Morgunblaðið - 18.12.2017, Qupperneq 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. DESEMBER 2017
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi, bróðir
og mágur,
VILHJÁLMUR VILHJÁLMSSON
húsasmíðameistari
frá Brekku, Garði,
lést sunnudaginn 10. desember.
Hann verður jarðsunginn frá Útskálakirkju í Garði fimmtudaginn
21. desember og hefst athöfnin klukkan 13.
Súsanna B. Vilhjálmsdóttir Tómas H. Jóhannsson
Auður Ósk Vilhjálmsdóttir Davíð Arnórsson
Halldór Vilhjálmsson
barnabörn og aðrir aðstandendur
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, bróðir, afi
og langafi,
BIRGIR ÖRN BIRGIS,
Dalalandi 11,
lést á Borgarspítalanum þann 11.
desember síðastliðinn.
Útför hans fer fram frá Bústaðakirkju fimmtudaginn 21.
desember klukkan 13.
Guðrún Hulda Birgis Kristján Þór Gunnarsson
Birgir Svanur Birgis Ragnheiður H. Ragnarsdóttir
Kristjana R. Birgis Mikael Fransson Tölgyes
Anna Birgis Hjálmar W. Hannesson
Margrét Birgis
barnabörn og barnabarnabörn
Móðir okkar og tengdamóðir,
UNNUR KRISTJÁNSDÓTTIR
frá Lambleiksstöðum,
lést á Hjúkrunarheimilinu Skjólgarði
þriðjudaginn 12. desember.
Útför hennar fer fram frá Hafnarkirkju fimmtudaginn 21.
desember klukkan 11. Jarðsett verður í Brunnhólskirkjugarði.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á minningasjóð
Hjúkrunarheimilisins Skjólgarðs.
Börn, tengdabörn
og aðrir ástvinir
Eiginkona mín,
ELÍSABET GUTTORMSDÓTTIR
frá Hallormsstað,
andaðist fimmtudaginn 14. desember.
Jarðarförin auglýst síðar.
Páll Skúlason
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
HERTHA MARÍA TÓMASDÓTTIR,
Múlavegi 18, Seyðisfirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Fossahlíð Seyðisfirði 13. desember.
Jarðsett verður frá Seyðisfjarðarkirkju fimmtudaginn 21.
desember klukkan 14.
María Richardt Jónsdóttir
Ragnheiður Jónsdóttir
Jóna Bára Jónsdóttir Sigurður Halldórsson
barnabörn og barnabarnabörn
 Fleiri minningargreinar
um Kristbjörgu Sigjóns-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
 Fleiri minningargreinar
um Nönnu Láru Peder-
sen bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.
✝ Kristbjörg Sig-jónsdóttir
hjúkrunarfræð-
ingur fæddist 26.
maí 1925 í Héðins-
höfða í Vest-
mannaeyjum. For-
eldrar hennar voru
Sigjón Halldórsson,
vélstjóri og tré-
smiður frá Bakka á
Mýrum í A-Skaft.,
f. 31. júlí 1888, d.
19. apríl 1931, og kona hans,
Sigrún Runólfsdóttir frá Króki í
Flóa, húsfreyja, f. 26. maí 1889,
d. 11. ágúst 1991. Kristbjörg var
tíunda í röð tólf systkina sem nú
Jónsdóttir húsfreyja, f. 23. júlí
1886, d. 23. júlí 1975. Kristbjörg
starfaði sem hjúkrunarfræð-
ingur á Kleppsspítala, Sjúkra-
húsi Hvítabandsins, sjúkrahúsi
Sólheima, Grensásdeild, Öldr-
unardeildinni í Hátúni og Hjúkr-
unarheimilinu Skjóli.
Börn Gísla og Kristbjargar
eru:
1) Sigrún, f. 6. september
1953, gift Herði Geirlaugssyni
og eiga þau fjögur börn, Gísla
Geir, Guðna Má, Ernu Björk og
Kristbjörgu Heiðrúnu, og níu
barnabörn. 2) Tómas, f. 11.
ágúst 1956, kvæntur Ingibjörgu
Magnúsdóttur og eiga þau tvær
dætur, Elínu Maríu og Guðnýju,
og þrjú barnabörn. 3) Gísli Frið-
rik, f. 8. júní 1960, kvæntur
Birgit W. Hansen.
Útför Kristbjargar fer fram
frá Grensáskirkju í dag, 18. des-
ember 2017, klukkan 13.
eru öll látin. Krist-
björg nam við Iðn-
skólann í Eyjum
1939-1941, lauk
námi frá Hjúkr-
unarskóla Íslands í
mars 1952. Eig-
inmaður Krist-
bjargar var Gísli
Tómasson, fram-
kvæmdastjóri í
Reykjavík, f. 19.
júlí 1927, d. 20. apr-
íl 1998. Foreldrar hans voru
Tómas Gíslason, bókhaldari og
kaupmaður á Sauðárkróki, f. 21.
október 1876, d. 12. október
1950, og kona hans Elínborg
Það eru margar minningar sem
koma fram í hugann þegar við
hugsum um ömmu Kriss. Á heim-
ili ömmu og afa var kyrrð og lítill
asi, oft tókum við í spil, lékum okk-
ur með tölur og hnappa sem hún
hafði safnað í gegnum árin sem og
slæðurnar hennar. Amma keyrði
aldrei en var dugleg að fara með
okkur í strætisvagni niður í bæ að
gefa öndunum. Henni var umhug-
að um að við færum aldrei svöng
frá borði. Ósjaldan eldaði hún
kjötfars, bjúgu eða fiskibollur í
dós og alltaf fannst henni ísblóm
tilheyrilegur eftirréttur. Gjarnan
vorum við send úr heimsókn frá
ömmu með banana handa hinum
systkinunum. Hún var dugleg að
fara með okkur í bakaríið að
kaupa snúða, vínarbrauð og hun-
angskökur og í seinni tíð fóru hún
oft með okkur á hamborgara- og
pitsustaði sem hún hafði lúmskt
dálæti á. Minnisstæðar eru jafn-
framt sandkökurnar sem hún bak-
aði og amerísku engiferkökurnar
sem hún setti á jólaborðið sem hún
dró fram á aðventunni.
Amma fylgdist vel með okkur
alla tíð, var forvitin og spurði
gjarnan frétta af öllum vinum okk-
ar og gleymdi engum. Stundum
spurði hún svo mikið að manni
þótti nóg um. Þessi áhugi dvínaði
ekki með árunum og var fram á
síðasta dag og vissi hún alltaf hver
var í hvaða prófi, ferðalagi eða
veislu. Það var gaman að sjá og
heyra hversu vel hún ræktaði vin-
konur sínar og var þeim vinur í
raun. Hún lagði upp úr að fólk
væri í vönduðum fatnaði og tók
eftir og spurði ef eitthvert okkar
var í nýrri flík, ef einhver mætti í
götóttum sokkum laumaði hún
nýju pari að manni, næst þegar
maður kíkti við. Það var ömmu
erfitt að missa afa fyrir 19 árum,
hún hafði ung misst bróður og föð-
ur með stuttu millibili og kannski
vann hún aldrei úr þeim sorgum.
Manni duldist ekki að ömmu þótti
vænt um mann, en engu að síður
átti hún til bitran streng, eins og
hún gæti aldrei orðið alveg sátt,
hún átti erfitt með að tjá tilfinn-
ingar sínar og stundum var hún
sjálfri sér og þeim verst sem hún
unni mest.
Amma átti margar góðar
stundir og dró gjarnan fram setn-
ingar og sögur sem hún hafði
heyrt vini og ættingja segja þá
vikuna og yljuðu henni um hjarta-
rætur. Á elliheimilinu undir það
síðasta voru hennar bestu stundir
þegar langömmubörnin komu í
heimsókn og sögðu fréttir af leik-
eða grunnskólanum og sungu fyr-
ir hana. Engu skipti hvernig heils-
an lék hana, ef langömmubörnin
birtust gleymdist allt mótlæti og
birti yfir henni. Við systkinin er-
um þakklát fyrir að hafa átt ömmu
Kriss að svona lengi og það er gott
að lifa í þeirri trú að hún og afi hafi
nú sameinast í ljósfaðmi eilífðar-
innar.
Bænin má aldrei bresta þig,
búin er freisting ýmisleg.
Þá líf og sál er lúð og þjáð
lykill er hún að drottins náð.
(Hallgrímur Pétursson)
Gísli Geir, Guðni Már, Erna
Björk og Kristbjörg Heiðrún.
Kristbjörg
Sigjónsdóttir
✝ Nanna LáraPedersen fædd-
ist í Reykjavík 7.
júní 1931. Hún lést á
Hjúkrunarheim-
ilinu Eir 5. desem-
ber 2017
Foreldrar henn-
ar voru Níels Ped-
ersen, f. í Dan-
mörku 3. desember
1885, d. 4 janúar
1952, og Salvör
Jónsdóttir, f. í Reykjavík 27.
október 1903, d. 8. desember
1989. Alsystkin Nönnu eru: Anna
Margrét Pedersen Ingerbertsen,
f. 1922, d. 2005. Guðrún Hansína
Pedersen Sundet, f. 1923, d.
2003. Karen Kristín Pedersen
Nielsen, f. 1925. Jóna Ingibjörg
giftur Karlínu Friðgeirsdóttur.
2) Níels Sigurður, f. 1953, giftur
Ragnheiði Valdimarsdóttur. 3)
Sigrún, f. 1955, gift Ásgeiri
Árnasyni. 4) Bryndís, f. 1956,
sambýlismaður Þorvaldur Grét-
ar Hermannsson. 5) Salvör Lára,
f. 1961, gift Þorsteini Hilm-
arssyni.
Barnabörn Nönnu og Olgeirs
eru 17 og barnabarnabörnin 30.
Nanna starfaði í eldhúsi á
Djúpavogi þegar þau Olgeir
kynntust. Eftir að þau hófu bú-
skap var Nanna heimavinnandi
húsmóðir. Upp úr 1970 hóf hún
störf hjá mági sínum, Stefáni
Grími Olgeirssyni, sem var með
mötuneyti í Hafnarhúsinu og
mötuneyti fyrir Tollstjóra. Nanna
tók við mötuneyti Tollstjóra fljót-
lega og sá um það stærstan hluta
starfsævinnar. Svo sá hún um
mötuneyti kennara í Foldaskóla
þar til hún fór á eftirlaun.
Útför hennar fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag, 18. des-
ember 2017, klukkan 13.
Pedersen, f. 1928, d.
2010. Vilborg Ped-
ersen, f. 1934, d.
2013. Guðgeir Ped-
ersen, f. 1938. Auð-
ur Pedersen, f.
1942.
Systkini sam-
feðra: Thora Karol-
ine Marie Pedersen,
f. 1910, d. 1921.
Aage Kristinn Ped-
ersen, f. 1921, d.
1961. Níels Hafsteinn Pedersen,
f. 1913, d. 1973. Fjóla Pedersen,
f. 1916, d. 2000. Kamilla Peder-
sen, f. 1918, d. 1984.
Nanna giftist árið 1952 Olgeiri
Olgeirssyni, f. 29. mars 1929, d.
5. október 2017. Börn Nönnu og
Olgeirs eru: 1) Reynir, f. 1951,
Elsku mamma og pabbi.
Nú er þessari jarðvist lokið. Það
var stutt á milli ykkar, sléttir tveir
mánuðir sem lýsir ykkar nána
sambandi. Þetta er búið að vera
nokkuð sérstakur ferill. Í tvígang
vorum við systkinin kölluð á fund
með læknum á Landspítalanum
upp úr áramótum og látin vita að
mamma lifði sennilega ekki dag-
inn. En lífslöngunin var líffræði-
legri stöðu sterkari og hún fékk
nokkra ánægjulega mánuði til við-
bótar. Þau voru bæði á hjúkrunar-
heimilinu Eir en á sitt hvorri deild-
inni. Pabbi með alzheimer sem
versnaði mikið eftir að mamma
lenti á spítala eftir áramótin.
Mamma náði sér að einhverju leyti
en honum hélt áfram að hraka.
Mamma var mikið ein með okkur
systkinin á okkar fyrstu árum því
pabbi var sjómaður. Það voru áreið-
anlega ekki alltaf rólegheitastundir
því við gátum verið uppátækjasöm.
Ég er mömmu mjög þakklátur fyrir
hvernig hún leiddi mig og mótaði í
gegnum fyrstur árin. Það er óborg-
anlegt að hafa lært að bjarga sér
með allt sem viðkemur heimilis-
störfum. Mamma mundir alltaf eftir
öllum afmælum hvort heldur það
væru afmæli barna, barnabarna,
barnabarnabarna, ættingja, vina
eða atburða svo sem brúðkaupsaf-
mæli og fleira. Hún einfaldlega elsk-
aði veislur og var alltaf boðin og bú-
in að leggja sitt af mörkum við að
aðstoða þar sem tímamótum var
fagnað. Það var í orðsins fyllstu
merkingu að borðin svignuðu í þeim
veislum sem hún hélt. Það var engin
uppákoma það lítil að ekki væri rétt
að halda veislu nema kannski þegar
hún vildi fresta afmælunum mínum
á nýársdag. En ég hafði sennilega
fengið of mikið af genum frá henni
og gaf það ekki eftir.
Mamma og pabbi voru mjög
vinnusöm og alltaf tilbúin að að-
stoða þegar við systkinin stóðum
í einhverjum framkvæmdum.
Þegar ég var að byggja mættu
þau alltaf bæði til þess að að-
stoða, pabbi við smíðar, pípulögn
eða múrverk og mamma sá um að
allir fengju kaffi og mat á réttum
tímum og hélt vinnusvæðinu
hreinu.
Elsku mamma og pabbi, það er
að bera í bakkafullan lækinn að
fara að fara yfir allar þær minn-
ingar sem koma í hugann á stund
sem þessari þannig að ég læt þetta
nægja og þakka fyrir mig og mína.
Ykkar verður minnst sem sam-
rýmdra hjóna sem yfirleitt gerðu
alla hluti saman og leiddust hönd í
hönd.
Hvílið í friði.
Ykkar
Níels Sigurður (Siggi).
Nanna Lára
Pedersen
✝ Ingibjörg Birnafæddist 28. jan-
úar 1958. Birna
varð bráðkvödd á
heimili sínu 10. des-
ember 2017.
Blóðforeldrar
hennar voru Svala
Norðberg, f. 1936,
d. 1987, og Viðar
Alfreðsson, f. 1936,
d. 1999. Stuttu eftir
fæðingu var Birna
ættleidd af Steingrími Þorsteins-
Daniel Graves, f. 1963, og John
Eric Graves, f. 1965.
Fyrri maki og barnsfaðir
Birnu var Jón Búason, f. 22. nóv-
ember 1958. Barn þeirra er
Svava María, f. 31. janúar 1982,
eiginmaður Svövu er Kristján
Árni Knútsson, f. 8. ágúst 1986.
Birna Gekk í Menntaskólann
við Hamrahlíð, svo fór hún í
myndlistarnám og útskrifaðist
sem grafískur hönnuður og vann
lengi á auglýsingastofunni Auk
við þá iðju. Birna vann í Noregi á
hóteli í tvö sumur. Hún hóf svo
störf á bókasafni Listasafns Ís-
lands og starfaði þar til dauða-
dags.
Útför Birnu fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag, 18. desember
2017, klukkan 15.
syni, f. 1917, d.
1988, og konu hans,
Þuríði Svövu Stef-
ánsdóttur, f. 1907,
d. 1979. Fyrir áttu
þau dótturina
Helgu Fanný Ólsen.
Hennar maki var
Raymond Graves og
saman áttu þau
fjögur börn: Ameliu
Svövu Graves, f.
1959, Katrínu Sig-
rúnu Graves, f. 1961, Raymond
Elsku fallega og góðhjartaða
móðir mín, sem vildi allt fyrir alla
gera og hjálpa öllum ef hún gat og
mátti ekkert aumt sjá, er farin frá
mér í hinsta sinn. Ég get ekki lýst
sársaukanum sem fylgir því að
missa móður sína, eina sem ég get
sagt til að lýsa því er að líkja þessu
við brotið hjarta. En hún móðir
mín var algjör snilldarteiknari og
skreytari, enda vann hún í mörg
ár fyrir auglýsingastofuna Auk og
var menntuð og útskrifuð sem
auglýsingateiknari og grafískur
hönnuður og henni fannst ekkert
jafn skemmtilegt og að setjast nið-
ur og teikna þótt það væri ekki
nema eitthvert dútl og henni
fannst æðislegt að dunda sér við
að skreyta. Þegar ég var lítil
fannst mér ekkert jafn skemmti-
legt og heillandi og að horfa á
hana teikna.
En mamma gat ekki alltaf verið
í góðu jafnvægi sökum þess að
hún glímdi við þunglyndi og kvíða,
stundum náðu þunglyndið og
kvíðinn yfirhendinni í lífinu en hún
gafst sko ekki upp og hætti aldrei
að reyna að berjast á móti þessum
veikindum og það komu tímar þar
sem hún var alveg ofsalega glöð
og hamingjusöm og það eru tím-
arnir sem ég mun alltaf geyma í
hjarta mínu. Lífið var ekki alltaf
dans á rósum hjá okkur og það var
stundum mjög erfitt að horfa upp
á hana svona veika og geta ekki
gert neitt til þess að hjálpa henni
en ég reyndi mitt besta til að vera
til staðar fyrir hana og hughreysta
hana. Stundum náði ég að gleðja
hana og koma henni í gott jafn-
vægi en stundum var það bara
ekki hægt og þá reyndi ég bara að
vera hjá henni og segja henni að
ég elskaði hana og knúsa hana
eins mikið og hún þurfti á að
halda.
En núna get ég ekki knúsað
þig, elsku mamma mín, þar sem
þú ert orðin að fallegasta englin-
um í himnaríki og mikið er hann
Guð heppinn að hafa þig hjá sér.
Skilaðu kveðju til allra hina fal-
legu englanna sem eru fallnir frá
og ég sendi ykkur knús frá öllum
hér sem elska þig.
Elsku mamma mín, ég elska þig
meira en orð geta nokkurn tíma
tjáð og ég sakna þín svo ofboðslega
mikið að mig verkjar í hjartað en
nú er tími til kominn að kveðja þig.
Takk fyrir allt sem þú hefur gert
fyrir mig, takk fyrir að berjast í öll
þessi ár fyrir mig. Innilegar sakn-
aðar- og ástarkveðjur.
Þín dóttir,
Svava María.
Ingibjörg Birna
Steingrímsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Ingibjörgu Birnu Stein-
grímsdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.