Unga Ísland - 01.06.1942, Síða 10

hafa allar þann ókost, að’ það er ekk-
ert hey í neinni þeirra.
— Þessir ágætu bændur aka hey
inu heim á veturna, segir Kringlan.
— En í næstu hlöðu verðum við
kyrrir þó að engin ögn af heyi veröi
í henni.
Næsta hlaða hefur hurð, sem
hangir skökk á annarri löminni. Hún
er hrörlegri að sjá en allar hinar,
sem þeir hafa athugað, og þegar inn
er komið sjá þeir, að ekki tekur betra
við. Gólfið er lélegt og margar fjal-
irnar vantar í þaö. Refurinn stígur
niður úr því, hrasar og hruflar sig á
leggnum. Hann ætlar að rifna af
illsku og urrar eins og reiður rakki.
Honum er þannig innanbrjósts, að
bezt er fyrir hina að hlæja ekki að
honum, og raunar eiga þeir mjög
hægt með það, bæði Göran og
Kringlan, eins og ástendur.
Þó að Göran sé hræddur við högg-
orma, herðir ha,nn upp hugann og
stingur höndunum niður á milli gólf-
fjalanna. Og hann verður fyrir ó-
væntu happi. Hey.... Heyleifar, sem
farið hafa niður um opin á gólfinu
og enginn hefur kært sig um að
hirða.
— Hér er hey, hér er nóg af heyi
undir gólfinu. Gáiö að sjálfir. Kringl*
an gerir sér jafnvel það ómak að at-
huga málið. Refurinn segir ekkert.
Hann situr og nuddar á sér fæturna.
Göran safnar heyskefjunum saman
og Kringlan útbýr rúm úr þeim uppi
í einu horninu, þar sem gólfið cr
heillegast. Heyið er ekki svo mikiö
að þetta geti orðiö reglulegt rúm.
Þeir hjálpast að, Göran og Kringlan,
lyfta upp nokkrum lausum fjölum og
fá ennþá í fang af þurrum og rykug-
um heyleifum.
III. Refurinn, greifinginn og pokinn.
Göran er kalt. Aldrei hefur hann
geta ímyndað sér, að mönnum gæti
orðið svona kalt. Hann skelfur og
tennurnar glamra. Hann liggur yzt-
ur, Refurinn hefur valið sér stað í
miðiö og Kringlunni uppi við vegg-
inn. Refurinn ákvað, að þeir skyldu
hafa að minnsta kosti heiminginn
af heyinu ofan á sér í staðinn fyrir
ábreiðu. Hann breiddi sjálfm’ bæöi
ofan á sig og félagana, og Göran
kemst ekki hjá því aö sjá, að Ref-
urinn hefur fengið mest allt heyiö
bæði undir sig og ofan á sig.. .
Hann hefur víst ekki séð svo vel í
þessu myrkri, að hann gæti skipt
réttvíslega.
Göran er með hey innan undir
skyrtunni. Hann klæjar og kitlar
friðlaust undan því. Blaut fötin lim-
ast við kroppinn, fæturnir eru ískald-
ir og dofnir. Ekki hafði hann þorað
aö taka af sér skóna, ef þeir skyldu
þurfa að hafa sig á burt í snatri,
og blautir skórnir og sokkarnir gera
honum enn kaldara.
Kringlan og Refurinn eru sofnaðir.
Kuldinn virðist ekki bíta á þá. En
Göran liggur vakandi. Hann reynir
að mjaka sér eins nærri Refnum og
hann getur. Hann reynir að ná sér
í eina og eina handfylli af heyi og
breiða ofan á sig. Hann reynir að'
leggja blauta húfuna yfir andlitið á
sér, en ekkert dugir.
Hann heyrir í járnbrautarlest, sem
blæs og stynur einhvers staðar á-
lengdar. Hver stundin líður eftir
aðra. Bráðum hlýtur að vera kominn
morgunn, finnst honum. En mikil
ósköp getur verið dimmt og ekki
heyrist til neinna fugla ennþá.
Framh-
84
UNGA fSLAND