Tímarit Hjúkrunarfélags Íslands - 01.10.1969, Síða 5

um ef ekki náðist í heimilis-
lækni, en slíkt virtist algengt
með ólíkindum. Leiddi þetta oft
til ófriðar og klögumála. Ef til
vill má segja með nokkrum rétti,
að starfslið Slysavarðstofunn-
ar hafi gengið of langt í slíkri
hjálparstarfsemi, sem hlaut að
leiða til misnotkunar, en skoð-
un mín er þó sú, að hjá því hafi
ekki verið hægt að komast. Sé
litið á sjúkraskýrslur stofnun-
urinnar sést, að sjúklingar
flestra tegunda hafa fengið þar
uokkra úrlausn mála sinna. Eru
þar á meðal fjöldi fólks með
bráða sjúkdóma svo sem hjarta-,
tauga- og meltingarfærasjúk-
dóma. Þangað hafa leitað konur
uieð fósturlát, geðsjúklingar að
ógleymdum eiturlyfjaneytend-
um og alkoholistum. Mikil að-
sókn hefur verið af fólki með
augnsjúkdóma og háls-, nef- og
eyrnakvilla. Tannlækningar eru
að mínu áliti svartasti blettur-
inn í öllum heilbrigðismálum
landsins og hefur Slysavarð-
stofan orðið áþreifanlega vör
við þann ófögnuð. Útigangsfólk
°g umrenningar hafa alla tíð
verið mikið vandræðamál og
hyllir þar ekki undir neina lausn
að ég veit. Eins og þegar hefur
verið tekið fram, hafa þrengsl-
ln í sjúkrahúsunum valdið
uiiklum vandræðum. Hafa þau
jeitt til þess, að fjölda sjúkl-
inga hefur orðið að lækna ,amb-
ulant“, enda þótt þeir ættu sam-
kvæmt öllum lögmálum læknis-
ú'æðinnar að leggjast í sjúkra-
hús. Ekki sízt hefur þetta bitn-
uð á þeim, er við fyrstu athug-
uu höfðu ekki ótvíræða þörf
fyrir innlagningu. Oft verða
félagslegar aðstæður til þess, að
fólk geti ekki dvalið í heima-
húsum, en í slíkum tilfellum er
erfitt fyrir yfirfulla spítala að
homa til hjálpar.
Það ræður að líkum, að lækn-
ingastörf Slysavarðstofunnar
undir þeim kringumstæðum, er
ég hef lýst, hafa því miður oft
01’ðið lakari en skyldi. Engum
mun það ljósara en þeim, er
þar hafa unnið. Gagnrýni hefur
heldur ekki skort og hefði
stundum mátt renna undir hana
styrkari stoðum. Þeim sem
læknisstörf vinna, er oft örð-
ugt að bera hönd fyrir höfuð
sér. Þar er málum gjarnan
þannig varið, að vart er hægt
að tala hreint út. Aðsókn að
Slysavarðstofunni hefur aukizt
jafnt og þétt og árið 1968 komu
þar rúmlega 20 þúsund sjúkl-
ingar alls rúmlega 40 þúsund
sinnum og er sú tala nær þre-
falt hærri en fyrsta árið. Svo
sem sjá má af þessu, er aukn-
ingin miklu meiri en samsvar-
ar fjölgun íbúanna. Er mér ekki
fullkomlega ljóst hver skýring-
in er. Þó má geta þess, að utan-
bæjarfólk kemur þar meir en
áður, einkum úr nágranna-
byggðum Reykjavíkur.
Vorið 1968 urðu gagnger
þáttaskipti í starfsemi Slysa-
varðstofunnar, er flutt var í
Borgarspítalann í Fossvogi.
Húsnæði þar hafði því mið-
ur ekki verið skipulagt sem
TÍMARIT HJÚKRUNARFÉLAGS ÍSLANDS 69