Unga Ísland - 01.04.1937, Síða 12

UNGA ÍSLAND
54
En loforð föður hans mátti ekki rjúfa,
þvi að þá myndu guðirnir refsa þeim.
— Eða svo sagði faðir Lao Wang í
hvert skifti, sem hann minníist á þetta
mál. Hann varð að hugsa um föður
sinn — þegar hann væri dáinn, átti
Lao Wang að brenna reykelsi uppi i
musterinu og heiðra þannig minningu
hans. Það gat verið nógu gott — fyrir
föðurinn — en Lao Wang fannst það
ekkert sérstaklega skemmtileg tilhugsun.
Hann bar ekki í brjósti lotningu föð-
ur síns fyrir guðunum, heldur sýndi þeim
býsna mikið virðingarleysi. Sjálfa hús-
guðina, sem voru limdir upp í eldhús-
inu, og sem voru óviðfeldnir á'að líta,
með eirrauð andlit og í forynjulegum
búningum, óttaðist hann ekki.
Uppskerutíminn var kominn. Og þá
þurfti að gæta akranna. Það var hlut-
verk Lao Wang. í stóra akrinum miðj-
um var kofi, sem stóð á staurum og
gnæfði því hátt yfir kornið. Uppi í kof-
anum sat Lao Wang og skyggndist um
eftir þjófum. Þeir eru nefnilega alltaf á
ferli á haustin, þegar kornið er fullþrosk-
að. —
Sæi hann kornið hreyfast grunsam-
lega einhversstaðar, var hann á svip
stundu kominn niður og elti jjjófinn með
gaddakylfunni sinni.
Faðir hans hældi honum oft fyrir gæsl-
una; þvi að mörgum þjófum hafði hann
náð og oft með kænskubrögðum. Hann
kom skónum sínum þannig fyrir uppi í
kofanum, að það leit út fyrir, að hann
hefði tekið sér blund þarna og rétt fæt-
urna fram — en raunverulega var hann
í njósnarferð um hávaxið kornið.
Á þeim mörgu einverustundum, sem
Lao Wang eyddi þarna, velti hann því
fyrir sér, hvort hann gæti ekki með ein-
hverjum ráðum afstýrt því, sem hröðum
skrefum nálgaðist.
Og svo var það dag einn, að honum
datt nokkuð i hug!
Hann átti góðan vin, sem hét Tsao
Ling. Hann sagði honum kvöld nokkurt
frá fyrirætlun sinni, og bað hann að
hjálpa sér.
Tsao Ling komst strax allur á loft,
það gat orðið nógu gaman!
Kvöidið eftir drap Tsao Ling á must-
erisdyrnar, og bað um að fá að tala við
æðsta prestinn.
Hann var leiddur fyrir gamlan höfð-
inglegan mann, sem hafði sítt, hvítt
skegg.
— Hver ert þú? —
— Tsao Ling. —
— Hum! Ég þekki þig ekki. Hvert er
erindi þitt? —
— Ég — ég sá nokkuð, sem ég
hræddist. Regnguðinn fer yfir akrana, —
— Regnguðinn? — Presturinn leit á
hann og efablandin undrun lýsti sér í
hinu hrukkótta andliti hans.
— Já — sá sem er vanur að standa
inni í musterinu. —
— í musterinu mínu? —
Tsao Ling kinkaði kolli.
— Heimskur ertu drengur! —
— Ég — ég sá hann mjög greini-
lega. —
Presturinn reis á fætur og gaf Tsao
Ling merki um að fylgja sér. Þeir gengu
inn í musterið. En varla voru þeir komnir
inn í hálfdimmt herbergið, þegar prest-
urinn rak upp hljóð. — Pallurinn, sem
guð prestsins var vanur að standa á
var auður!
— Hvar — hvar .... hvislaði prest-
urinn og orðin dóu á vörum hans.
En Tsao Ling vissi að hverju prest-
urinn ætlaði að spyrja.