Nýtt útvarpsblað - 31.10.1948, Blaðsíða 13

Eggerts, sem áður hafði öllu ráðið. Það
hafði verið vaninn áður, að þegar séra Egg-
ert sagði í hreppsnefndinni: „Okkur Þuríði
minni á Borg hefur komið saman um það."
Þá álitu aðrir hreppsnefndarmenn, að ekki
þyrfti rneira að ræða það mál, en uppá-
stungan var bókuð og samþykkt í einu
hljóði. Björn fór nú óðar að fetta fingur
út í þetta tal um „Þuríði mína á Borg“, því
hann sagðist ekki þekkja neinn hrepps-
nefndarmann með því nafni, og öllum upp-
ástungum séra Eggerts lagði hann eitthvað
á móti. Fyrst vann Björn ekkert á, en smátt
og smátt fóru menn að gefa orðum hans
meiri gaum og þar kom um síðir, að stund-
um bar við að tillögum séra Eggerts og
„Þuríðar minnar" var hrundið með at-
kvæðafjölda. Allt þetta gerði presti gramt í
geði, en varð einungis til þess að liann batt
enn fastar vináttu við Þuríði, til þess að
reka úlfinn úr hjörðinni, sem hann komst
að orði, jregar hann var að tala við Þuríði
um það, hvernig bezt mætti koina aftur á
einingu og bræðralagi í sveitinni. Hann
hafði þá skoðun að allt í söfnuðinum, eins
sveitarmál og annað, ætti að ganga í kristi-
legu bróðerni, án þess að nokkurt stríð eða
keppni yrði úr, en það var auðvitað, að
það var sóknarjjresturinn, sem eiginlega átti
einn öllu að ráða með ráði hinna beztu og
vitrustu manna. En eini maðurinn, sem
hann áleit „beztan og vitrastan" í sinni sveit
var Þuríður á Borg.
Séra Eggert halði misst konu sína fyrir
nokkrum árunt, og tekiö sér ]tað nærri, því
hann liafði unnað lienni hugástum. Þau
liöfðu átt cina dóttur barna, er Guðrún hót,
og var nú fyrir búi með föður sínum, enda
var hún löngu komin af æskuskeiði, á að
geta nokkuð yfir þrítugt; ekki var hún fríð
kona sýnum. Hún var grannleit og skarp-
leit, nefið hátt og hvasst og munnurinn stór.
Allt um það bauð Guðrún prestsdóttir ekki
slæman þokka af sér, og kom það af því,
að hún hafði blíðasta og mýksta málróm, og
var hin þýðasfa í allri umgengni. Hún stóð
líka reyndar vel fyrir búi föður síns, sem
aldrei hafði auðugur verið, því að hann var
enginn búsýslumaður. Það var undarlget að
hún skildi hafa setið svo lcngi heima ógift,
því að ekki kom það af því, að hún hefði
lialnað biðlunum flokkum sarnan sökum
mannvendni, heldur af hinu, að engan bið-
il hafði borið að garði, svo menn vissu til,
en bónorðsfarir og slíkt er vant að kvisast
um sveitirnar.
Engri konu unni Þuríður á Borg jafnt
sem Guðrúnu á Bakka; það var ekki gott
að vita, af hverju það kom. Hún var reynd-
ar ljósa Guðrúnar, en það gerði víst lítið
til; liitt var það, að Guðrún var kannske
ffln eina kona, sem sýndi Þuríði nokkra
blíðu í orðum og atlotum og hið gamla,
stranga hjarta viknaði og kornst undirlega
við, kannske reyndar mest af því, að þessi
vináttumerki kontu frá göfugustu stúlkunui
í svcitinni. Og Guðrún var heldur engin
hræsnari, lnin halði unnað Guðrúnu frá
æsku; það byrjaði náttúrlega með því, að
huríður var að færa henni, og senda henni
allskonar sælgæti og leikföng, sem urðu að
pcninga- og latagjöfum, þegar Guðrún,, elt-
ist. I>ess háttar ástir eða vináttur eru vax-
andi, en minkandi. Og Þuríður var gagn-
kunnug- mannlegu eðli í þá stefnu, svo að
hún lét ekki vináttu prestsdóttur dofna eða
slokkna útaf ræktarleysi frá sinni hlið.
II.
öllum ungum mönnum kom saman um
það ,að hún Anna Sigurðardóttir væri fal-
NÝTT ÚTVARPSBLAÐ
13