Glettni - 18.01.1939, Blaðsíða 3

Glettni - 18.01.1939, Blaðsíða 3
GLETTNI „Það er vitanlega rélt, að þetta er gangur lífsins, það unga vex að sínu eðli frá því gamla, og við því er ekkert að segja. En hvað hana Rún snertir, þá Iiggur ekkert slíkt við borð ennþá. Hún er hvorki stórlát né dramb- söm, en samt er það ní svo, að piltarnir hérna í sveilinni eru ekki við hennar hæfi og falla henni ékki í geð, hún hefir enga löngun tíl að umgangast þá, hún lifir enn þá saklausu og ósnortnu draumlíii æskunn-- ar". Við sliium síðan ta'inu og skömmu seinna hallaði prestur sér útaf í legubekkinn og sofnaði. Ert ég gat ekki slitið hugann frá Rún, þessu unga og þroskaða, saklausi nátt- úrubarni. Skyldi hún nú vera uppi í hli'ð eða inni í á að baða sig? Ég veit ekki hverju sætti, en ég stóð upp, tók veiðistöngina mína og gekk í hægðum 'mínum inn í skóg. Ég var crðinn allkunnugur í skóginum í grennd við ána, sum trén voru orðnir nokk- urskonar vinir mír.ir og kiðsögumenn, þegar ég hélt til árínnar og nú datt mér til hugar að fara og kanna hyljina fyrir ofan svo- nefndan Veiðikrók. Ég hélt upp með ánni, fylgdi þó 'ekki bugðum hennar, hetdur fór skemmsíu Ieið. Olaða sólskin var og mollu- legt veður. Ég hugsaði gott til glóðarinnar að fá mér ba'3 í ánni og sneri að næsta hyl. Aflt í íeinu heyrði ég skæran, dil!andi kven- mannshlátur í grendinni. Ég hugsaði: Hver skyldi vera hér á fer<'i í svona sólskinsskapi? Ég gekk á hljóðið, en fór' hægt og ákvað að koma þessari glöðu yngismey að óvörum. Þegar ég nálgaðist ána heyrði ég hláturinn aftur greinilega mjög nálægt og ógreinilegt mannamál á milli. Ég Iæddist nær og nær og gætti þess að felast jafnan bak við trén og ailt í einu sá ég í rjóðri á árbakkanum furðulega s'jón. Drottinn minn dýri! Þarna var Rún, dóttir prestsins og með henni ungur pilíur frá næsta bæ, bóndasonur, sem ég bar kennsl á. Þau voru bæði ahsnakin, höfðu sýnilega verið að baða sig í ánni, en nú voru þau í eltingaleik þama á bakkanum, hún hljóp á undan skellihlægjandi, en hann fór á eftir (og hafði sýnilega fullan hug á því að ná henni. Hún var líka yndisleg eins og skógardís, rjóð og blómleg, öll hin venju- lega, dreymandi rósemi hennar var gjörsam- lega horfin, hér gat að líta íturvaxna, full- þroskaða konu, sem gaf sínu náttúrlega eðV lausan tauminn. — Nú náði pilturinn henni loks og þá fleygði hún sér niður, hann kraup við hlið hennar og þau féllust í faðma. Ég gaf þeim gæ'.ur um síund, en læddist síðan hijóðlega í burtu. Skyldi vinur minn, prest- urinn, nú vera vaknaður og vera að hugsa um dreymandi sákleysi hennar dótiur sinnar? Ekki skyldi ég spilla hinni ánægjulegu trú hans á draumlyndi æskunnar. Meðan við vorum að borða kvöldverðinn reyndi ég hvað eftir annað að Ieiða samtal- ið að pilíunuml í sveiíinni, ætt ,þeirra, gjörvu- leik og kostum, prestur tók undir og leit kaukvís og kímileitur til dóttur sinnar, en hún hafði engan áhuga á þessu umtahefní og tók lítið undir. Hún var sama hógláta draumlynda og saklausa stúlkan ogáður. Þegar við höfðum snætt miðdegisverð dag- inn eftir, sagði ég prestinum að ég ætlaði strax að fara inn að á og freista hamingj- ,unnar við silungsveiðina. Hann árnaði mér góðrar ferðar og góðrar veiða.r og kvaðst mundu fá sér sinn venjulega miðdegisblUnd. Ég bjó mijg í skyndi til ferðar með veiði- áhöld mín og sundskýlu, fór síðan fram í eldhús og spurði ráð;konuna hvar Rú.ni værj, en hún hafði þá skroppið út í garð til að tína bl5mi í blómsturvasana, er æíinlegla voru þar á borðum. Ég fór út í garðinn, fiitti hana þar og gaf mig á tal við hana, því ég hafði ásett mér, eftir það sem ég hafði ver- ið sjónarvotttur að deginum áður, að kynn- ast henní betur. Það varð úr, að hún féllst á að koma út með mér í skemmtigönju inn í skóg. Við spjölluðum saman um heima og geima ,og hún varð smám saman glaðvær Qg skraf- hreifin. Loks spurði ég hana meðal ann- ars: Pramh. á b

x

Glettni

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Glettni
https://timarit.is/publication/1187

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.