Barnablaðið - 01.02.1987, Blaðsíða 4

4
Hvernig er
að búa í útlöndum?
Edda Björk er jjórtán ára, og
Egill bróðir hennar er þrettán
ára. Þau bjuggu fyrst í Eþíópíu í
fjögur ár, svo tvö ár á Akureyri,
siðan fjögur ár í Kenya, en þau
hafa búið í Reykjavík síðustu
fjögur árin. Við spurðum þau
fyrst um skólann sem þau sóltu í
Kenya.
Edda: Þegar við komum heim
til Islands kunnum við bara
norsku, því við vorum í norsk-
um heimavistarskóla í Nairobi í
Kenya. í honum voru um þrjá-
tíu nemendur, og við byrjuðum
þar sjö ára. Skólinn var eina dag-
leið frá heimili okkar svo við
gátum bara farið heim í löngum
fríum, eins og um jólin.
Egill: Við lærðum ensku frá
byrjun, en að öðru leyti lærðum
við mest það sama og hér er
kennt.
BA: Hvað gerðuð þið í frí-
stundum þegar þið voruð í
heimavistarskólanum?
Edda: Við fórum í blak, og þar
var líka sundlaug . . .
Egill: . . . frímerkjaklúbbur og
fótbolti.
Edda: Við áttum heima úti í
sveit, langt inni í landi í Kenya, í
þorpi sem heitir Chepareri.
Fyrst var fólkið hrætt við okkur,
en svo vandist það okkur.
Krakkarnir héldu fyrst að við
værunr mannætur vegna þess að
við vorum með svo rauðar varir!
BA: Hvað gera krakkar í
Kenya?
Egill: Þeir passa geiturnar,
leika sér með boga og örvar og
reyna að veiða eitthvað, en það
tókst sjaldan. Einu sinni var ég
næstunr því búinn að skjóta
héra, en hann stakk bara af.
BA: Stafaði engin hætta af
villidýrum?
Edda: Nei, þau eru svo hrædd
við fólk að það er ekki mikil
hætta, nema þá í háu grasi.
Egill: í myrkri varð maður að
passa sig á slöngum með því að
hafa ljós fyrir framan sig.
BA: Getið þið sagt frá ein-
hverjum ævintýralegum atburð-
um sem þið lentuð í?
Egill: Einu sinni vorum við
Edda Björk Skúladóttir.
stödd í dýragarði, og vorum að
gefa einum filnum kex. Við sát-
um inni í bíl, og réttum honunr
kexið út um gluggann. Þá varð
hann svo gráðugur að hann
hrifsaði af okkur kexpakkann og
át hann í heilu lagi, með bréfi og
öllu saman. Að því loknu stakk
hann rananum inn í bílinn og
slefaði yfir okkur öll, þegar hann
varað sníkja meira.
Edda: I dýragarðinum voru
tamin ljón, en í þjóðgarðinum
voru villt Ijón og þurfti maður
að fara kl. sex á morgnana til að
geta séð þau, því að þau hvíla sig
um miðjan daginn. Þá verður að
aka um í lokuðum bílum. Við
vorum vöruð við að fara út, þvi
að á sumum stöðum gat rnaður
átt á hættu að verða étinn.