Morgunblaðið - 04.07.2017, Blaðsíða 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. JÚLÍ 2017
vinkonum og vinum okkar dýpstu
samúð. Sigga okkar, takk fyrir
allt og allt.
Atli Ingibjargar
Gíslason.
Hjartkær vinkona mín, hún
Sigríður Kristinsdóttir, er til
moldar borin í dag. Stríðinu er
lokið. Hún barðist við krabba-
meinið vonda af einurð og krafti,
vann margar orrustur í harðri við-
ureigninni, en nú er því lokið. Hún
Sigríður vinkona mín var einstök
manneskja, réttlætiskennd henn-
ar var meiri og stærri en hjá
nokkrum öðrum sem ég þekki,
hjálpsemin endalaus, hennar
góðu ráð og hjálpandi hendur
voru svo mörgum bjargræði.
Við áttum samleið í pólitískum
félögum og flokki, en sönn vinátta
okkar hófst í raun þegar við um
langt árabil áttum samleið í fé-
lagsmálunum innan BSRB, hún
formaður í Starfsmannafélagi rík-
isstofnana og ég formaður Starfs-
mannafélags Reykjavíkurborgar,
aðeins einn veggur aðskildi vist-
arverur félaganna og greiður að-
gangur var á milli. Á þessum ár-
um myndaðist með okkur
traustur vinskapur sem ekki hef-
ur rofnað né fallið skuggi á síðan
og fyrir það er ég óendanlega
þakklát. Við vorum ekki endilega
alltaf sammála, en gátum rætt
málin endalaust af yfirvegun og
virðingu. Þau voru stundum ansi
löng símtölin nú seinni árin eftir
að við vorum báðar hættar störf-
um og höfðum nægan tíma, ef og
þegar ræða þurfti aðkallandi mál,
stöðuna í flokknum okkar eða fé-
laginu, kosningar, baráttufundi,
kröfugöngur eða önnur áríðandi
málefni.
En nú verða símtölin ekki
fleiri, og það er svo sárt.
Vertu sæl vinkona mín. Hafðu
þökk fyrir allt og allt.
Kæra fjölskylda; Jón, Sigfríð,
Erna, Torfi Stefán og stórfjöl-
skyldan öll, innilegustu samúðar-
kveðjur.
Nú hverfur sól við segulskaut
og signir geisli hæð og laut,
en aftanskinið hverfur fljótt,
það hefur boðið góða nótt.
(Magnús Gíslason)
Sjöfn Ingólfsdóttir.
Sigríður Kristinsdóttir var lit-
rík persóna sem tekið var eftir
hvar sem hún kom. Réttlætis-
kennd Sigríðar beindist alltaf að
lítilmagnanum. Jafnrétti og
bræðralag voru hennar hjartans
mál og vann hún leynt og ljóst að
því alla tíð að stuðla að framgangi
barna og kvenna í íslensku þjóð-
lífi. Hún var því á réttri hillu þar
sem hún starfaði sem sjúkraliði
og jafnframt að stéttarfélagspóli-
tík. Sigga Kristins, eins og hún
var ævinlega kölluð, var sjúkraliði
af Guðs náð. Sigga útskrifaðist
sem sjúkraliði frá Kleppsspítala
árið 1972 og vann þar frá 1972-
1984 og á kvennadeild Landspít-
alans frá 1984-1990, einnig starf-
aði hún í Kvennaathvarfinu á ár-
unum 1980-1990. Margar fréttir
bárust af Siggu þegar hún hjúkr-
aði af kostgæfni skjólstæðingum
sínum, þar sem hún lét léttvægari
verkefni sitja á hakanum þegar
einstaklingurinn þurfti á sem
mestri hjúkrun að halda hvort
sem það var andleg eða líkamleg
hjúkrun. Viðvera hennar hjá sjúk-
lingi með spjalli létti mörgum
stundirnar.
Sigga sat í stjórn Sjúkraliða-
félags Íslands á árunum 1974-
1983, þar af formaður félagsins
frá 1979-1983.
Hún sat í stjórn Starfsmanna-
félags ríkisstofnana frá 1986-
1990, en tók þá við formennsku í
SFR og gegndi því til ársins 1996,
enda tók hún aldrei það skref að
ganga í stéttarfélag sjúkraliða,
Sjúkraliðafélag Íslands, eftir að
það var stofnað árið 1991.
Sigríður var gerð að heiðurs-
félaga Sjúkraliðafélags Íslands og
veitti hún viðurkenningunni mót-
töku á 50 ára afmæli stéttarinnar
þann 18. nóvember síðastliðinn.
Fyrir hönd Sjúkraliðafélags Ís-
lands votta ég eftirlifandi eigin-
manni, börnum og barnabörnum,
mína dýpstu samúð.
Kristín Á. Guðmundsdóttir,
formaður Sjúkraliðafélags
Íslands.
Einn mesti eldhugi íslenskrar
félagsmálabaráttu er fallinn frá.
Spor Sigríðar Kristinsdóttur
liggja víða, í kvennabaráttunni, í
hreyfingu herstöðvaandstæð-
inga og friðarsinna að ógleymdri
kjarabaráttunni. Allar götur frá
því ég man eftir mér starfandi á
vettvangi BSRB var Sigríður
Kristinsdóttir einhvers staðar
nærri, sem áhugasamur félagi,
sem formaður Sjúkraliðafélags
Íslands, sem stjórnarmaður í
Starfsmannafélagi ríkisstofnana,
SFR, og formaður þess félags
um árabil, að ógleymdri stjórn-
arsetu hennar í BSRB. Fyrir
þessi samtök og í nafni þeirra
gegndi hún síðan ótal mörgum
trúnaðarstörfum. Nefni ég þar
Vinnueftirlitið þar sem hún sat í
stjórn.
Ég minnist Sigríðar Kristins-
dóttur eiginlega síðan ég fór að
draga andann sem áhugamaður
um verkalýðs- og félagsmál, alls
staðar hafði hún komið við sögu
og alltaf staðið í stafni.
Mest urðu samskipti okkar á
vettvangi BSRB. Þar urðum við
mjög nánir samstarfsmenn og
trúnaðarvinir. Bæði höfðum við
miklar skoðanir og var áfram um
þær, en aldrei minnist ég þess að
okkur hafi orðið sundurorða.
Það sem mér er efst í huga við
fráfall Siggu Kristins, eins og við
vinir hennar kölluðum hana, er
umhyggja hennar fyrir þeim sem
stóðu höllum fæti í lífinu. Hún
barðist fyrir jöfnuði, þar lágu allt-
af áherslur hennar, einnig í
kvenna- og kjarabaráttunni og
þegar atvinnuleysið bankaði upp
á í byrjun tíunda áratugar síðustu
aldar, áttu hinir atvinnulausu
hauk í horni þar sem hún var.
Hún var einn helsti hvatamað-
ur þess að Miðstöð fólks í atvinnu-
leit var sett á laggirnar og helgaði
hún þessari starfsemi krafta sína
á meðan á þurfti að halda.
Það var skoðun Sigríðar Krist-
insdóttur að verkalýðsbaráttu
bæri alltaf að tengja menningunni
sem traustustum böndum.
Í stórmerkri nýútkominni sögu
SFR eftir Þorleif Óskarsson,
sagnfræðing, birtir hann viðtal
við Sigríði þar sem hann spyr
hana út í þennan þátt. Hún svarar
því til að mikilvægt sé að stétt-
arfélög reyni að halda menningar-
starfi að sínu fólki en það sé ekki
sama upp á hvað sé boðið.
Verkalýðshreyfingin eigi að-
eins að bjóða upp á það sem sé
vandað og það eigi ekki síst við
um menningarlegt efni. Það hafi
hún kappkostað að gera í for-
mennskutíð sinni. Upp á það leyfi
ég mér að skrifa.
Sigríður Kristinsdóttir háði
baráttu við illvígan sjúkdóm eins
og það er orðað þegar krabba-
mein er annars vegar. Í þeirri
baráttu sýndi hún mikla hetju-
lund enda marg oft sýnt hver
hetja hún var í lífsbaráttunni,
sem framan af lífi hennar var oft
erfið.
Að henni stóð gott fólk og eftir
sig skilur hún gott fólk, tvær
dætur og einn son ásamt barna-
börnum. Þeim og eiginmanni
hennar, Jóni Torfasyni, færi ég
mínar dýpstu samúðarkveðjur
um leið og ég minni á þau góðu
verk sem Sigríður Kristinsdóttir
vann í lífi sínu og munu um
ókomin ár lifa hana og ylja þeim
sem nutu.
Ögmundur Jónasson.
Ég kynntist Sigríði Kristins-
dóttur á einum af mínum fyrstu
fundum í Vinstrihreyfingunni –
grænu framboði árið 2002. Í
fyrstu óttaðist ég þessa konu sem
stóð sköruleg uppi í pontu og lét
félaga sína heyra það, ófeimin að
ræða hvað mætti gera betur og
hvaða mál við þyrftum að taka
upp í hreyfingunni.
Fljótlega rann þó upp fyrir mér
að oftast var ég hjartanlega sam-
mála Siggu enda talaði hún alltaf
beint úr sínum pólitísku innyflum
sem ávallt brunnu fyrir réttlæti.
Hún var ófeimin við að benda á að
prófgráður væru ekki endilega
ávísun á pólitíska visku en um leið
var ekki hægt að finna ötulli
stuðningsmann góðrar menntun-
ar fyrir alla enda fáir jafnvel lesn-
ir í raun og Sigga.
Hún talaði fyrir fátækt fólk,
börn og gamalmenni, þá sem
höfðu orðið undir í lífinu, sjúk-
linga sem ekki áttu fyrir reikn-
ingum, börn sem ekki fengu þann
stuðning sem þau þurftu. Hún var
með stórt hjarta og þótt hún
skammaði okkur stundum sem
skipuðum forystu hreyfingarinn-
ar þótti mér sjaldnast eins vænt
um hrós frá neinum og Siggu því
ég vissi að hún meinti hvert orð og
sólundaði þeim aldrei í froðu og
innantómt snakk.
Allir sem hafa starfað í póli-
tískri hreyfingu vita að í slíkri
hreyfingu þarf að vinna ótal störf.
Sigga gekk í öll þau störf, sat í
málefnahópum, flokksráði, þreif
klósett, hellti upp á kaffi, bakaði
og gerði breytingatillögur án þess
að blikna og minnti á að öll störf
eru jafnmikilvæg. Það var ómet-
anlegt að kynnast henni sem ung-
ur og óreyndur kosningastjóri í
Reykjavík árið 2003. Hugmyndir
mínar um magn veitinga ofan í
kaffiþyrsta kjósendur, skipulag
funda og mannfagnaða og nýtingu
tímans í kosningabaráttu voru
flestar fjarri veruleikanum og þá
var gott að njóta reynslu Siggu
ásamt fleiri, Sjafnar Ingólfsdótt-
ur, Ástu Kristinsdóttur sem bak-
aði vöfflur í gríð og erg og þannig
mætti lengi telja.
Í stjórnmálahreyfingum eru
margar raddir og ólíkir félagar.
Raddir forystumanna heyrast oft-
ar en aðrar en það eru félagar
eins og Sigga sem eru hjarta og
sál Vinstri grænna. Síðast sáumst
við í 1. maí kaffi Vinstri grænna í
Reykjavík. Þar var Sigga mætt
með Jóni, þar var Ásta, sem
sömuleiðis féll frá fyrir skömmu,
með Sigurði, manni sínum. Þar
sungum við saman fyrir réttlátara
samfélag.
Með Sigríði Kristinsdóttur er
genginn góður félagi og mikil
manneskja sem gerði líf allra sem
fengu að kynnast henni ríkara.
Hennar verður sárt saknað í
Vinstri grænum. Ég votta Jóni
Torfasyni og börnum og barna-
börnum samúð mína. Við munum
minnast Siggu í hvert sinn sem
við syngjum fyrir réttlátara sam-
félag.
Katrín Jakobsdóttir.
Sigríðar Kristinsdóttur verður
alltaf minnst sem óþreytandi bar-
áttukonu fyrir þá sem verst hafa
það í samfélaginu. Hún hélt marg-
ar ræður, fyrir fullum sal af fólki
eða undir fjögur augu um hvar
þyrfti að taka til hendinni og það
var alltaf ljóst að hennar hjarta
sló með konum og börnum.
Sigríður lifði tímana tvenna en
hvar sem hún drap niður fæti var
hún aldrei hrædd við að láta skoð-
anir sínar í ljós. Sögur hennar úr
Rauðsokkuhreyfingunni munum
við margar og sóttum innblástur
til, sömu sögu var að segja úr
stéttabaráttunni. Við vinkonurn-
ar bárum óttablandna virðingu
fyrir henni því hún hefur látið
okkur allar heyra það hvað við
séum miklar forréttindakonur,
höfum aldrei upplifað raunveru-
lega baráttu og vitum ekkert
hverju við séum að berjast fyrir.
Þegar við eignuðumst börn eða
þegar við steyttum á skeri í einka-
lífinu var Sigga hins vegar mætt
sem stoð og stytta, tilbúin að
grípa og aðstoða. Eins og hún gat
verið hörð í horn að taka, þá mátti
hún ekkert aumt sjá ef einhver
þarfnaðist aðstoðar. Við lærðum
þannig smátt og smátt að tungan
var hvassari en hjartað.
Við kynntumst henni í starfi
Vinstrihreyfingarinnar – græns
framboðs og hjá Samtökum hern-
aðarandstæðinga þar sem hún var
hamhleypa til verka, hvort sem
var að brýna okkur í stéttabarátt-
unni eða skúra klósett í kosninga-
miðstöðinni.
Eftir sitja minningar um konu
sem taldi aldrei eftir sér að vinna
verkin af hugsjón og eldmóði og
þau sem eiga undir högg að sækja
í samfélaginu hafa misst góðan
málsvara. Við vottum Jóni og öðr-
um aðstandendum innilega sam-
úð.
Drífa Snædal og Auður Lilja
Erlingsdóttir.
Sigga Kristins hefur um ára-
tugaskeið sett svip á sinn sam-
tíma. Einbeitt og einstök kona í
hugum okkar svo margra,
ógleymanleg kona. Í flokksstarfi
og baráttu fyrir betri kjörum tal-
aði hún skýrt og hikaði aldrei við
að segja okkur hinum til synd-
anna. Réttlætið alltaf númer eitt,
staða kvenna og barna, þeirra
sem bjuggu við bágust kjörin.
Sigga stóð vaktina í kosningamið-
stöðvum með sínu fólki hverjar
kosningarnar á fætur öðrum með
tuskuna, kaffikönnuna, rjóma-
skálarnar, baksturinn og baráttu-
andann að vopni og dró aldrei af
sér, ekki heldur þegar heilsan fór
að bila. Stundum skömmótt yfir
umgengninni þegar það átti við en
alltaf með húmorinn og hjartað á
réttum stað. Á fundum var hlust-
að grannt þegar Sigga bað um
orðið enda talaði hún þá hreint út
og lét engan eiga neitt inni hjá
sér. Hún vildi fyrst og síðast halda
okkur hinum við efnið en var allt-
af hluti af heildinni – líka þegar á
móti blés í okkar hreyfingu og
brestir komu í fylkinguna. Sigga
mat samstöðuna mest og barátt-
una fyrir jafnrétti og félagslegu
réttlæti. Við Torfi þökkum henni
samfylgdina og vitum að söknuð-
ur og minningar um einstaka
konu fylgja þeim sem eftir lifa,
fjölskyldu, félögum og vinum.
Svandís
Svavarsdóttir.
 Fleiri minningargreinar
um Sigríði Kristins-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi,
langafi, bróðir og vinur,
BIRGIR JÓNSSON
bókbindari,
Laufrima 4,
112 Reykjavík,
sem lést á gjörgæsludeild Landspítalans
miðvikudaginn 28. júní, verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju
þriðjudaginn 11. júlí klukkan 13.
Ármann Birgisson Ljúdmíla Níkolajsdóttir
Svava Birgisdóttir Sigurbjörn H. Reynisson
Ásta Birgisdóttir Ingólfur H. Jóhannsson
barnabörn og barnabarnabarn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
ELÍSABET SIGRÍÐUR
SIGURÐARDÓTTIR,
Sundabúð,
Vopnafirði,
lést á legudeild Sundabúðar þriðjudaginn
27. júní. Útför hennar fer fram frá Vopnafjarðarkirkju
föstudaginn 7. júlí klukkan 14.
Alexander Árnason Ragnhildur Antoníusdóttir
Ellert Árnason Svanborg Víglundsdóttir
Reynir Árnason Guðrún Pálsdóttir
Þóroddur Árnason Katrín Valsdóttir
Árni Árnason Hrönn Halldórsdóttir
og aðrir aðstandendur
Ástkæri eiginmaður minn, faðir, stjúpfaðir,
tengdafaðir, bróðir og afi,
BJÖRGVIN JÓHANN JÓHANNSSON
húsasmíðameistari,
lést 26. júní á Landspítalanum.
Útför fer fram í Fossvogskirkju föstudaginn
7. júlí klukkan 11.
Blóm og kransar afþakkað en þeim sem vilja minnast hans er
bent á Ljósið endurhæfingu fyrir krabbameinsgreinda.
Sigríður Þórsdóttir
Þorsteinn Björgvinsson María Gylfadóttir
Jóhann Freyr Björgvinsson Fjalar Ólafsson
Erla Björgvinsdóttir Hilmar Viðarsson
Björgvin Þór Björgvinsson Hrafnhildur B. Þórsdóttir
Ingvar Þór Geirsson Sara Watkins Geirsson
Eyvar Örn Geirsson Eyrún Stefánsdóttir
systkini og barnabörn
Okkar ástkæri
JOSEPH LEE LEMACKS
verslunarmaður,
Dofraborgum 15, Reykjavík,
lést á Landspítalanum í Fossvogi
föstudaginn 30. júní.
Útför hans fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 10. júlí
klukkan 13.
Eygló Jósephsdóttir
Agnar Tr. Lemacks Kristjana B. Stefánsdóttir
Árný Elsa Lemacks Hilmar Thor Hilmarsson
Böðvar Darri Lemacks Ingadóra Snorradóttir
og barnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
JÓN SVEINSSON,
Reyni í Mýrdal, til heimilis að
Klausturhólum, Kirkjubæjarklaustri,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands,
Selfossi, laugardaginn 1. júlí 2017.
Útförin fer fram frá Reyniskirkju í Mýrdal
laugardaginn 8. júlí klukkan 14.
Erla Pálsdóttir
Páll Jónsson M. Sigríður Jakobsdóttir
Margrét Jónsdóttir Sigurjón Árnason
Sigurlaug Jónsdóttir Ólafur Helgason
Sveinn Jónsson Jóna Svava Karlsdóttir
Jónatan G. Jónsson Valgerður Guðjónsdóttir
Guðrún Jónsdóttir Jón E. Einarsson
Einar Jónsson Ágústa Bárðardóttir
Guðbjörg Jónsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og
amma,
SIGRÍÐUR ÞORSTEINSDÓTTIR
Sísí,
snyrtifræðingur,
Strikinu 8, Garðabæ,
lést á líknardeild Landspítalans
fimmtudaginn 29. júní.
Útförin verður gerð frá Háteigskirkju
föstudaginn 7. júlí klukkan 13.
Ágústa Arna Grétarsdóttir Jón Benediktsson
Kristján M. Grétarsson Guðný Hansdóttir
Inga Hrönn Grétarsdóttir Ari Björnsson
barnabörn og aðrir aðstandendur