Unga Ísland - 01.06.1942, Page 9

Paul Áshag:
Strokudrengurinn
Sigurður Helgason þýddi.
Framh.
Sólin er gengin undir bak viS fjöll-
in í vestri. Það er farið að kólna.
Blautir lepparnir eru ískaldir við
kroppimi', skórnir skegglast á fótun-
um og vatnið úlgrar upp með börm-
unum. Það er farið að þyngjast fyrir
fótinn í skóginum. Drengirnir hrasa
um trjárætur og hrufla sig bæði á
höndum og hnjám.
Gamall og hrörlegur kolamanns-
kofi veröur á leið þeirra. Hurðin er
horfin, á setbekknum liggja gamlar
grenihríslur, skraufþurrar og aliar
barrnálarnar eru dottnar af þeim.
Eldstæðið er fallið saman.
— Vel gæti nú verið, aö við finnd-
um hérna einhvers staðar eldspýtna-
stokk. Ef við gætum nú kveikt upp
eld og þurrkað fötin okkar almenni-
lega.... Leitið undir bekknum og
uppi á þakbitunum, segir Kringlan
og fer sjálfur að leita.
Göran skríður undir bekkinn. Þar
er svarta myrkur. Hann sér ekkert,
en þreifar fyrir sér með hendinni.
Allskonar rusl verður fyrir honum,
tómar blikköskjur, brotið sagarblaö,
i’æfill af gúmmískó.... Og þarna....
Hann kippist við og angistaróp brýzt
fram á varir honum. Eitthvað kalt,
slímugt straukst við hönd hans. —
Höggormur, flýgur honum í hug. En
í sama bili sér hann, að þetta er ekki
hema froskur, sem leitað hefur sér
hælis inni í kofanum þangað til að
unga ísland
kvöldaði svo, aö hann gæti byrjað á
mýflugnaveiðunum.
Refurinn skellihlær. Hræddur við
frosk! Ójá, það er ekki auðvelt að
vera meö börn í eftirdragi.
Þeir finna engar eldspýtm’, hvermg
sem þeir leita. Göran er hræðilega
kalt. Það liggur við, að hann óski
sér aftur til hælisins. Það væri nú
notalegt að mega leggjast fyririrúmi
sínu og geta látið sér líða vel. Það
væri dýrðlegt — en Vellir.... Nei,
hann langar ekki að snúa aftur.
Honum er svo kalt að tennurnar
glamra. Kringlunni og Refnum er
sárkalt líka, en hvorugur þeirra
kvartar. Refurinn hefur tekiö aðra
stefnu og heldur nú meira til hægri
en áöur. Járnbrautarlest fer skrölt-
andi framhjá einhvers staðar langt í
burtu.
Skógurinn gisnar. Þeir koma út úr
honum og niðurundan þeim er opiö
og albyggt svæði. Þar er járnbrautar-
stöð með tindrandi ljósum. Nálægt
henni stendur dálítil húsaþyrpmg, en
það er dimmt í þeim flestum.
— Við verðum aö reyna að finna
okkur hlöðu með heyi, annars drep-
umst viö. Lítiö eitt svalt á nóttunni,
segir Refurinn.
Já, hlaöa. Þeir finna 'hlöðu. Þeir
finna tvær, þrjár, fjórar.... Það er
enginn skortur á hlöðum, en þessar
hlöður, sem eru langt frá bæjunum,
83