Unga Ísland - 01.06.1942, Síða 18

finnur bátinn rugga, finnur nærveru
hafsins og heyrir hana líka, finnur
olíueiminn í vitum sínum, finnur
bátinn titra viS átök vélarinnar og
berst áfram til ókunnra staöa og
nýrra viöfangsefna.
En líklega hefur hann nú samt
sofnaö, því aö hann veit ekki fyrr
en Sveinn tekur í öxlina á honum og
segir:
— Taktu nú við stýrinu.
Kári rís á fætur. Þaö er oröiö hálf-
bjart, og morgunbirtan hefur afhjúp-
að ströndina og sjóinn. Nú sér hann,
að hinar skuggalegu niðandi öldur
eru aöeins meinleysislegar, hægfara
bárur — og hinar annarlegu raddir
myrkursins eru þagnaðar.
— Þú stefnir iaust við fjallið þarna,
segir Sveinn og vísar framundan meö
hendinni. — Það heitir Göltur og er
noröan við Súgandafjörö. Nú erum
við úti af Önundarfiröi.
Svo fer Sveinn niður 1 vélai'húsiö
og vekur Pétur, aögætir vélina vel
og nákvæmlega, legst síðan meö góðri
samvizku á bekkinn, þar sem Pétur
var áður. En aumingja Pétur haföi
sofið fast við hitann frá vélinni, og
verður nú aftur að þola þá raun að
vakna. Hann geisþar enn, fer út og
lætur goluna leika um sig, kemur síð-
an aftur inn í ylinn, nötrandi af
kuldahrolli og súr á svipinn.
En Kári stendur við stýrið og
finnur til sín. Viðfangsefnið hefur
þurrkað af honum allan drunga, og
nú er enginn til aö hafa gætur á
stefnunni hjá honum, þó að eitthvað
kunni að geiga frá beinni línu, því
aö Sveinn er sofnaður og Pétur ekki
vaknaður enn. Hann er eini maðurinn
um borö, sem er vel vakandi, og nú
ber hann ábyrgð á bátnum, 4 manns-
iífum auk sín og öllu öðru, sem í
honum er. Hann fyllist hljóðri gleöi.
Þessa stund er hann ekki í minnsta
vafa um, aö sér muni takast aö
leysa þau ókunnu viöfangsefni, sem
biða hans. Og hann finnur eitthvaö í
sál sinni rísa til samræmis við hiö
takmarkalausa haf og hinn litla bát.
— Kallaöu til mín, ef viö mætum
skipi, drafar Sveinn í svefnrofunum.
Kári játar því, en hugsar meö sér,
'aö þaö sé nú óþarfi. Daginn áöur
haföi hann lært, hvernig á aö mæt-
ast á sjó og honum finnst þaö eng-
inn vandi. Hann sér marga báta, en
mætir þeim ekki beinlínis, og Sveinn
fær aö sofa í friði. Þeir koma innan
af fjöi’öunum og stefna til hafs, stór-
ir bátar og smáir, auðsjáanlega að
fara í róöur.
Pétur vill nú fá að stýra. Loksins
er hann nokkurnveginn vaknaður og
langar nú aö taka sér eitthvaö fyrir
hendur. Kári er meögjörlegur, þegar
hann sér, aö honum er þetta hjartans
mál. Sveinn rumskar enn og spyr um
klukkuna. Kári verður að fara fram
í til aö vita, hvað tímanum líður, en
þegar hann kemur aftur er Sveinn
steinsofnaöur á ný. Kári veröur að
vekja hann til að segja honum hvað
klukkan er. — Það er gott, segir
Sveinn. Þiö vekið þá rétt fyrir vakta-
skiptin.
Þeir nálgast nú Göltinn og bi’áðlega
eru þeir fram xmdan fjallinu. Eggjar
þess gnæfa viö loft og aldan brotnar
á flúðum og stórgrýti við rætur þess,
en hamraflugin eru hljóðleg og harð-
leg í birtu morgunsins.
— Faröu ekki mjög nærri, segir
Kári. — Maður veit aldrei hvar boðar
og blindsker eru viö landið. Pétri
finnst þetta skynsamlega athugað og
92
UNGA fSLAND