir golfvöll-
inn á Akureyri, aftur yfir skurði
og girðingar þar til við vorum
komnir inn í Kjarnaskóg. Þar
þurftum við að elta sauðinn niður á
veginn og alla leið að efra túninu
hans afa. Já, þar náðist hann í
garði hjá einhverju fólki sem var
að grilla. Þrátt fyrir löppina fór
hann afi minn alla þessa leið án
þess að kvarta. Næsta ár á eftir
byrjaði hann á því að skjóta sauð-
inn áður en rollurnar voru sóttar,
gróf djúpa holu og jarðaði hann
uppi í móum.
Margar svipaðar sögur eru til
um hann afa en nú er ekki tími fyr-
ir þær. Nú er tími til að kveðja
þennan mann og hans er sárt
saknað og mun hann ætíð vera í
minningum okkar allra.
Afi, við elskum þig.
Þinn nafni,
Haraldur Skjóldal Kristjáns-
son og fjölskylda.
Nú þegar mágur minn Harald-
ur Skjóldal er allur langar mig að
kveðja hann með örfáum minning-
arorðum. Ég hef þekkt hann nán-
ast alla mína ævi og fyrst þegar ég
man eftir honum bjuggu hann og
Labba systir mín í lítilli íbúð á
Bjarmastígnum á Akureyri. Ég
man enn eftir eldhúsgardínunum
þar. Þær voru gular eins og sólin
og saumaðar af henni systur
minni. Mér fannst þær lýsa upp
þessa litlu íbúð. Þá voru þau bæði
ung og lífið blasti við þeim og okk-
ur öllum. Á þeirra heimili vorum
ég og mitt fólk ævinlega boðin vel-
komin af þeim báðum enda áttum
við eftir að koma oft þangað. Strax
við fyrstu kynni fannst mér ein-
kenna Dalla hvað hann var kvikur
og léttur í bragði, alltaf ræðinn og
vel heima í flestöllum málum sem
bar á góma manna á meðal. Allir
vita hversu mikill útivistarmaður
og fjallagarpur hann var. Mikill
hestamaður var hann einnig og
hann átti alltaf hesta og einnig
kindur. Þó varð hann vegna heilsu-
leysis að láta frá sér skepnurnar
sínar síðustu árin sem hann lifði.
Eitt man ég vel sem mér fannst
einkenna Dalla. Það var hve auð-
velt hann átti með að umgangast
börn. Þau hændust líka að honum
og fannst hann skemmtilegur. Ég
man eftir að þegar ég og mitt fólk
heimsóttum þau Dalla og Löbbu
þá fórum við iðulega í ferðir með
þeim um Eyjafjörðinn og ná-
grenni. Dalli var við stýrið og sá
um leiðsögnina. Hann vissi hvað
hvert fjall, tindur, hóll, árspræna
og bær hét. Þetta var hans land
sem hann hafði ferðast um bæði á
hestbaki og gangandi og hann var
vel heima í sögu landsins og þjóð-
lífi. Aldrei taldi hann eftir sér að
rúnta með gestina um allar jarðir.
Hann þekkti alla bæina og bænd-
urna þar með nafni. Síðustu árin
voru Dalla erfið. Ellin fór um hann
ómjúkum höndum – rændi hann
mörgu sem hafði áður verið hon-
um til gleði. Hann sem áður hafði
verið hinn mikli atgervismaður
varð að láta í minni pokann. Það
veit ég að hefur verið honum erfitt.
Systur minni ásamt öllu þeirra
fólki og einnig öðrum aðstandend-
um votta ég samúð mína. Ég veit
að þau hafa misst mikið. Ég sakna
vinar í stað og óska honum farar-
heilla á vit nýrra heima.
Áslaug Benediktsdóttir.
Fallinn er frá Haraldur Skjól-
dal sem giftur var systur konunn-
ar minnar. Mér er minnisstætt að
þegar við Áslaug vorum í tilhuga-
lífinu fórum við í reisu um landið.
Hringvegurinn var þá ekki kom-
inn svo við fórum til Neskaupstað-
ar og til baka.
Auðvitað komum við aðeins við
hjá ungu hjónunum Dalla og
Löbbu á Akureyri og þar var
margt að sjá. Allra minnisstæðast
er mér þó að þar á heimilinu voru
nokkrir tófuyrðlingar sem hafðir
voru sem nokkurs konar kettling-
ar. Dalli sagði mér að alvanalegt
væri að halda tófuyrðlinga á þenn-
an hátt. Kannski var það alvana-
legt fyrir honum en mér þótti
þetta nýnæmi mikið og eftirminni-
legt.
Síðan hafa árin liðið og auðvitað
hef ég komið nokkrum sinnum í
heimsókn til þeirra Löbbu og
Dalla. Samband mitt við þau hefur
þó aldrei verið mikið en þær syst-
urnar hafa haft heilmikil samskipti
í gegnum símann og á annan hátt.
Fyrir fáum árum dvöldum við
hjónin nokkra daga á Akureyri og
hittum Löbbu og Dalla á ættar-
móti skammt fyrir utan Akureyri.
Þá var Dalli hinn hressasti þó auð-
séð væri að árin hefðu ekki farið
um hann mildum höndum.
Í heimsókn til þeirra að Rauðu-
mýri eitt höfum við líka nokkrum
sinnum komið allra síðustu árin og
ekki hefur farið milli mála að
heilsu Dalla hefur farið mjög hrak-
andi.
Ég votta eftirlifandi eiginkonu
hans og fjölskyldu allri mína
dýpstu samúð.
Sæmundur Bjarnason.
Haraldur Skjóldal
Kristjánsson