Barnablaðið - 01.02.1987, Blaðsíða 5

Barnablabib
Egill: Við áttum einu sinni
hund, sem við gátum aldrei tam-
ið almennilega. Allir héldu að
hann væri ljón, því að hann var
svo grimmur og sleit allar keðjur
sem hann var bundinn með.
Hann var alltaf að ráðast á svert-
ingjana. Ef við sáum að þeir
voru skyndilega allir komnir
upp í tré, þá gátum við verið viss
um að hundurinn væri laus.
Edda: Við seldum hann til
fólks sem hafði lent í því að öllu
hafði verið stolið frá því, og ég
held að þaðan hafi engu verið
stolið meir.
Edda: Hitta ættingjana. Ef við
hefðum verið lengur þá hefðum
við kannski aldrei átt heima
neins staðar.
Egill: Líka snjórinn, ég sakn-
aði hans úti. Ég er reyndar orð-
inn leiðurá honum núna.
BA: Tókuð þið þátt í kristi-
legu starfi í Kenya?
Edda: Já, dálítið, við byrjuð-
um kristniboðsstarf þarna, og
pabbi okkar byggði kristniboðs-
stöðina.
BA: En eruð þið í kristilegu
samfélagi hér?
Egill: Ég eríKFUM.
Egill Skúlason.
Edda: Ég er í KSS, Kristileg-
um skólasamtökum. Við gerum
ýmislegt sniðugt þar, syngjum og
fleira.
BA: Hvaða efni viljið þið helst
hafa í svona blaði eins og Barna-
blaðinu?
Egill: Brandara.
Edda: Sögur, bæði skáldsögur
og reynslusögur, og myndir sem
krakkar hafa sent.
Edda Björk og Egill ásamt vinum sínum.
BA: Hvernig var maturinn í
Kenya?
Edda: Við borðuðum mest
venjulegan mat. Innfæddir borð-
uðu eitthvað sem heitir „ugali,“
það eru eins konar maískökur,
og svo kál, krydd og kjöt, soðið
saman. Við borðuðum þetta
stundum, það var mjög gott,
sterkt og gott.
BA: Saknið þið Kenya?
Egill og Edda: Já, en það var
mest fyrst.
BA: Hvað finnst ykkur best
við að vera komin heim?
Fíllinn, sem át kexpakka í heilu lagi.