Morgunblaðið - 14.11.2016, Síða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 14. NÓVEMBER 2016
✝ GuðmundurFinnsson fædd-
ist í Borgarnesi 19.
júlí 1943. Hann lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Brákarhlíð,
Borgarnesi, 8. nóv-
ember 2016.
Foreldrar hans
voru Elín Guð-
mundsdóttir, f. 4.
júní 1917, d. 26.
ágúst 2005, og
Finnur Friðrik Einarsson, f. 6.
október 1917, d. 31. janúar 2007,
bændur frá Gufuá, Borg-
arhreppi. Systur hans eru Sól-
veig Sigríður, f. 24. ágúst 1941,
gift Þorsteini Vilhjálmssyni, f.
21. apríl 1941, Sesselja Valdís, f.
12. október 1944, gift Kristjáni
Björnssyni, f. 1943, og Gróa, f.
12. ágúst 1951, gift Ólafi Inga
Jónssyni, f. 1957.
Þann 11. júní 1966 kvæntist
Guðmundur Jennýju Svönu Hall-
dórsdóttur, f. 12. febrúar 1947.
Foreldrar hennar voru Anna
Pálína Jónsdóttir, f. 14. júlí 1922,
d. 30. janúar 2006, og Halldór
Sigurbjörnsson, f. 17. desember
1976. Börn þeirra eru: Þórunn, f.
19. apríl 2006, Friðrika, f. 17.
apríl 2010, og Smári, f. 1. júní
2012. 4) Sigurbjörn Ingi, f. 24.
september 1981, maki Rakel
Björk Gunnarsdóttir, f. 5. mars
1980. Börn þeirra eru: Emilía
Eir, f. 1. júní 2003, Eyrún Eva, f.
5. febrúar 2008, og Eymar Ingi,
f. 13. október 2015. Guðmundur
stundaði nám við Héraðsskólann
Reykholti og lærði húsa- og tré-
smíðar við Iðnskólann í Borg-
arnesi hjá Sigurgeiri Ingimars-
syni, húsasmíðameistara. Hann
vann við húsasmíðar um árabil
og var mikill hagleiksmaður til
verka. Meðal annars vann hann
hjá Borgarneshreppi frá því um
1970 til ársins 1997, lengst af
sem verkstjóri. Síðast vann hann
sem sölumaður hjá Límtré Vír-
net, Borgarnesi, til ársins 2010,
auk þess sem hann starfaði við
smíðar og húsbyggingar. Sömu-
leiðis rak hann innrömm-
unarverkstæði um tíma. Guð-
mundur var mikill áhugamaður
um íþróttir og stundaði meðal
annars badminton, golf og stang-
veiðar. Jafnframt sinnti hann
ýmsum félagsstörfum og var
lengi virkur félagsmaður Lions-
hreyfingarinnar í Borgarnesi.
Útför Guðmundar fer fram
frá Borgarneskirkju í dag, 14.
nóvember 2016, og hefst athöfn-
in klukkan 15.
1920, d. 7. desem-
ber 1979. Börn Guð-
mundar og Jennýj-
ar eru: 1) Halldór, f.
12. febrúar 1968.
Eiginkona hans er
Íris Rut Bergmann
Marteinsdóttir, f. 8.
febrúar 1974. Son-
ur þeirra er Tristan
Bergmann, f. 23.
mars 2011. Fyrri
eiginkona Halldórs
var Sigríður Lára Hermanns-
dóttir, f. 26. ágúst 1970. Þau
skildu. Tvíburadætur þeirra eru
Hekla og Katla, f. 11. nóvember
1999. Stjúpbörn Halldórs eru
Michael Alex Bergmann, f. 26.
desember 1995, Nadia Katrín
Bergmann Halldórsdóttir, f. 25.
maí 1999, og Nicolas Ismael Cor-
doba, f. 5. september 2003. 2)
Finnur, f. 22. september 1971,
maki Angela Maria Roldos, f. 21.
mars 1975. Börn þeirra eru: Kar-
olína, f. 8. október 2001, Daníel,
f. 30. desember 2002, og Viktor,
f. 19. mars 2009. 3) Elín, f. 29.
nóvember 1977, maki Gunnar
Þórunnarson, f. 10. desember
Elsku pabbi minn, ég get ekki
lýst þeirri sorg sem ég finn fyrir á
þessari stundu.
Minningarnar eru óteljandi
sem koma upp í hugann.
Þú, mamma og ég höfum alla
tíð verið mjög náin og höfum við
átt einstakt samband, eins og við
ræddum oft á síðastliðnu ári. Þú
varst alltaf svo góður við mig eins
og alla sem þú komst nálægt og
mér fannst alltaf svo notalegt að
alveg frá því að ég var lítil stelpa
þá kallaðir þú mig heimasætuna
þína. Eftir að ég varð eldri þá
hættir þú nú eiginlega að nota
þetta orð yfir mig en stundum
læddir þú því að og þú vissir vel
hvað mér fannst það yndislegt.
Þú varst alltaf svo mikill herra-
maður og alveg frá því ég man eft-
ir mér þá gafstu alltaf mér og
mömmu blóm eða einhverja gjöf á
konudaginn. Pabbi, þú ert svo
yndislegur. Þú varst með ólíkind-
um hjálpsamur og þið mamma
bæði. Hvort sem það vorum við
börnin ykkar eða einhver annar
sem þurfti aðstoð, sama hvað það
var þá voru þið mætt til að hjálpa.
Pabbi minn, þú ert eini maður-
inn sem ég þekki sem hefur aldrei
blótað í sínu lífi. Ég var stundum
að stríða þér þegar ég var yngri til
að fá þig til að blóta, og þú spurðir
alltaf, af hverju á maður að blóta,
hlutirnir batna ekkert þó maður
blóti. Þetta er svo einfalt og svo
innilega rétt.
Elsku pabbi, við höfum átt ynd-
islegt líf og eigum því yndislegar
minningar. Örlög okkar fjölskyld-
unnar eru óskiljanleg, að mamma
greinist með sinn sjúkdóm fyrir
tveimur árum og þú með þinn fyr-
ir ári. Höggið var ólýsanlegt þegar
við fengum að vita hvað væri að
mömmu en rothöggið var algjört
þegar við fengum að vita hvaða
sjúkdóm þú værir með. Ég er svo
þakklát fyrir að hafa fengið heilt
ár með þér frá sjúkdómsgreiningu
og við nýttum tímann vel.
Ég er þakklát fyrir að hafa
hjálpað þér eins mikið og ég gat á
þessu erfiða ári og allar þessar
stundir sem ég átti með þér eru
mér svo dýrmætar. Það var ekk-
ert ósagt. Við höfum átt mjög góð
samtöl, rifjað upp minningar frá
minni æsku og þú hefur sagt mér
sögur frá þínu lífi, frá því þú varst
polli á Gufuá og þar til þú kynntist
mömmu og líf ykkar saman þar til
við urðum stórfjölskylda.
Ég er svo glöð að börnin mín
fengu tíma með afa sínum, þau
elska þig svo mikið eins og þú
fékkst sem oftast að heyra frá
okkur og þau sakna þín svo sárt.
Takk fyrir að kenna mér að
hjóla, takk fyrir að þreytast ekki á
að segja okkur nöfn á fjöllum og
kennileitum þegar við ferðuðumst
um landið, takk fyrir að hjálpa
mér upp þegar ég datt, takk fyrir
að kenna mér skrítin veðurorð
eins og grásleppudrífa og dala-
læða, takk fyrir allar kvöldsögurn-
ar, takk fyrir öll símtölin, takk fyr-
ir að gera margar heiðarlegar
tilraunir til að kenna mér að
tjútta, takk fyrir lífið sem þú gafst
mér, takk fyrir allt, pabbi minn.
Ég stend við mitt loforð um að
við pössum mömmu og ég veit að
þú stendur við þitt loforð um að þú
passir okkur.
Elsku hjartans pabbi minn, ég
elska þig svo mikið og söknuður-
inn er svo sár. Minning um besta
pabba í heimi lifir í hjarta mér.
Þín heimasæta,
Elín.
Guðmundur
Finnsson
 Fleiri minningargreinar
um Guðmund Finnsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
✝ ArngrímurFriðrik Krist-
jánsson fæddist í
Sandgerðisbót,
Glerárþorpi, 14.
nóvember 1930.
Hann lést 15. júlí
2016.
Foreldrar hans
voru Kristján
Hallfreður Sig-
urjónsson, f. 28.
júlí 1895 á Gler-
árholti í Eyjafirði, og Anna
Pétursdóttir, f. 23. júlí 1894 í
Skörðum á Tjörnesi. Systkini
hans: Jóhann Benedikt, f. 7.
apríl 1922, d. 30. september
1976. Sigurður Lárus, f. 13.
september 1923, d. 20. októ-
ber 2010. Þórey Edith, f. 15.
nóvember 1924, d. 17. júlí
1981. Anna Marín, f. 27. ágúst
1927. Pétur Sigurjón, f. 1.
október 1929. Kristján Guð-
mundur, f. 14. nóvember 1930,
d. 8. júlí 1951. Erla, f. 21. jan-
úar 1932, d. 17. ágúst 2003
(hálfsystir). Sigríður Kristín,
f. 3. júlí 1932, d. 14. mars
2000.
Eftirlifandi eiginkona Arn-
gríms er Guðfinna Anna Sig-
urbjörnsdóttir, f. 22. sept-
ember 1933. Börn þeirra eru
Sigurbjörn, f. 6. apríl 1956,
Bryndís, f. 2. júlí 1958, Krist-
ján Guðmundur, f. 24. mars
1964, og Arngrímur, f. 21. júlí
1971. Barnabörn Arngríms
eru sjö og barnabarnabarn
eitt.
Að loknum
barnaskóla sinnti
Arngrímur ýmsum
verkamanna-
störfum og sjó-
mennsku. Hann
stundaði síðan
nám við Iðnskól-
ann á Akureyri,
lauk þaðan sveins-
prófi í múrverki
1960 og meist-
araprófi fimm ár-
um síðar. Á námsárum sínum
byggði Arngrímur einbýlishús
í Glerárþorpi og bjó þar til
dauðadags. Hann var múrari á
Akureyri og í Reykjavík í tvo
áratugi en hóf þá rekstur eig-
in fyrirtækis við framleiðslu
og lagningu á gangstétt-
arhellum. Arngrímur tók síðar
við starfi húsvarðar við
Verkmenntaskólann á Ak-
ureyri og gegndi því uns hann
lét af störfum um síðustu alda-
mót.
Arngrímur stundaði íþróttir
frá barnsaldri og fram á ní-
ræðisaldur. Hann keppti í fót-
bolta fyrir Þór og ÍBA á sín-
um yngri árum og síðar var
hann virkur í öldungablaki
með Sundfélaginu Óðni. Alla
tíð fylgdist hann af miklum
áhuga með knattspyrnu-
leikjum og fleiri íþróttum, nú
síðast frækilegri framgöngu
íslenska knattspyrnulandsliðs-
ins á EM.
Útför hans fór fram 25. júlí
2016.
Elsku pabbi minn lést í sum-
ar, það er í sjálfu sér ekkert
óeðlilegt að deyja þegar maður
er 85 ára og orðinn veikur. Mér
finnst samt eins og að eitthvað
hafi ekki verið rétt gert í með-
höndlun hans, hugsa að margir
gangi í gegnum svoleiðis þegar
ástvinur deyr.
Við systkinin vorum heppin
að hafa hann sem föður, því-
líkur gleðigjafi sem hann var,
orkan alveg óendanleg og það
var ekkert sem hann gerði ekki
fyrir fjölskylduna sína. Það var
alltaf eitthvað í gangi hjá hon-
um, endalaus verkefni, hann
vann mikið en hafði samt alltaf
tíma fyrir bolta með félögunum.
Þegar við eldri systkinin vor-
um lítil var enginn bíll á heim-
ilinu en það var hjól sem ég
man eftir að hafa verið farþegi
á ásamt eldri bróður, virkilega
skemmtileg minning.
Pabbi var ekkert alltaf að
stjórnast í okkur, við fengum
að ráða okkar ferð í gegnum líf-
ið, en það var mjög mikið
traust að vita af honum þarna,
alltaf.
Pabbi vann oftast mikið á
sumrin þegar við vorum lítil
þannig að það var ekki mikið
um ferðalög, en við áttum nú
eiginlega heima úti í sveit, hús-
ið okkar, sem hann byggði, er
þannig staðsett að við höfðum
ósnortna náttúru sem garð öðr-
um megin við húsið, en jú jú,
við fórum í ótal sumarbústaða-
ferðir, aðallega að Illugastöð-
um. Síðan man ég eftir einni
skemmtilegri ferð að sumri upp
í Hlíðarfjall og ótal ferðum
þangað að vetrarlagi, þá tókum
við með okkur nesti og kakó á
brúsa. Svo allar berjaferðirnar
og að taka upp kartöflur.
Já, það var mikið brallað,
hann tók okkur með í ýmis
verkefni, sérstaklega þó yngsta
bróður minn, ég held að hann
hafi hreinlega verið gróinn við
hann á tímabili, gleymi heldur
ekki þegar hann tók mig og
næstyngsta bróður minn með
upp í kirkjugarð, hann ætlaði
að mæla fyrir leiðisgirðingu,
hann ætlaði að laga þetta fyrir
einhvern, ég og bróðir minn
áttum að bíða í bílnum í smá
stund, en bróðir minn, sem var
eins árs, vildi fara út, ég fór
með hann út og inn í garð, ég
var 7 ára, þar slítur hann sig
lausan og hleypur af stað inn í
garðinn, ég varð hrædd um að
hann mundi falla ofan í ein-
hverja gröf, æpti á pabba sem
kom eins og eldibrandur, sé
þetta ljóslifandi fyrir mér enn í
dag.
Handverk þitt, pabbi minn,
er út um allan bæ á Akureyri,
þakka ég mömmu fyrir að hafa
sagt mér frá nokkrum þeirra,
en ég man vel þegar þú varst
að höggva til steininn undir Út-
lagann t.d.
Gleymi aldrei þegar tröllin
voru klædd í kjallaranum hjá
okkur fyrir Þórsbrennuna og
álfaskemmtunina.
Þegar dóttir mín fæddist
fékk hún líka að vera með afa,
svo komu tvíbbarnir mínir sem
var mjög gaman, og svo litla
langafastelpan, þú elskaðir
börnin.
Systkini pabba voru átta og
eru tvö enn á lífi, mikið var allt-
af, og er, gott að eiga svona
stóra fjölskyldu, alltaf gaman
þegar hún kemur saman.
Undanfarin ár hefur mér
þótt gott að fara norður eftir að
ég flutti suður, gott að koma til
pabba og mömmu í húsið okkar
þar sem ég er alin upp, var hjá
þeim í fyrrasumar nánast allt
sumarfríið mitt, það var svo
gott og mikil forréttindi að
vakna í gamla herberginu sínu
að morgni og heyra í pabba
frammi meðan kaffikannan
kurraði.
Við hugsum um mömmu, hún
var mikilvægasta persónan í
þínu lífi.
Elsku pabbi minn, ég sakna
þín og þinna góðu ráða, þú
varst hlýr og yndislegur og
gerðir allt til að fjölskyldunni
liði sem best, alltaf.
Er óendanlega þakklát fyrir
að vera dóttir þín. Þín,
Bryndís.
Arngrímur
Friðrik
Kristjánsson
✝ Dagmar fædd-ist á Hellissandi
3. desember 1922.
Hún andaðist á
Hjúkrunarheim-
ilinu Sunnuhlíð í
Kópavogi 29. októ-
ber 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Anna María
Einarsdóttir, f. 29.
nóvember 1897, d.
3. maí 1994, og Axel
Clausen, f. 30. apríl 1888, d. 5.
febrúar 1985. Alsystkini hennar
voru: Hans Arreboe, f. 1918, d.
2009, Amy, f. 1920, d. 1920,
Haukur, f. 1924, d. 2002, Herluf,
f. 1926, d. 2011, Guðmundur, f.
1930 og Friðrik Áskell, f. 1933.
Í apríl 1945 giftist Dagmar
Þórði Guðmundssyni, f. 31.
ágúst 1917, d. 30. maí 1992. For-
eldrar hans voru Ólafía Sveins-
dóttir, f. 8. október 1895, d. 21.
maí 1985, og Guðmundur Þórð-
arson, f. 19. október 1887, d. 21.
desember 1935. Börn þeirra
Dagmarar og Þórðar eru: Guð-
mundur, f. 1945, kvæntur Mar-
gréti Lindu Þórisdóttur. Synir
þeirra eru: Guðmundur Ingi, f.
1970, sambýliskona Bungorn
Tangrod. Þórður, f. 1978,
kvæntur Hörpu Rós Heim-
Dagmar ólst upp á Hellissandi,
gekk hefðbundna skólagöngu.
Sem barn brenndist hún illa á
lærum. Á unglingsárum fékk hún
svo upp úr því berkla í mjöðm og
var mikið í Reykjavík til lækn-
inga vegna þess. Á þessum árum
starfaði hún á saumastofu hjá
Gunnþóru og Önnu Vigfús-
dætrum og bjó hjá þeim á Víði-
mel þar til hún giftist Þórði eig-
inmanni sínu árið 1945. Þau hófu
búskap sinn á Þórsgötu 26 í
Reykjavík, en fluttu árið 1951 í
nýtt hús sem þau byggðu, ásamt
Arreboe bróður Dæju, að Kárs-
nesbraut 33 í Kópavogi og voru
þannig í raun hluti af frum-
byggjum Kópavogs í upphafi
þéttbýlismyndunar þar. Þar
bjuggu þau til ársins 1977 þegar
þau fluttu í Víðigrund 25 í Kópa-
vogi. Þórður lést 1992, en Dag-
mar bjó þar áfram til ársins 2012.
Dagmar var alla tíð húsmóðir
og sinnti heimili og uppeldi
barna sinna og gætti barnabarna
sinna af kostgæfni og var alla tíð
tilbúin að sinna þeim ef á þurfti
að halda. Hún átti góðan hóp vin-
kvenna og var alla tíð bræðrum
sínum innan handar ef á þurfti að
halda. Auk þess sá hún um ræst-
ingu Kópavogsapóteks í yfir 20
ár.
Útför Dagmarar fer fram frá
Kópavogskirkju í dag, 14. nóv-
ember 2016, og hefst athöfnin
klukkan 13.
isdóttur og eiga þau
þrjú börn. Jónas
Þór, f. 1981, sam-
býliskona Carina
Vabskof og eiga
þau einn son. Þórð-
ur Clausen, f. 1950,
kvæntur Önnu
Stellu Snorradótt-
ur. Börn þeirra eru:
Sjöfn, f. 1972, gift
Lárusi Lárussyni
og eiga þau tvö
börn. Guðjón Leifur Gunn-
arsson, stjúpsonur, f. 1972,
kvæntur Huldu B. Eiríksdóttur
og eiga þau fjögur börn. Eme-
liana Torrini, f. 1977, sambýlis-
maður Rowan Cain og eiga þau
einn son. Thelma Clausen, f.
1980, gift Daða Jónssyni og eiga
þau tvo syni. Dagmar, f. 1981,
sambýlismaður Halldór Sigurðs-
son og eiga þau eina dóttur.
Anna María, f. 1956, gift Ragn-
ari Jóhanni Jónssyni. Synir
þeirra eru: Þórður Rafn, f. 1976,
kvæntur Steinunni Önnu Sig-
urjónsdóttur og eiga þau þrjú
börn. Jón Rafn, f. 1979, kvæntur
Ellen Maríu Sveinbjörnsdóttur
og eiga þau fjögur börn. Atli
Þór, f. 1983, kvæntur Ragnheiði
Ragnarsdóttur og eiga þau tvö
börn.
Fyrstu kynnum mínum af
tengdamóður minni, Dagmar
Clausen, mætti helst lýsa með
orðatiltækinu „fall er fararheill“.
Á táningsaldri steig ég inn í um-
hverfi sem haldið var vel utan um
og ljóst að kröfur voru gerðar til
þeirra sem ætluðu sér þangað.
En þegar maður var búinn að
sýna að manni gekk allt gott til
varð maður gjaldgengur.
Þannig var Dæja, passaði vel
upp á sína, hafði oft miklar vænt-
ingar og gerði fyrir vikið kröfur
bæði til sín og sinna. Sagði sína
skoðun og ef hún var ekki til í að
segja hana, sem kom fyrir, þá
svaraði hún af hreinskilni að hún
þvældi ekki um slíka hluti. Gest-
risin var hún fram úr hófi og ef
einhvern bar að garði var tekið
vel á móti viðkomandi með veit-
ingum eftir bestu getu og af
bestu sort. Hún hafði í sér ís-
lenska gestrisni eins og hún ger-
ist best. Hennar heimili var alltaf
opið og hver sem er gat droppað
inn nánast hvenær sem var.
Vikulegir „laugardagsfundir“ til
margra ára í Víðigrund 25 segja
sitt. Þar var alltaf glatt á hjalla
og stríðnin og húmorinn allsráð-
andi. Tengdaforeldrar mínir
voru okkur Önnu miklir bak-
hjarlar á okkar yngri árum. Þau
voru alltaf til í að hjálpa og
hlaupa undir bagga. Og eftir að
við fluttum norður áttum við
okkar athvarf í Víðigrund, sem
þau Dæja og Þórður byggðu af
ótrúlegri elju komin yfir miðjan
aldur, eins og sagt er. Allavega
sæi ég mig ekki, kominn á þenn-
an aldur, fara að reisa einbýlis-
hús frá grunni. Þarna var gott að
koma og síðar áttu drengirnir
okkar Önnu eftir að njóta hjálp-
semi og velvildar ömmu sinnar
þegar þeir þurftu suður í
skemmri eða lengri tíma.
Í gegnum tíðina höfum við
Anna og strákarnir farið víða
með tengdaforeldrum mínum,
bæði erlendis og innanlands. Þau
heimsóttu okkur reglulega norð-
ur og við fórum víða um í slíkum
heimsóknum. Eftirminnilegust
er mér samt ferð sem við fórum
eina lengda helgi um Snæfells-
nes, sumarið 1977. Ási bróðir
Dæju og fjölskylda hans voru þá
nýlega flutt í Grundarfjörð og
þangað var farið ásamt Önnu
Maríu, móður Dæju. Þar nutum
við gestrisni og höfðinglegrar
móttöku þeirra hjóna, Sigrúnar
og Ása. Þetta var sólrík helgi og
nánst logn, íslenskt sumarveður
eins og það gerist best. Farið var
um nesið, fyrir jökul og víða
stoppað og skoðað og heilsað upp
á fólk, bæði ættingja og gamla
góða vini Dæju og Þórðar. Fyrir
mér, ungum manni úr þéttbýlinu,
var þetta upplifun. Þarna voru
þau komin í umhverfi og mannlíf
sem þau þekktu vel til og höfðu
mikla ánægju af að heimsækja.
Þarna voru greinlega bæði rætur
og taugar.
Síðustu árin hefur Dæja átt í
stríði við ellihrumleika, enda
komin á tíræðisaldur. Það hefur
örugglega ekki verið henni að
skapi að vera upp á aðra komin
og geta ekki farið allra sinna
ferða. En hún hefur notið góðs
aðbúnaðar og atlætis eftir að hún
sagði skilið við Víðigrund, bæði í
Roðasölum og síðan í Sunnuhlíð,
aðbúnaðar og atlætis sem er til
fyrirmyndar.
Ég kveð tengdamóður mína
bæði með söknuði og þakklæti,
reynslunni ríkari og örugglega
betri maður en ella. Megi hún
hvíla í friði og blessuð sé minning
hennar.
Ragnar Jóhann.
Dagmar Clausen
 Fleiri minningargreinar
um Dagmar Clausen bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.