Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 03.03.1972, Blaðsíða 2

Ný vikutíðindi - 03.03.1972, Blaðsíða 2
NY VIKUTIÐINDl NÝ VIKUTIÐINDI Útgefandi og ritstjóri: Geir Gunnarsson. Ritstjórn og auglýsingar Skipholti 46 (vesturgafl) Símar 26833 og 11640 (prentsmiðjan). Pósth. 5094. Prentun: Prentsm. ÞjóSviljans Setning: FélagsprentsmiBjan GLEÐISAGA Hik er tap Vinstri stjórn sú, sem nú situr við völd hér á landi, á að mörgu leyti i vök að verjast. Stóru orðin og lof- orðin, heitstrengingarnar fyrir kosningar, eru nú að verða hálfgerðar hengingar- ólar um háls ráðherranna, sem þeim veitist örðugt að losa sig við. Ferðalag Hannihals til höfuðstöðva Bandaríska hersins þar í landi, virðist vera eins konar Pílatusar- þvottur hans eða fyrirboði þess, að hann ætli ekki að efna heit sin um brottför varnarliðsins af Keflavíkur- flugvelli, sem hefur þó ver- ið eitt helsta stefnuskrár- og baráttumál flokks hans; já, raunar grundvöllurinn að fæðingu hans i upphafi. Annað helsta kosninga- mál vinstri flokkanna var útfærsla landhelginnar, sem raunar var mál allra flokk- anna og er. I praksís ætlar þetta að verða erfiðara en ætla mátti og hætt við, að beygja þurfi sig í duftið fyr ir Englendingum og Þjóð- verjum með ýmis konar undanþágum, sem fyrri stjórn sá fyrir að nauðsyn- legar væru og vildu því ekki taka eins djúpt í ár- inni þegar i stað. Þá eru fjármálin, sem ætla að verða beizkur biti fyrir ráðherrana að kingja. Önnur eins handvömm og rifrildið við opinbera starfs- menn er gráthlægilegt og síst til þess fallin að stuðla að virðingu og trausti fólks á ríkisstjórninni. Minnir þessi viðureign húsbænda og þjóna á upplausnaranda þann á heimilum, sem jafn- an fylgir litilmótlegum og hrörnandi höfðingjaættum. Það vantar húsbóndavaldið. Hik og hálfkák virðast allsráðandi hjá þessum blessuðu mönnum. Þeir vita varla i hvora löppina þeir eiga að stíga. Þeir hafa lof- að upp í ermina á sér fyrir kosningar og eru að reyna að losa sig með einhverju móti undan því oki, sem kosningamælgi þeirra skap- aði á herðarnar. Hingað til hafa ráðherr- arnir ekki sýnt þann mann- dóm, sem kjósendur þeirra væntu, að i þeim fælist, þeg ar þeir veittu henni umboð til stjórnar landi og þjóð. Við höfum áður sagt, að eðlilegt væri.að þeir hefðu einhvern aðlögunartima, lilkan í Rolls Royce ílnnm — EKKI strax, sagði stúlk- an og reyndi að toga buxurnar upp um sig, svo nekt hennar yrði ekki algjörlega afhjúpuð fyrir honum. Walter Brown- field, sem klæædur var bux- um einum klæða, fannst kenna bæði ákefðar og tregðu í rödd hennar. Hann hætti faðmlögun- um og stóð upp. — Þú vildir „það" fyrir nokkrum augnablik um; það varð ég áþreifanlega var við, svaraði hann og reyndi að sýnast áhugalaus. En það var erfitt fyrir hann að hafa augun af fagursköpuð- um líkama hennar og mjalla- hvítum, stinnum brjóstunum, sem mynduðu mótsetningu við sólbrúna húð hennar. Stúlkan settist upp á rauðri ábreiðunni, sem þau höfðu breytt á grasið fyrir tíu mín- útum. Hún þreifaði upp eftir lærum hans, og hann hélt niðri í sér andanum, þegar hann fann langa fingur hennar gæla við buxnastreng hans. — Þú skalt fá það, sem þú vilt, sagði stúlkan eggjandi röddu. — En við skulum bíða, þangað til við komum heim til mín. Sam er kannski að horfa á okkur. ........ Brownfield kinkaði kolli til samþykkis. Ef til vill hafði hún rétt fyrir sér, hugsaði hann með sér. Kringumstæðurnar voru dá- lítið óþægilegar. Hér stóð hann við hliðina á stúlku, sem var ekki klædd öðru en gagnsæj- um undirbuxum. Sennilega var hún það ung, að hún hefði ekki einu sinni kosningarétt. Hann gerði sér allt í einu grein fyrir, að hann vissi ekki einu sinni hvað hún hét. Þau höfðu hitzt fyrir aðeins hálftíma við Rolls Royce-bílinn hennar. Nú biði bílstjórinn eftir því, að meðan þeir væru að komast inn í málin og kynnast hlut- unum. En nú er kominn tími til að línurnar fari að skýrast — og að við vitum hvað þeir hyggjast fyrir. Enda- laus hik og hálfkák kunna ekki góðri lukku að stýra. Ef stjórnin ætlar að svíkja sín kosningaloforð, þá það. Hún hefur umboð þjóðarinnar, þótt það kunni að vera á fölskum forsend- um. En hik er tap. Annað hvort af eða á. Orðavafstur og afsakanir verða ekki gjaldgengur miðill, þegar framtíð þjóðarinnar á í hlut. Það eru framsýnir og fyr- irhyggjusamir framkvæmda menn, sem landið þarf að hafa við stjórnvölinn, en ekki pólitískir kjaftaskúm- ar. þau kæmu til baka úr þessari skógarför, sem þau hefðu lagt upp í fyrir skömmu. Brownfield fann brennheita sólargeislana brjótast gegnum lauf trjánna og leika um vöðva miklar herðar sér. Stúlkan hætti nú að strjúka fótleggi hans og reis einnig á fætur. Hún var há vexti, aðeins tveim ur þumlungum lægri en hann, sem var nákvæmlega sex fet á hæð. Hann gat ekki á sér set- ið og strauk léttilega eftir brún um líkama hennar, sem skalf örlítið við snertinguna, um leið og hann sagði: — Ég er nú allra þolinmóð- asti náungi, en samt ekki nógu þolinmóður til að bíða von úr viti. Ég bíð ekki lengur en þar til við komum heim til þín. Stúlkan tók sterklegar hend- ur hans í sínar og vísaði þeim leið að brjóstum sínum, mitti, sitjanda og lendum, og hún rak tunguna inn í munn hans. — Biðin verður áreiðanlega þess virði, sagði hún svo___ — Ertu meðlimur í mótor- hjólaflokki? spurði hún. Brownfield leit á hana, óviss um hvort hann ætti að svara slíkri fjarstæðu. Að lokum svaraði hann: — Lítur út fyrir, að ég sé í einhverri hópferð? Þið hafið verið á hælum mér síðustu 50 kílómetrana, og það hefur ekki sést einn einasti maður á mót- orhjóli á þessum vegi nema ég. Stúlkan kinkaði kolli, eins og hún féllist á svar hans. — Þú þarft ekki að taka þetta svo nærri þér, sagði hún og steig út úr bílnum. Ég vildi bara vara þig við, að löggunni hér í fylkinu er bölvanlega við alla mótorhjólaflokka. — Ég fer minna eigin ferða; er ekki í félagsskap með nein- um, svaraði Brownfiled gremju lega, jafnvel þótt hann sæi nú, að líkami stúlkunnar var ekki síðri en andlitið, sem hann hafði séð út um bílgluggann. Há og grannvaxin, fæturnir eins og á balletdansmær, og „Hvað er til hádegisverðar?" spurði hann sakleysislega og lét höfuð sitt hvíla á Harley mótorhjólinu sínu. Stúlkan brosti um leið og hún stóð upp og byrjaði að f æra sig úr fötunum. „Eg?" svaraði hún. „maðurinn lifir ekki á brauði einu saman...." Walter Brownfiled, 25 ára gamall, fyrrverandi undirfor- ingi í ameríska hernum, gaut augunum til útsýnisspegilsins á kraftmiklu Harry 74 mótor- hjólinu sínu. Grái Rolls Royce- bíllinn, sem hafði veitt honum eftirför síðasta stundarfjórð- unginn, var enn rétt á hælum hans. Það var sama hve mikið hann jók hraðann, hann gat ekki hrist bílinn af sér. Þessi náungi er að leika sér að mér, sagði Browfield við sjálfan sig. Ég læt hann ekki komast upp með það. Við næstu beygju á veginum steig Brownfield á hemlana og vék út á vegarbrúnina. Hann vildi sjá almennilega framan í æringjann við stýrið. Ef bíllinn stanzaði, gæti hann ákveðið, hvað hann ætti að taka sér fyrir hendur. Brownfield fór að íhuga, hvort hann hefði stungið Luger-skammbyssu sinni efst eða neðst í baktösku mótorhjólsíns. Honum til undrunar, stanz- aði bíllinn u'm 'það bil tuttugu mefra fyrir fráman hanh og ók síðan aftur á bak þangað, sem hann hafði numið staðar. Hann ætlaði að fara hreyta blótsyrð- um í ökumanninn, þegar hann sá stúlkuna, sem yar ljóshærð og ótrúlega fögur, skrúfa niður afturrúðuna. hver nektardansmær hefði mátt vera stolt af brjóstum hennar. Aðeins sakleysislegur svipurinn var ekki í samræmi við kynþokkann, sem geislaði út frá henni. — Þú ættir samt sem áður að vera varkár, sagði hún með bros á vör. — Löggurnar hér um slóðir hafa horn í síðu ALLRA sem sjást á mótorhjól- um. — Ég þakka fyrir aðvörun- ina, svaraði Brownfield og glotti hæðnislega. Brownfield gerði sig nú lík- legan til að setja hjólið í gang aftur, þegar stúlkan hrópaði: — Heyrðu mig, ertu ekki svangur? Hann gat ekki að sér gert að hlæja. Einhvern veginn fannst honum þessi spurning í ósamræmi við það, sem á milli þeirra hafði farið. — Jú, reyndar, ég er að drepast úr hungri, svaraði hann. — Af hverju spyrðu? — Ég tók matarkörfuna með mér og ætlaði að borða úti í guðs grænni náttúrunni. En það er svo afskaplega einmana- legt að hafa engan til að tala við á meðan, svo mér datt í hug hvort ég mætti bjóða þér að borða með mér. Veslings litla, ríka stúlkan, hugsaði Brownfield með sér. — Hvar eigum við að halda veizluna? spurði hann. — Sam finnur einhvern góð- an stað, svaraði stúlkan. Brownfield leit á Sam, dökk- leitan náunga, um það bil 35 ára gamlan. Hann hafði verið algjörlega afskiptalaus, meðan þau töluðu saman. Brownfield ályktaði, að þetta væri ekki í fyrsta skiptið, sem stúlkan hefði komist í tæri við ókunn- uga á þennan hátt. Vagninn ók um fimm kíló- metra leið, með Brownfield þeysandi rétt á eftir, unz Sam gaf merki um að stanza. Stúlk- an beið fyrir utan bíldymar, þegar Brownfield kom. í hendi sér bar hún gríðarstóra matar- körfu, og upp úr henni stóðu nokkrir flöskustútar. — Höldum af stað, sagði stúlkan kát í bragði. Það er yndislegt rjóður um það bil fimmtíu metra inni í þessum skógi. Á eftir getum við fengið okkur bað í tjörninni. —Þetta er dularfullt mið- degisverðarboð, en fjárinn hafi það, hugsaði hann með sér og yppti öxlum. Hann hafði ekið um vegi og aðalbrautir vesturstrandarinnar síðastliðna þrjá mánuði, og það var ekkert lengur, sem kom honum á óvart. Kvenfólk hafði komið sér í kynni við hann oft og mörgum sinnum, og það oftast í öðrum tilgangi,' en : að bjóða honum til matar- veizlu með sér. Þegar þau komu til rjóðurs^ ins, breiddi hún úr hárauðri ábreiðu yfir grasið og benti Brownfield að setjast niður við hlið sér. — Hvað er til hádegisverð- ar? spurði Brownfield, sakleys- islega. Svar hennar kom svo flatt upp á hann, að hann missti' vínflöskuna, sem hann var að taka upp úr körfunni. — EG, svaraði hún. — Segðu þetta aftur, sagði Brownfield, þegar hann hafði jafnað sig nokkuð eftir undrun ina. — Ó, láttu ekki eins og fífl, svaraði stúlkan og hjúfraði sig upp að honum. — Þú heldur þó ekki, að ég hafi boðið þér hingað bara til að borða. Mað- urinn Iifir ekki á brauði einu saman, bætti hún við. Brownfield lagði stúlkuna á bakið. Með hægri hendinni opn aði hann smellur og rennilása og losaði um hnappa, en með þeirri vinstri þuklaði hann á þéttu og heitu holdinu um leíð og það afhjúpaðist. Innan fárra mínútna hafði hann afklaítt stúlkuna öllu nema næfurþunn um undirbuxunum, og var í þann veginn að smokka þeim af henni, þegar líkami hennar stirðnaði allt í einu. — Sam er kannski að horfa á okkur, sagði hún í aðvörun- artón. — Nei, það er ég viss um að

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.