Morgunblaðið - 08.02.2017, Síða 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 8. FEBRÚAR 2017
manninum Guðmundi. Þegar við
vorum ungar var pabbi hennar
Systu alltaf að flækjast á fjöll,
bæði hérna heima og í útlöndum,
á stöðum sem voru sumir jafn
ævitýralegir og Shangri-La. Ég
hugsa að hann hafi í rauninni
verið dellukall og safnari. Hann
safnaði ekki miklum veraldleg-
um gæðum, ég held að honum
hafi verið mest sama um þau. En
hann safnaði ýmsu öðru, hann
safnaði fjöllum, tungumálum,
löndum, kynnum af menningar-
heimum og tónlist. Hann sagði
mér sjálfur að hann hefði alltaf
langað til að læra tungumál og
eiginlega heldur viljað fara í
máladeild en stærðfræðideild í
MR. Tungumál hefðu leikið við
honum. En í stærðfræðideild fór
hann og þaðan í læknanám.
Löngunin í tungumál dvaldi hins
vegar með honum. Bókahillurnar
hans sýndu það, fullar af snjáð-
um málabókum um tungumál
sem ég vissi varla að væru til.
Hann starfaði sem læknir í
mörgum löndum og einhvern
veginn efa ég ekki að hann hafi á
hverjum stað verið fljótur að ná
tökum á tungumálinu. Vísinda-
maðurinn kynnti sér líka vel þá
menningarheima sem hann
heimsótti, á seinni árum í ferðum
með Jóhönnu Kristjónsdóttur,
hann setti sig inn í tungumál,
sögu og tónlist hvers svæðis. En
aðrir fengu líka að deila þessari
ástríðu hans. Nær hvert sinn
sem ég fór til útlanda, sérstak-
lega ef ég átti leið á slóðir úr al-
faraleið, póstaði Guðmundur tón-
list frá viðkomandi svæði á
vegginn minn. Ég á eftir að
sakna þessara pósta. Ég sagði
hér að framan að hann Guð-
mundur hefði ekki safnað verald-
legum hlutum, en eitt gerði hann
sem hvorki mölur né ryð fá
grandað. Hann lagði áherslu á að
skapa góðar minningar með
barnabörnum sínum. Hann var
þeim besta mögulega fyrirmynd,
lagði veglega inn í minninga-
bankann og þegar upp er staðið
er það kannski það eina sem
skiptir máli. Takk fyrir sam-
veruna.
Kristín Dýrfjörð.
Guðmundur Pétursson var í
hópi stúdenta sem útskrifuðust
úr Menntaskólanum í Reykjavík
vorið 1952. Þar hafði hópurinn
átt samleið í fjögur ár og sumir
reyndar lengur, Guðmundur og
undirritaður Gunnar þar á með-
al, því að gagnfræðadeild var þá
enn rekin við skólann. Það var
óneitanlega mjög óvænt og öf-
undsvert að fá að sitja við hlið
talandi skálds, sem frá þrettán
ára aldri lét í þrjá til fjóra vetur
nær engan skóladag líða án þess
að lauma til manns litlum miða
með ferskeytlu eða heilum
kvæðabálki.
Guðmundur vakti fljótt at-
hygli bekkjarsystkina sinna fyrir
miklar námsgáfur og góða
greind. Hann var nokkuð jafn-
vígur á allar námsgreinar. Ein
var þó sú grein sem Guðmundur
hafði engar mætur á og sinnti
lítt en það var leikfimi. Reyndar
sýndust hvers konar íþróttir og
tilgangslítið líkamlegt streð vera
utan áhugasviðs hans. Þess
vegna kom okkur bekkjarfélög-
um hans það á óvart þegar hann
síðar á ævinni lagði stund á fjall-
göngur bæði innanlands og utan
og lagði mörg nafntoguð fjöll að
fótum sér.
Í skólanum reyndist Guð-
mundur ljúfur félagi sem gott
var að leita til. Hann var hógvær
í framgöngu og hafði sig ekki
mikið í frammi lengi vel. Við
bekkjarsystkinin höfðum þó óbil-
andi traust á Guðmundi og þegar
kom að því að kjósa inspector
scholae úr árganginum varð
hann fyrir valinu og sinnti hann
embættinu með prýði.
Að loknu stúdentsprófi lagði
Guðmundur stund á læknisfræði
og fljótlega eftir nám helgaði
hann rannsóknum krafta sína og
starfaði á virtum rannsóknar-
stofnunum austan hafs og vestan
um árabil en kom heim árið 1967
til að veita forstöðu Tilraunastöð
háskólans í meinafræði. Síðustu
starfsár sín var hann prófessor
við læknadeild HÍ. Þessum
störfum fylgdu mikil erlend sam-
skipti með ritun vísindagreina og
fyrirlestrahaldi víða um lönd.
Jafnframt sat Guðmundur í
mörgum opinberum nefndum og
stjórnum félaga sem tengdust
starfi hans. Þessi fjölþættu störf
rækti hann með miklum ágætum
og naut virðingar fyrir.
Sú tilfinning að tilheyra stúd-
entsárgangi er sterk við útskrift,
en dvínar að jafnaði árin þar á
eftir. Fólk hittist á afmælisárum
en er annars upptekið af námi
sínu og störfum, að stofna fjöl-
skyldu og koma sér fyrir í lífinu.
Þegar frá líður styrkist tilfinn-
ingin og hópurinn leitar saman á
nýjan leik. Í fimmtán ár hefur
árgangur 1952 haft þann sið að
hittast einu sinni í mánuði yfir
veturinn. Guðmundur lagði
drjúgan skerf til funda okkar.
Við nutum þess að hlusta á hann
rifja upp liðna tíma og atburði
með glettni sinni og stundum
kryddað með vísum.
Guðmundur hefði orðið áttatíu
og fjögurra ára í dag ef lifað
hefði. Við svo háan aldur getur
dauðinn naumast komið á óvart.
Engu að síður eru fyrstu tilfinn-
ingar við þau tímamót bundnar
sorg og söknuði, en þar á eftir
kemur þakklæti fyrir langa og
góða samferð og farsælt lífs-
starf. Þakklætið vegur þungt í
hugum okkar við andlát Guð-
mundar Péturssonar.
Við sendum Bergljótu, dóttur
hans, og öðrum afkomendum og
fjölskyldum þeirra innilegar
samúðarkveðjur.
Gunnar Torfason,
Helgi Hallgrímsson.
Borgir í Hornafirði tengdu
okkur saman. Afi hans og nafni,
Guðmundur Jónsson, stórhuga
bóndi frá Borgarhöfn í Suður-
sveit, keypti Borgir í Nesjum ár-
ið 1907 og bjó þar ásamt seinni
konu sinni, Ingibjörgu Jónsdótt-
ur, fram til ársins 1919. Þá yf-
irgáfu þau þrengslin í Nesjunum
og fluttu suður á land, fyrst í
Grímsnesið en síðar að Nesi í
Selvogi. Ári eftir að þau fluttu
burtu keypti afi minn Borgir, nú
ættaróðal fjölskyldunnar. Þótt
rætur Guðmundar hafi legið í
Austur-Skaftafellssýslu þá lágu
þær ekki síður í Selvoginum, þar
fæddist hann og ólst upp.
„Pétursson“ sá ég fyrst þegar
hann var prófdómari í verklegri
vefjafræði hjá nafna sínum og
samverkamanni til áratuga á Til-
raunastöðinni á Keldum, Guð-
mundi Georgssyni. Nú eru báðir
þessir heiðursmenn allir. Nokkr-
um árum síðar bar fundum okk-
ar aftur saman þegar nýútskrif-
aður líffræðingur lagði leið sína
upp að Keldum og falaðist eftir
vinnu. Guðmundur tók mér vel.
Ljúfmennskan uppmáluð eins og
venjulega, spurull, íhugull,
áhugasamur og jákvæður. Guð-
mundur réð mig á staðnum,
fyrst til rannsókna á útbreiðslu
riðuveiki, svo í inflúensurann-
sóknir á villtum fuglum og sjáv-
arspendýrum. Í framhaldinu
skrifuðum við grein í Náttúru-
fræðinginn um selafárið 1918.
Það var verðmæt lexía fyrir ný-
bakaðan líffræðing að fá tæki-
færi til að njóta leiðsagnar Guð-
mundar Péturssonar.
Útivistarmaðurinn Guðmund-
ur veitti Keldum forstöðu í ríf-
lega aldarfjórðung. Hann átti
ríkan þátt í að móta og þróa
stofnunina og gera hana að
heimsþekktu rannsókna- og vís-
indasetri. Eftir að hann kaus að
hætta sem forstöðumaður helg-
aði hann sig óskiptur vísinda-
störfum sem vöktu verðskuldaða
athygli innanlands sem utan.
Guðmundur var frábær vísinda-
maður sem átti í samstarfi við
öfluga vísindamenn jafnt á Keld-
um sem erlendis. Sem forstöðu-
maður var Guðmundur blessun-
arlega hæfilega afskiptalítill.
Hann var engu að síður einkar
laginn við að laða fram bestu eig-
inleika samverkafólksins og
hann átti drjúgan þátt í að gera
Keldur að einstaklega góðum
vinnustað. Andinn var góður,
liðsheildin frábær, starfsfólkið
vel valið og samheldið. Á reglu-
bundnum samkomum starfs-
manna kom svo í ljós hversu
góður hagyrðingur hann var, í
harðri samkeppni hlaut Guð-
mundur oftar en ekki verðlaun
fyrir bestu botnana.
Eftir námsdvöl erlendis og
afturhvarf að Keldum fyrir
þremur áratugum, nú í dýra-
fræðideildina, áttum við áfram
ánægjulegt og farsælt samstarf.
Þar á bæ leituðum við gjarnan til
Guðmundar með sjúkdóma-
tengdar spurningar, jusum eftir
þörfum óspart úr þekkingar-
brunni hans því Guðmundur var
fjölfræðingur í orðsins bestu
merkingu og kunni skil á flestu
því sem laut að sjúkdómum í
mönnum og skepnum. Minnis-
stæðar eru ígrundaðar spurning-
ar hans að afloknum fyrirlestr-
um. Þær lýstu oftar en ekki
djúpum skilningi og afburða-
þekkingu – iðulega kom hann
auga á nýja vinkla sem urðu til
að dýpka skilning bæði fyrirles-
ara og áheyrenda.
Ég sendi fjölskyldunni inni-
legar samúðarkveðjur og þakka
Guðmundi, þessum einstaka öð-
lingi og velgerðarmanni, ljúfa
vegferð.
Karl Skírnisson.
 Fleiri minningargreinar
um Guðmund Pétursson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Ástkær systir mín og frænka okkar,
GUÐRÚN TRYGGVADÓTTIR
tannlæknir,
lést mánudaginn 30. janúar.
Útförin fer fram frá Dómkirkjunni
föstudaginn 10. febrúar klukkan 13.
Sigrún Kristín Tryggvadóttir
Tryggvi Hafstein Auður Bjarnadóttir
Kristín Ásta Hafstein Ingólfur T. Jörgensson
Elskuleg systir og frænka,
MARÍA FINNSDÓTTIR
hjúkrunarfræðingur,
Furugerði 1, Reykjavík,
lést miðvikudaginn 1. febrúar á Land-
spítalanum í Fossvogi.
Útförin fer fram frá Grensáskirkju föstudaginn 10. febrúar
klukkan 13. Þeim sem vilja minnast hennar er bent á
Kristniboðssambandið.
Málfríður Finnsdóttir
og fjölskyldur
Innilegar þakkir færum við öllum þeim sem
sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát
og útför okkar kæru
KATRÍNAR ÁRNADÓTTUR
frá Skógum í Öxarfirði.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Hlévangs
sem annaðist hana af alúð og hlýju.
Gunnar Már Yngvason Ásta P. Stefánsdóttir
Sigríður Katrínar
Yngvadóttir
Hrefna Yngvadóttir
ömmubörn og langömmubörn
Elsku mamma okkar, tengdamamma,
amma og langamma,
MARÝ ANÍTA EDEN MARINÓSDÓTTIR,
Hraunvangi 7, Hafnarfirði,
sem lést 25. janúar, verður jarðsungin frá
Garðakirkju fimmtudaginn 9. febrúar
klukkan 15.
Alma Birgisdóttir Steingrímur Viðar Haraldsson
Marinó Flóvent Birgisson Jóhanna Sigrún Ingimarsd.
Birgir Már Birgisson
ömmubörn og langömmubörn
Okkar einlægustu þakkir fyrir samúð og
hlýju við fráfall okkar ástkæru
KRISTÍNAR ÞORSTEINSDÓTTUR
kennara.
Starfsfólki og vinum á Sóltúni 2 sendum við
sérstakar þakkir. Ykkar alúð var einstök.
Sólveig Þórarinsdóttir Þórður Þórðarson
Rannveig Þórarinsdóttir Stefán Stefánsson
Katrín Mixa
Sigrún Þorsteinsdóttir Örn Þorsteinsson
ömmubörn og langömmubarn
Ástkær móðir okkar og tengdamóðir,
HELGA JÓNSDÓTTIR,
dvalarheimilinu Grund,
er látin. Útför hennar fer fram frá Neskirkju
fimmtudaginn 9. febrúar klukkan 13.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á
Slysavarnafélagið Landsbjörg.
Hjördís Sigurðardóttir Hans Þór Jensson
Gerður S. Sigurðardóttir Eyjólfur Þór Sæmundsson
og fjölskyldur þeirra
Ástkær eiginmaður minn, faðir, sonur og
bróðir,
BJÖRGVIN SVEINSSON,
Torfastöðum II,
Grafningi,
lést 1. febrúar.
Útför hans fer fram frá Selfosskirkju föstudaginn 10. febrúar
klukkan 13. Jarðsett verður í Úlfljótsvatnskirkjugarði.
Rúna Einarsdóttir
Helena Björgvinsdóttir
Elín Snorradóttir
og fjölskyldur
Okkar ástkæra
INGUNN HALLDÓRSDÓTTIR,
Stórhóli 19, Húsavík,
sem lést mánudaginn 30. janúar, verður
jarðsungin frá Húsavíkurkirkju föstudaginn
10. febrúar klukkan 15.
Einar Halldór Einarsson
Guðrún Einarsdóttir Benóný Valur Jakobsson
Halldór Ingólfsson
Einar Þorbergsson
Þuríður Halldórsdóttir Ólafur Benediktsson
Þorbergur Einarsson
Óli Björn Einarsson Kristbjörg Sigurðardóttir
Laufey Marta Einarsdóttir Ólafur Einar Samúelsson
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
EIÐUR SVANBERG GUÐNASON,
fyrrv. sendiherra,
Bjarkarási 18, Garðabæ,
verður jarðsunginn frá Hallgrímskirkju
fimmtudaginn 9. febrúar klukkan 15.
Þeim sem vilja minnast hans er bent á Sumarbúðir í Reykjadal
fyrir fötluð börn og ungmenni, reikningsnúmer 525-26-755,
kt. 630269-0249.
Helga Þóra Eiðsdóttir Ingvar Örn Guðjónsson
Þórunn Svanhildur Eiðsd. Gunnar Bjarnason
Haraldur Guðni Eiðsson Ragnheiður Jónsdóttir
og barnabörn
Orð vantaði
Í ljóð í hinstu kveðju Bjargar
Jakobsdóttur um Ragnar
Guðmundsson vantaði orð.
Kveðjan er því svohljóðandi
og telst hér með leiðrétt:
Dýpstu samúð votta ég fjöl-
skyldu og vinum Ragnars
Guðmundssonar og kveð
hann með kvæði mínu:
Guð blessi þig, blíða Bella mín
og börnin ykkar öll.
Er Ragnar, hann fer hærra og
hærra
heim í himnahöll.
LEIÐRÉTT