Barnablaðið - 01.02.1987, Blaðsíða 16

16
þá má vera að við séum komin
vel á veg.“
„Hversu langt eruð þið komn-
ar?“ Ester og Alexander gengu
inn rétt í þessu. Þau fengu að
heyra um nýju ráðagerðina. Aft-
ur kviknaði von: Stóðu þau ef til
vill frammi fyrir lausn leyndar-
dómsins?
Þegar Hans Georg kom aftur
varð hann mjög hrifinn af þessu
nýja herbragði. í heimsókninni
hafði hann kynnst herra Martin.
Hans Georg varð að breyta því
áliti sem hann hafði haft á lög-
regiuþjónum, sífellt á höttunum
eftir afbrotamönnum. Herra
Martin var yfirvegaður og róleg-
ur, kristinn maður.
ÓVÆNTAR UPPGÖTVANIR
í GÖNGUFERÐ
Morguninn eftir skein sólin
glaðlega inn í borðstofuna. Það
var sunnudagur, svo allir fóru
sér rólega við morgunverðinn,
því guðsþjónustan byrjaði ekki
fyrr en kl. 10:00. Nú voru þau
búin að vera hér í viku, en hvað
dagarnir höfðu liðið hratt. Þetta
varsvo spennandi!
Ester og Petra ætluðu að laga
pizzu (flatböku) eftir guðsþjón-
ustuna. Svo ætlaði allur hópur-
inn að ganga upp á ijallstind,
sem gnæfði yfir kastalann. Að
morgunverði loknum báðu þau
saman. Þau báðu líka fyrir söfn-
uðinum og prestinum.
Prestur safnaðarins var í sum-
arfríi svo herra Martin sá um
guðsþjónustuna. Hann tók þátt
sem leikmaður í starfi safnaðar-
ins. Systkinin voru áköf í að
sækja þessa guðsþjónustu, því
mamma þeirra átti að leysa org-
anistann af.
Þegar þau voru aftur komin
heim iöguðu Ester og Petra
hádegismatinn. Pizzan bragðað-
ist vel — Hans Georg borðaði
tvöfaldan skammt. Þau hvíldust
um stund og svo hófst fjallgang-
an. Eftir stutta göngu stundi
Maríanna: „Ég hélt að við vær-
um í gönguferð, en ekki kapp-
hlaupi.“
Þau hvíldu sig á fallegum stað,
beint yfir kastalanum. Forviða
litu þau niðurá kastalann.
„Það er allt öðruvísi að horfa
á kastalann héðan, en að horfa á
hann frá kastalagarðinum,“
sagði Alexander hissa. „Sjáið
þarna,“ sagði Ester og benti, „til
hægri er glugginn, sem við fór-
um inn um.“
Maríanna sneri sér að nestis-
körfunni og strákarnir léku við
hundinn. Ester benti áfram á
kastalann: „ Eftir því sem ég
kemst næst, þá höfum við aldrei
komið inn í vinstri álmuna við
litla turninn og borgarmúrinn.“
„Ég held að við höfum séð
allt,“ sagði Maríanna.
„Ester, þú hefur ábyggilega á
röngu að standa,“ sagði Petra.
„Getur þú dæmt um hvert dokt-
or Crippen leiddi okkur? Um
alla þessa ganga og stíga og her-
bergi?
„Sjáið þið!“ Ester teiknaði
grunnmynd af kastalanum í
sandinn. Svo útskýrði hún: „Hér
komum við inn og hérna er ridd-
arasalurinn. Um það bil hér eru
dyrnar inn til doktors Crippen,
hér er turninn og bókasafnið
hér.“ Svo benti hún á litla út-
byggingu. „Hingað höfum við
aldrei komið.“
Mamma kom og spurði
áhugasöm hvað um væri að
vera.
Petra benti á uppdráttinn,
„Ester heldur því fram að við
höfum aldrei komið í þennan
hluta kastalans.“ Mamma yppti
öxlum: „Það gæti vel verið, ef til
vill eru þetta herbergi barónsins,
sem hann gistir í þegar hann
kemur í heimsókn. Ef svo er, þá
eru þau lokuð öllum öðrum.“
Þessi útskýring þaggaði niður í
Ester og hún dró sig í hlé. Góða
veðrið og gönguferðin kom öll-
um í gott skap á ný. Eftir hvíld-
ina gengu þau stíginn, sem lá
niður í dalinn. Þau fylgdu lækn-
um og gengu meðfram fallegum
flúðum þar sem lækurinn rann í
vatnið. Þau áðu við gömlu
vatnsmylluna. „Mig langar að
skoða hana þessa,“ sagði Hans
Georg. „Sjá hvernig hún virkar.“
„Mér finnst hún flott, því hún
er hálf óhugnanleg," sagði
Maríanna og reyndi að kíkja inn
um skítuga gluggarúðu.
„Sjáið þið, þarna er kastal-
inn,“ sagði Alexander og benti í
átt til fjallsins. Það var þröngt
gil, sem opnaði þeim sýn. „Þetta
er einmitt sá hluti, sem við höf-
um ekki séð. Ef gluggarnir til-
heyra herbergjum barónsins, þá
hefur hann gott útsýni til vatns-
ins og myllunnar.“
„Ég mundi vilja kynnast þessu
landssvæði betur,“ sagði Hans
Georg. „Gætum við ekki ekið
hingað á bílnum í svo sem
klukkutíma?“
„Ef ykkur langar til,“ sagði
mamma og kinkaði kolli.
Þessi einnar stundar ferð var
nú að nálgast þrjár, landslagið á
heimleiðinni var mjög fagurt.
Allt í einu opnaðist þeim dalur
og útsýnið jókst. Allir voru
undrandi og mamma stoppaði
bílinn. Það var komið myrkur
og beint framundan var kastal-
inn, upplýstur af flóðljósum.
„Sjáið þið,“ sagði Alexander
og starði. „Það er líkt og kastal-
inn svífi í lausu lofti.“
Þetta var sjaldgæf sjón. Nóttin
var svo dimm að ekki var hægt
að greina skil himins og jarðar.
Frh. á bls. 23