Ljóðormur - 01.03.1987, Page 31

4
Það er dagur og nótt
kvöldið er turn
úr sviðnum vængjum
morgunninn útlimalaus
skipsskrokkur á þurru
dagur og nótt
og líkami minn seigur
undir tönn dauðans.
5
Fyrst var hann kona en kynfæri
hennar voru blásvartur krossfiskur
svo var hún drengur en limur hans
var kuðungur rotinn í skel sinni
nú fyrst skil ég að það var hafsjór
sem ég saup á og beiskur safinn
var hross dauðans í myrkrinu.
6
Flugurnar hafa sest kyrru fyrir á augunum
á öxlunum á lífinu
og bráðum verður rödd mín bústaður mosans
maurarnir fylkja liði yfir velli ristanna
ég kvikur af grænum dauða í svalandi myrkrinu.
LJODORMUR
29