Unga Ísland - 01.06.1942, Blaðsíða 17

hendi er næst. Það setur hroll að
þeim í nepjunni, en aftur í stýrishús-
inu er hlýtt, því að þangað leggur yl
frá vélinni. Þar stendur Sveinn við
stýrið, raular í hálfum hljóðum fyrir
munni sér, hvílir fæturna á víxl,
hreyfir hjólið lítið eitt og viröist ekki
kunna neitt illa við sig. Það er dimmt
í stýrishúsinu, en niðri hjá vélinni
logar dauf ljóstýra.
—Vitið þið hvað þessi vakt heitir
á sjómannamáli? segir Sveinn, þegar
þeir koma aftur í til hans.
Þeir vita þaö ekki og þeir eru á-
hugalausir um allan fróðleik sem
stendur.
— Hún heitir hundvakt, og stund-
um er hún bara kölluð hundur og
ekkert annað.
—Nú, það er skrítið nafn á svona
hlut.
— En þetta fjall þarna framundan.
Hvað haldið þiö, aö það heiti?
Ekki hafa þeir heldur hugmynd um
það.
— Það heitir nú Barði og er suður
af Önundarfiröi.
— Við erum komnir svona langt.
— Ójá, það gengur sæmilega.
Þeir eru syfjaðir enn. Pétur geispar
sárt og ámáttlega, en Kári er nær
því að vera fullvaknaður. Hann legg-
ur hlustirnar við röddunum utan úr
aimmunni, þessum einkennilega sam-
fellda kliði. Að vísu yfirgnæfir gang-
hljóð vélarinnar öl! önnur hljóð inni
í stýrishúsinu, þó er eins og hinir
annarlegu ómar kveði við veikt og
ógreinilega, eða finnst honum það
bara, af því aö það er myrkur og nótt?
Sveinn gefst upp á að reyna aö tala
viö þá.
— Þiö ættuö að prófa, hvernig þaö
er að koma upp á vakt í kolsvarta
myrkri og illviðri. Þessi gjóla er ekki
neitt, segir hann.
— Það er þó myrkur aö minnsta
kosti, svarar Pétur og geispar enn
einu sinni.
— Nei, þaö er ekki einu sinni myrk-
ur. Það er vorrökkur. Bráðum verða
næturnar bjartar.
Þaö reynir svo sem hvorki á þrekið
né karlmennskuna, aö standa á verði
í þessu veðri, en það er samt nægi-
lega dimmt og nægilega hvasst, til
þess að syfjuðum manni, sem er á
sjó í fyrsta sinni geti flogið eitt og
annað í hug um hánóttina og heyrzt
eitt og annað, sem engxim dytti í hug
að hlusta eftir á björtum degi.
— En það er annars bezt, aö við
skiptum vaktinni á milli okkar. Annar
ykkar getur legið þarna niðri á
bekknum í vélarrúminu, hinn veröur
annaðhvort að liggja á bekknum
frammi í, eða hérna á gólfinu, og þaö
beld ég aö sé ráðlegast.
Pétur lætur ekki segja sér þetta
tvisar. Hann fer niður í vélarrúmiö,
legst þar endilangur og er sofnaöur
vonbráðar. Kári sér heldur ekki ann-
að vænna en aö tylla sér niður á
stýrispallinn og hallar bakinu upp
v að afturþilinu. SVeinn 'fer aftur að
*■ raula og skiptir sér ekkert meira af
félögunum, en Kári leggur aftur aug-
un og reynir að sofna.
En nú finnst honum svefninn vera
farinn af sér. Þegar hann hallar höfð-
inu upp að þilinu heyrir hann sjóinn
nauða við súðina og ganghljóð vélar-
innar kveða stöðugt við, eins og þaö
muldri sömu orðin aftur og aftur,
hratt og rólega, og ástríðulaust.
Áfram, áfram, áfram. í rauninni er
þetta mjög einkennilegt. Hér liggur
hann á gólfinu við fætur félaga síns,
91
unga ísland