Eining - 01.10.1949, Blaðsíða 7

E I N I N G
7
ÆSKULÝÐSÞÁTTUR
HjÉskapur.
Þegar aS því kemur að velja lífs-
förunaut, sem þér finnst að þú munir
geta gefið lijarta þitt, þá mundu, að
gefa fyrst Guði hjarta þitt, því að ann-
ars getur reyndin orðið sú, að þú gefir
bezta vininum þínum vonda og hættu-
lega gjöf — ógöfugt hjarta.
Um þau sannindi vitnar eyðilagt líf
milljóna karla og kvenna og óteljandi
lirunin heimili.
Svo er gott að hugleiða orð hins vitra
t manns, er hann flytur heilræði sín um
ástalíf:
„Uppspretta þín sé blessuð, og gleð
þig yfir festarmey æsku þinnar, elsku-
hindinni, yndis-gemsunni. Brjóst henn-
ar geri þig ávallt drukkinn og ást
hennar fjötri þig ævinlega“.
Or&skv.
Þessi sami vitri höfundur varar einn-
ig mj(ig unga menn við lausung, hvetur
* þá til að leita spekinnar, kalla liana
„svstur sína“ og „skynsemina vin-
konu“. Hann segir:
„Og nú þér yngismenn, hlýðið á mig
og gefið gaum orðum munns míns.
Lát eigi hjarta þitt teygjast á vegu
liennar, (Iiinnar léttúðugu snótar)
villst eigi inn á stigu hennar. Því að
margir eru þeir, sem hún hefur sært til
ólífis, og mesti grúi allir þeir, sem hún
hefur myrt. Hús hennar er lielvegur,
sá er liggtir niður til dánarheimkynna“.
Or'Sskv.
„Getur nokkur borið svo eld í barmi
sínum, að föt lians sviðni ekki? Eða
getur nokkur gengið á glóðum, án þess
að hann brenni sig á fótunum? Svo
fer þeim, sem hefur mök við konu
náunga síns“.
Orðskv.
„Væn kona er kóróna manns síns,
en vond kona er rotnun í beinum hans.
Hús og auður er arfur frá feðrunum,
en skynsöm kona er gjöf frá Guði . . .
Vizka kvennanna reisir húsið“.
^ Orftskv.
„Maður, sem er vel giftur, nýtur
hinnar mestu blessunar, sem lífið getur
veitt. Enginn maður í Bandaríkjuniun
hefur reynt þetta betur en ég. Þær
þrjár konur, sem þátt tóku í uppeldi
mínu, voru liver annarri betri. Áhrif
góðrar móður, er sú mesta blessun,
sem ungum dreng getur hlotnast“.
Coolidge forseti
Eg hef þá metnaðargirnd, að eiga
hinn bezta manninn ok hinn göfgasta
soninn með honum, er á Islandi mun
fæðask.
Dalla á Asgeirsá.
Steingrímur Arason
ur
Óþarfi er að skrifa um Steingrím Ara-
son langt mál, að minnsta kosti getur
það þá beðið til þess er hann verður átt-
ræður eða níræður, því að vonandi læt-
ur forsjónin að óskum okkar mörgu vina
hans, sem viljum að hann lifi lengi og
eld:st hægt.
Steingrímur er svo þekktur maður,
að öll mælgi um hann er óþörf. Hann
hefur mestan hluta langrar og farsæll-
ar ævi fengist við nám, kennslu og
mannbætandi menningarstörf. Hann er
í þjónustu alvörunnar, en ævinlega
hress í anda, glaður og reyfur. Hann lif-
ir fyrir hin góðu málefni, trúir á sigur
hins góða, ræktar hið góða í sjálfum
sér og öðrum og er því góður maður.
Hann yrkir hugnæm og elskuleg ljóð,
og hefur verið mikilvirkur við alls konar
ritstörf. Hann hefur skrifað mikið fyrir
börnin og ,,Sólskin“ hans hefur lýst upp
í hugum þeirra, og bækur hans handa
fullorðnum stefna að því eina marki,
sem vert er að keppa að: batnandi
mönnum og batnandi heimi. 1 þeim er
göfugur og mannbætandi andi, leiðsögn
góð og bjartsýni hins trúðaða manns.
Líkast til er það oft þannig með
menn, sem hefja nám seint og sleppa
við þreytandi námsbókastagl á barnsár-
unum, að þeir eru óseðjandi námsgarp-
ar alla ævina. Steingrímur Arason hóf
nám í Möðruvallaskóla, er hann var 16
ára. Að því loknu stundar hann nám í
Flensborgarskóla, og hefur síðan verið
riðinn við skólamál, nám, kennslu og
margt þar að lútandi, kendi t. d. um 20
ára skeið við Kennaraskóla íslands. —
Eftir 1915 fór hann til Ameríku og
stundaði nám við Columbia-háskólann
og tók þar fyrstu háskólagráðu um vor-
ið 1920. (Frá þessu er ekki rétt sagt
í „Hver er maður“). Til náms og
kennslustarfa hefur svo Steingrímur
farið, hvað eftir annað, til Vesturheims,
og er nýkominn heim úr einni slíkri
för.
Steingrímur fer ekki ómaksferðir.
Hans leitandi andi finnur, finnur hið
góða og gagnlega, sem hann leitar að.
Afstaða Steingríms til mannslífsins ger-
ir honum alla brattgöngu létta og allt
er vinnandi til þess að finna þá auðlegð
eina, sem gert getur menn andlega ríka
og farsæla. Steingrímur Arason dregur
út á djúpið mikla og aflar til þess að
gefa og auðga.
Það þýðir ekkert að vera að ættfæra
Steingrím að þessu sinni. Hann er af
góðu eyfirzku fólki kominn, fæddur 26.
ágúst 1879 að Víðigerði. ,,Það gefur
ei dvergnum gildi manns, þótt Goliat sé
afi hans“. Ekki er nóg að ættfæra sig
við kyngott fólk, meira heimtar Iífið af
hverjum einum, og hversu göfugir, sem
ættmenn Steingríms kunna að hafa ver-
ið, þarf enginn þeirra að láta illa í gröf
sinni vegna hans. Hann er enginn ætt-
leri. Hann hefur lifað sér og sínum til
frama og þjóð sinni til blessunar og
sóma. Þökk se honum, og verði ævidag-
ar hans enn margir og bjartir.
Pétur Sigurðsson.
REGLAN í ÞÍZKALANDI 60 ÁRA
Sænska blaðið, Reformatorn, segir frá
60 ára afmælishátíð Góðtemplarareglunn-
ar í Þýzkalandi. Fyrsta stúkan í Þýzka-
landi var stofnuð í Flensborg fyrir 60 ár-
um, og þar fóru fram hátíðahöld dagana
30. júlí til 2. ágústs í tilefni af 60 ára af-
mæli þýzku stórstúkunnar. Á árunum milli
1920—30 var Stórtúka Þýzkalands næst
fjölmennasta stórstúka heimsins og taldi
Reglan þá í landinu 50,000 félaga. Svo
komu hin vondu árin, er hún var þvinguð
til þess að slíta sambandið við alheims-
regluna og má segja að það dragi hana til
dauða. En nú rennur henni nýr dagur fram-
gangs og sigurvinninga.
Fjöldi manna kom til afmælishátíðarinn-
ar í Flensborg, þar á meðal nokkrir æðstu
menn alþjóðastúkunnar, svo sem J. H.
Brown frá Englandi, Larsen Ledet frá Dan-
mörku, fjórir komu frá Hollandi, tveir frá
Noregi og 70 frá Svíþjóð.