Jökull - 01.12.1958, Blaðsíða 4

syni, húsasmíðameistara. Voru viðir allir sagaðir
til í Reykjavík og hafði Stefán það verk með
höndum ásamt Halldóri Ólafssyni, Halldóri
Gíslasyni og Magnúsi Karlssyni.
í húsgrunninum var malar- og grófsandslag
vikurblandið, klakalaust niður á 40 cm dýpi, þar
undir var leirlag frosið, um 10 cm þykkt, og
neðar tvö leirlög, frosin, það neðra á um 80 cm
dýpi, en milli þeirra ófrosinn sandur.
Sunnudagur 8. júni. — Þennan dag var unnið
kappsamlega að því að steypa grunninn og var
því verki lokið kl. 18,30. Voru þeir, sem ekki
ætluðu á jökulinn, þá þegar farnir heim á leið,
en jökulfarar fóru að flytja sitt hafurtask inn
að jökli og búa á sleða, og voru ferðbúnir á
jökulröndinni kl. 1 um nóttina. Veður var þá
stillt og frost v 1“ C.
Þeir 20, sem á jökul héldu, voru eftirfarandi
og skiptust þannig á snjóbílana:
Jökull I („Kuggur“j:
Sigurður Þórarinsson, fararstjóri
Haukur Hafliðason, bílstjóri
Baldur Jóhannesson, landmælingamaður
Magnús Jóhannsson, kvikmyndatiikumaður
Valur Jóhannsson, aðstoðarmaður
Grendill:
Ólafur Nielsen, bílstjóri
Ragna Stefánsdóttir
Sigurður Waage
Guðrún Waage
Sigurbjörn Benediktsson
Gusi:
Guðmundur Jónasson, bílstj. og fararstjóri
Þorleifur Guðmundsson, bryti
Halldór Gíslason
Halldór Ólafsson
Hanna Brynjólfsdóttir
Ingibjörg Sigurðardóttir
Karl Maute (þýzkur blaðamaður)
' Magnús Karlsson
Margrét Halldórsdóttir
Ólína Jónsdóttir.
Mánudagur 9. júni. — Ferðin upp jökulinn
sóttist sæmilega, en færð var þung framan af
og urðu. Kuggur og Grendill að hjálpast við
að draga álmsleðann upp fyrsta brattann, en á
sleðanum var flekahúsið, sem byggt var fvrir
ferðina 1955 og þá notað fyrir mælingar Mar-
teins franska, en síðan hefur það verið notað
sem eldhús í jökulferðum.
Stefnan var tekin beint á Grímsvötn. Um 10
km frá jökuljaðri, í rösklega 1100 m hæð, var
grafin gryfja niður á jökulís. Var snjólagið 212
cm og að vatnsgildi samsvarandi 1100 mrn lagi.
Gryfjugrefti og mælingur var lokið kl. 16,30.
Þoka lá yfir, er haldið var af ’stað, en brátt tók
að rofa til og sást þá til Þórðarhyrnu, Pálsfjalls
og Hamars. Klukkan var nær 20, þegar komið
var að skálanum á Svíahnúk eystri, sem jökul-
förum er tamt að kalla Grímsstaði á Jökli. Var
skálinn í ágætu standi eftir veturinn. Skafl lá
norðan að honum, næstum upp fyrir hurð, en
að sunnan upp undir miðjan vegg. Inni var
engin missmíði að sjá nema þau, að nokkrar
einangrunarplötur í þaki höfðu hvelfzt dálítið
inn vegna raka. Veður var hið fegursta þetta
l'yrsta kvöld í Grímsvötnum og var þegar tekið
til við þríhyrningamælingar, en eitt af verk-
efnum leiðangursins var að fá nákvæma mæl-
ingu á fjarlægð milli Svíahnúkanna og hæðar-
mun þeirra, en eystri hnúkurinn er, samkvæmt
mælingu J. Ekholms, 1719 m. Einnig skylcli
mælcl hæð á Depli og nokkrum öðrum viðmið-
unarstöðum í Grímsvötnum. Baldur Jóhannes-
son hafði þessar mælingar með höndum og var
Valur Jóhannsson honum til aðstoðar. Þríhyrn-
ingamælingunum var lokið að mestu kl. 3 um
nóttina og var frost þá komið niður í -f- 7° C,
en fór niður í 9° C síðar um nóttina. 1 næsta
hefti Jökuls verður gerð nánari grein fyrir þess-
um mælingum og breytingum á Grímsvötnum
frá og með hlaupinu 1954.
Þriðjudagur 10. juní. — Þennan dag var veð-
ur hið fegursta, andvari af norðri og bjart yfir
öllum jökli. Nú var haldið niður í Grímsvötn,
og liðinu skipt til vinnu. Nokkrir tóku til við
gryfjugröft á svipuðum stað og grafið lrefur
verið undanfarin ár. Baldur og Valur halla-
mældu (nivelleruðu) snið frá Depli alla leið að
Stórkonuþili og var því verki ekki lokið fyrr
en eftir miðnætti. Sigurður og Magnús Jóhanns-
son hæðarmældu með flugvélarhæðarmælum
víða í Grlmsvatnakvosinni og mældu nákvæm-
lega (með hallamæli) hækkun vatnsborðs við
Vatnshamar frá því haustið áður. Móbergs-
kollurinn („Naggur") rétt austan við Vatnsham-
ar, sem reis 15 m yfir vatnsborð þ. 15. sept.
1957 (Sbr. mynd á bls. 47, Jökull, 7. ár), náði