Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 03.03.1972, Blaðsíða 6

Ný vikutíðindi - 03.03.1972, Blaðsíða 6
NÝ VIKUTIÐINDI 5s>- i$f áj? * $ *¦¦ #/» annaíum ttywqluHHat $• íj- sJ-jI- íj- jj? ADDIR FRAMLIDINNA — HVAR í ósköpunum finn ég líkið af Charles Movbra, sem nú hefur verið saknað í tvö ár? Lögregluforinginn strauk svitann af enni sér með stór- um vasaklút. Hann skimaði í kringum sig í hesthúsinu. Síð- an leit hann beint fram fyrir sig — á hestinn, sem stóð fyrir framan hann! Lögregluforinginn hallaði sér áfram. Hann starði inn í dökk augu hestsins. Þegar hann tók aftur til máls, var rödd hans rám og biðjandi, og svo lág að það var eins og hann væri að fara með trúnaðarmál, sem eng inn mætti heyra nema viðkom- andi: — Undrafrú, hvíslaði hann. Hugsaðu þig um, og segðu mér svo, hvar líkið af drengnum er falið! Hesturinn ranghvolfdi aug- unum og frísaði. Lögreglumaðurinn færði sig fjær. Um leið færði hryssan hausinn að stórgerðu áhaldi, sem minnti að nokkru á ritvél. Á sérstöku ásláttarborði var sérhverjum staf stafrófsins komið fyrir sem haganlegast, þannig, að þegar hesturinn snerti staf með snoppunni, mátti auðveldlega sjá, hvaða stafur það var. Hesturinn snerti fyrsta staf- inn," og P'-ið "*féll niður. Síðan færði hann hausinn á næsta staf. Smám saman myndaðist orð á þennan furðulega hátt, en lögreglumaðurinn var þegar kominn með blýant og blað á loft og skrifaði niður, meðan svitinn rann niður andlit hans. — PITTSFIELD — En þar með voru skilaboðin ekki öll komin. Hesturinn færði hausinn af einum stafn- um á annan og „skrifaði" þann ig heitið á stað, sem hann gat ekki með nokkru móti vitað um, — staðnum, þar sem lík drengsins hafði verið falið svo löngu áður. -•- ÓSKILJANLEGT? Óhugnan- legt? Furðulegt? — Vissulega allt þetta, og svolítið meir: satt og vottfest! Því að þetta var ljóst dæmi þess, að lögreglumenn eru í æ ríkari mæli farnir að leita á vit þess yfirskilvitlega til þess að finna lausn þeirra mála, sem þeim hafa reynzt óleysan- leg, þrátt fyrir alla tækni sína og fullkomið starf. í þessu tilfelli var það hest- ur, sem leysti fyrir þá morð- gátuna á sinn óskiljanlega hátt, og er saga hryssu þessarar hin furðulegasta. Meðan hún var folald virtist hún eiga harla auðvelt með að lesa hugsanir þeirra, sem nær- staddir henni voru, sem sést bezt á því, að eigandi hennar, frú Claudia Fonda í Virginia- fylki í Bandaríkjunum þurfti aldrei að kalla á hana, heldur aðeins að hugsa um að kalla á hana, og það brást ekki, að hryssan kom á harðaspretti til hennar. Áður en hún var tveggja ára gömul, hafði Undrafrúin, en svo var hryssan nefnd, náð furðulegri leikni í meðferð talna og var farin að raða upp orðum með stafakubbum. Hún hafði einnig sannfært fólk um, að hæfileiki hennar væri ekki síðri á dulrænum sviðum, og spáði réttilega fyr- ir um ólíkustu, óorðna hluti. Hún sagði, að Truman myndi sigra í forsetakosningunum 1948, einnig um sigurvegara í íþróttakeppnum og hnefaleik- um, hvort verðandi mæðrum mundi fæðast sonur eða dóttir; og meira að segja sagði hún fésýslumanni einum fyrir um, hvar honum myndi ráðlegt að reyna að slá sér allstórt lán! Mikið orð fór af gáfum hests- ins, og árið 1952 gerðist það, að ríkissaksóknarinn í Norfolk sem svo, að það skaðaði ekki að líta á varning hans. Þegar inn kom, lauk hann upp tösku sinni; og þegar Sophie laut yfir hana til að skoða, hefur hún ekki gætt þess, að sloppurinn opnaðist og fagurskapaður líkami henn- ar blasti við sölumanninum. Hann naut sjónarinnar í rík- um mæli; og meðan hún var önnum kafin við varninginn, fann hann sér sokk af henni, sem lá þar á glámbekk, laum- aðist aftan að henni, brá hon- um um háls hennar og herti að. Hún brauzt um hávaða- laust, en hneig síðan niður á hnén. Þegar hún var nánast meðvitundarlaus, sló hann hana rothögg og nauðgaði henni síðan. Þegar því var af- lokið, sat hann og starði sljó- lega á meðvitundarlausa stúlk- una. En honum dvaldist helzt til hann hafði aldrei haft minnstu kynni af. Hver var þessi Peter Hurk- os? Hann var Hollendingur, en það land hefur getið sér veru- legt orð fyrir frábæra miðla, sem sagt hafa fyrir furðuleg- ustu hluti og igulega hjálpað lögreglunni í heimalandi sínu til að leysa hin torráðnustu vandamál. Það var hollenzkur miðill, Gerard Croiset, sem sagði hvar væri að finna líkið af Crater dómara með því einu að leggja hendur sínar yfir kort af New York-borg, en sjálfur var hann staddur í heimalandi sínu og hafði aldrei til New York komið. -*~ MIÐILSHÆFILEIKA sinn öðlaðist Peter Hurkos á hinn furðulegasta hátt. Þegar hann Ognvaldur einsamalla stúlkna í stórborginni hafði hvað eftir annað haft sig frammi með sínu óhugnanlega athæfi - sem hafði aflað honum viðurnefnisins Kyrkjarinn frá Boston. Það voru ekki mikil líkindi tíl þess að hann næðist, þangað til lögreglan braut odd af oflæti sínu og leitaði aðstoðar manns, sem frægur var fyrir dulræna hæfileyka sína. séndi fulltrúa sinn á fund hests ins, ef ske kynni, að hann gæti vísað honum á, hvar jarðneskar leifar pilts, sem horfið hafði tveim árum áður, væru niðurkomnar. Lögreglan vissi það eitt, að drengurinn var horfinn, en annars ekk- ert um örlög hans eða afdrif. Það, sem hesturinn hafði að segja, var þegar í stað sent til aðalstöðva lögreglunnar í Pitts- field í Massachusetts; og eftir nokkur heilabrot og jafnvel leit á tveimur stöðum, sem lík- legir þóttu og gátu átt við lýs- ingu hestsins, fann snjall lög- reglumaður loks lausnina, benti á hugsanlega ritskekkju í skilaboðunum; og enda þótt staður sá, er hann þóttist finna út úr þessu, hefði ekki verið talinn líklegur, var leitað þar með mikilli fyrirhöfn — og þar fannst lík drengsins. NOKKRUM árum síðar var barið að dyrum íbúðar einnar í úthverfi Boston. Þar bjó Sophie Vaslov, stórfalleg nekt- ardansmær, sem stundaði hjúkrunarstörf í frítímum sín- um. Sophie opnaði hurðina. Hún hafði verið að vakna og smeygt sér í þunnan slopp. Úti fyrir stóð maður með sýnishornatösku. Hann var svo meinleysislegur ásýndum og virtist eiga í svo miklum vand- ræðum, að Sophie bauð honum inn, þar eð hún kenndi í brjósti um hann og hugsaði lengi, því að Sophie rankaði við sér, og af skelfingarsvipn- um á andliti hennar, er hún kom auga á hann, varð honum ljóst, að hann varð að þagga niður í henni fyrir fullt og allt. Hann læsti höndunum utan um háls hennar og kæfði ópið, sem brauzt þar um, og herti takið þangað til hún var látin. Þegar hún var dáin, setti hann hana í sömu stellingar og hann hafði gert áður við konurnar, sem hann hafði myrt, og með því vakið ógn og skelfingu allra kvenna, sem bjuggu einsamlar í Boston. Því að morðingi þessi var þekktur undir nafninu Kyrkj- arinn í Boston. Hann hafði, er hér var komið sögu, orðið ellefu konum að bana. -*- LÖGREGLLAN var orðin ör- væntingarfull út af því, að hafa ekki megnað að hafa hendur í hári hans. Einmana konur voru í sífelldum ótta. Blöðin helltu úr skálum reiði sinnar yfir lögreglu og yfir- völd — en ekert stoðaði. Það var loks dómsmálaráð- herra Massaschussetts-fylkis, Brooke að nafni, sem tók af skarið og ákvað að leita með leynd til Peters Hurkos, 52 ára gamals Hollendings, sem álit- inn var gæddur yfirskilvitlegu um hæfileikum. Fór af honum það orð, að honum væri jafn auðvelt að sjá örðna sem ó- orðna hluti, og byggi yfir tals- verðri þekkingu um fólk, sem var 21 árs að aldri, féll hann úr stiga og kom niður á höfuð- íð. Upp frá því fór hann að sjá „myndir" í hugarfylgsnum sínum. Eftir komu sína til Banda- ríkjanna hafði hann leyst þó nokkur verkefni fyrir lögregl- una, meðal annars fundið týnda stúlku og lýst útliti pí- anóstillara nokkurs, sem orðið hafði fjögurra manna fjöl- skyldu að bana. í Miami hafði lögreglan notið aðstoðar hans iðulega. Nú voru lögregluyfirvöldin í Massaschussetts . ekkert fyrir það að auglýsa, að þau hefðu fengið miðil til að hjálpa sér við að finna Kyrkjarann, svo að Hurkos var laumað inn í fylkið og komið fyrir í hótel- herbergi. Þar var honum feng- inn stafli af umslögum með myndum af fórnardýrum Kyrkjarans. Án þess að gá í umslögin renndi Hurkos fingrunum yfir umslögin, þangað til hann hróp aði reiðilega, að ein myndin væri þarna ranglega. Það reyndist alveg rétt. Lögreglu- mennirnir höfðu bætt einni mynd við til að prófa Hurkos, og hann var ekki lengi að sjá við þeim. Án þess enn að opna umslögin, lýsti Hurkos ná- kvæmlega fyrir lögreglumönn- unum, hvernig líkin hefðu ver- ið, er að var komið, og reynd- ist það allt satt. Nú féll miðillinn í eins kon- ar dásvefn, þar sem hann sá „myndir" fyrir hugskotssjónum sínum. Hann lýsti morðingjan- um greinilega fyrir lögreglu- mönnunum, hæð hans og þyngd, hvassleitu nefi, öri á vinstra handlegg og bækluðum þumalfingri. -*- UM KVÖLDIÐ bað Hurkos um kort af Boston. Eftir nokkra umhugsun merkti hann stað á kortinu, þar sem hann sagði kyrkjarann hafa átt heima. Hann lýsti staðnum sem nokkurs konar skóla og súpugjafarstað, og væri húsið með litlum gluggum. Er hann fór á staðinn dag- inn eftir, benti hann þeim á bygginguna, sem reyndist vera kaþólskur skóli, þar sem stúd- eetum var gefinn máltíð á skólatíma. Nokkrum kvöldum síðar féll Hurkos í miðilsdá, en lögreglu- mennirnir voru umhverfis hann með segulband í gahgi. Þá kom það meðal annars fram, að Kyrkjarinn væri sölu- maður, „seldi skó við dyrnar", — og að munkunum hefði ekki fallið við hann. Um þetta leyti gerðist það, að til hjúkrunarkvennaskóla í Boston kom bréf frá manni nokkrum, sem óskaði eftir að fá að taka viðtöl við nemend- urna. Undir bréfið'var^ritaS1"1 nafn manns, sem verið hafði ofarlega á lista yfir þá, sem grunaðir voru um'r&ðrT'veTaw" Kyrkjarinn. Lögreglan brá við og hand- tók manninn. Kom það lög- reglumönnunum mjög á óvart, er þeir sáu, að lýsing Hurkos átti í aðalatriðum við hann. Hann var ekki aðeins svipaður að útliti, heldur hafði hann líka stundað kaþólska skólann um skeið, en hætt, er honum gekk námið illa. Hann var með ör á vinstra handlegg og af- lagaðan þumalfingur. Loks seldi hann skó við dyr hús- mæðra. Þessum manni varð samt að sleppa, þar eð sönnunargögn voru alls ekki fyrir hendi, og gat hann jafnvel alls ekki hafa verið í námunda við morðstað- ina í þó nokkrum tilfellum. Ekki var lögreglunni þa'ð ljúft að láta hann lausan. En um svipað leyti fékk hún auga- stað á öðrum, sem lýsingin átti eins við, og var hann gripinn. ÞAÐ ER margt fleira á himni og jörð, en vísindin hef- ur nokkru sinni órað fyrir, eins og sagt var fyrir löngu í alkunnu leikriti. Stundum berst lögreglunni vitneskja um framinn glæp, án þess að leit- að hafi verið beinlínis til miðla, eða þeirra, sem kunnir voru að því að vera sérstökum hæfileika gæddir. Sagan af Mariu Taffiaferio er ein hinna furðulegri af þéssu tagi:

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.