Morgunblaðið - 03.12.2019, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 3. DESEMBER 2019
✝ Helga JónaGuðjónsdóttir
fæddist á Hesti í
Önundarfirði 27.
apríl 1933. Hún lést
á heimili sínu í
Hafnarfirði 17.
nóvember 2019.
Foreldrar henn-
ar voru Guðjón
Gísli Guðjónsson,
bóndi á Hesti í Ön-
undarfirði, f. 28.
október 1897, d. 29. mars 1980,
og Guðbjörg Sveinfríður Sig-
urðardóttir húsfreyja, f. 22.
ágúst 1901, d. 25. mars 1980.
Systkini Helgu eru Þorvarður,
f. 28. janúar 1929, d. 24. janúar
2011, Sigurborg Hervör, f. 27.
janúar 1931, María Guðrún, f.
19. mars 1932, Svava, f. 19. maí
1934, d. 20. október 2019, Ing-
ólfur Hafsteinn, f. 16. júlí 1935,
d. 25. júlí 1987, Sveinbjörn Guð-
jón, f. 14. júní 1940, d. 20. júlí
2007. Alls voru systkinin 13 en
mars 1983, og Tinnu, f. 6. maí
1988. 4) Guðjón, f. 16. júlí 1959.
Hann á þrjú börn með fyrrver-
andi eiginkonu, Guðrúnu Jó-
hönnu Benediktsdóttur, f. 30.
júní 1967, þau Benedikt Rafn, f.
11. janúar 1990, Ágúst Má, f. 4.
desember 1991 og Helgu Jónu,
f. 25. nóvember 1994. 5) Guðrún
Svava, f. 28. desember 1961.
Hún á tvær dætur með fyrrver-
andi sambýlismanni, Sigurði
Haukssyni, f. 14. apríl 1954,
þær Kamillu Rut, f. 20. júní
1982 og Söru Margréti, f. 1.
mars 1988. 6) Guðbjörg Svein-
fríður, f. 10. desember 1964,
gift Frímanni Þór Þórhallssyni,
f. 24. janúar 1963. Þau eiga þrjú
börn; Daníel Ómar, f. 7. júlí
1981, Bjarka Þór, f. 19. mars
1988 og Andreu Ósk, f. 27.
ágúst 1990. Barnabarnabörn
Helgu og Pálmars eru 24 tals-
ins.
Helga starfaði við verslunar-
störf fyrst þegar hún fluttist til
Hafnarfjarðar en við tóku fisk-
vinnslustörf þar sem hún vann
lengst framan af en síðast vann
hún á Hrafnistu í Hafnarfirði.
Útför Helgu fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 3.
desember 2019, klukkan 13.
sex dóu í æsku.
Helga giftist
Pálmari Þorsteins-
syni, f. 8. sept-
ember 1934, d. 27.
júlí 2017, hinn 27.
apríl 1955. Börn
þeirra eru: 1) Mar-
grét, f. 6. júlí 1955,
gift Birgi Árna-
syni, f. 21. október
1957. Margrét á
tvær dætur með
fyrri eiginmanni, Geir Guð-
mundi Gunnarssyni, f. 27. júní
1955, þær Margréti Ólöfu, f. 14.
nóvember 1971 og Helgu Rún, f.
15. febrúar 1974. Margrét og
Birgir eiga saman dótturina
Maríu Önnu, f. 27. desember
1999. 2) Drengur, f. 31. júlí
1956, d. 3. ágúst 1956. 3) Þor-
steinn, f. 30. september 1957,
kvæntur Guðrúnu Steinþórs-
dóttur, f. 30. mars 1959, þau
eiga saman þrjú börn; Evu, f.
14. febrúar 1980, Pálmar, f. 30.
Mamma hefur nú kvatt þessa
jarðvist. Hún fékk að fara á þann
hátt sem hún hefði kosið sér og líka
á þeim stað, sem henni var kær-
astur, á heimili sínu sem þau pabbi
byggðu og bjuggu allt sitt líf. Fyrir
það getur maður verið endalaust
þakklátur. Ég ætla ekki að fara að
tíunda ævi mömmu hér. Hún var
dugleg kona, hún var kát og lífs-
glöð kona og hún var góð kona.
Hún var alltaf heilsuhraust, gat
gert alla hluti og átti yfirhöfuð gott
líf. Auðvitað var hún ekki laus við
erfiðleika og sorgir í sínu lífi, það
væri sérstakt að ganga í gegnum
langa ævi án þess. Hún lét samt
ekki mikið á því bera. Það var
henni afar þungbært þegar pabbi
lést, hann var hennar lífsförunaut-
ur í tæp 60 ár. Þau voru samrýnd
og höfðu gaman af því að ferðast
um landið. Þau fóru á heimaslóðir
mömmu, að Hesti í Önundarfirði, á
Strandirnar til Steina bróður
pabba og Jónu eiginkonu hans, í
Þjórsárdalinn þar sem þau áttu
hjólhýsi til margra ára og bara um
landið þvert og endilangt. Mamma
var mjög félagslynd og þótti fátt
skemmtilegra en að spila. Hún og
vinkonur hennar, Hafdís og Dóra,
þvældust á flesta staði þar sem
þær sáu að var spilað. Þær sáu um
að mamma kæmist á milli þessara
staða, keyrðu hana, studdu hana og
leiddu. Mamma hafði mikið gaman
af því að fara í utanlandsferðir og
gerði það svo lengi sem hún mögu-
lega gat. Nokkrar ferðirnar fór ég
með henni og þær flestar til barna-
barns hennar, Helgu Rúnar, sem
er búsett í Bandaríkjunum.
Mamma naut félagsskapar hennar
og var það gagnkvæmt. Helga Rún
hringdi í ömmu sína á hverjum ein-
asta degi í mörg ár og væntum-
þykjan þeirra í milli var einlæg og
falleg. Ég veit að Helga Rún á um
sárt að binda nú þegar amma er
farin. Það er af mörgu að taka þeg-
ar mömmu er minnst. Ég er henni
ævinlega þakklát fyrir það sem
hún var mér, hvort sem var í gleði
eða sorg. Þrátt fyrir það þakklæti
sem í mér býr að hún hafi fengið að
fara á þann hátt sem hún hefði kos-
ið sér og á þeim stað sem henni var
kærastur, breytir það því ekki að
ég sakna hennar mömmu minnar
afar sárt.
Blessuð sé minning hennar.
Guðrún Svava Pálmarsdóttir
Í faðmi vestfirskra fjalla í botni
Önundarfjarðar fæddist Helga
Jóna. Foreldrar hennar, Guðjón
Gísli Guðjónsson og Sveinfríður
Guðbjörg Sigurðardóttir, hófu bú-
skap á Efstabóli í Önundarfirði í
kringum brúðkaup sitt árið 1925.
Alþingisárið 1930 keyptu þau svo
torfbæinn Hest undir Hestfjalli.
Nokkru síðar byggðu þau steinhús
á fallegu bæjarstæði með einstakri
sýn út fallegan Önundarfjörðinn.
Barnahópurinn þeirra varð stór
eða alls 13 börn. Sex barna þeirra
létust í frumbernsku. Systkinin sjö
sem komust til fullorðinsára voru
sérstaklega mannvænlegur hópur.
Hin stórbrotna fegurð Önundar-
fjarðar, Korpudalur og Hestdalur,
voru leiksvæðið sem mótaði systk-
inin, ásamt fallegri fyrirmynd í for-
eldrum sem voru einstaklega sam-
hent í því að láta ekki sorgir og
brauðstrit buga andann.
Ungu hjónin á Hesti voru hag-
leiksfólk. Guðjón var laginn við
smíðar og nærfærinn við skepnur.
Sveinfríður hafði yndi af útsaum.
Hún var mjög greind kona, hafði
gott töluminni og þegar færi gafst
frá daglegu striti var hún alltaf
með bók í hönd. Þau hjón áttu gott
bókasafn. Í sveitinni var gjarna
leitað til Guðjóns og Fríðu með ým-
is úrlausnarefni.
Rétt ofan við túnfót bæjarins
var barnaskóli sveitarinnar. Hann
gegndi því tvíþætta hlutverki að
vera bæði skóli og danshús sveit-
arinnar. Þegar dansað var í skóla-
húsinu voru veitingar hafðar á
Hesti og oft var margt um mann-
inn. Þá vistuðust oft kennarar skól-
ans á Hesti, ungir menn að sunnan
sem voru að hefja sitt lífsstarf sem
kennarar. Húsfreyjan tók þá þátt í
náminu og leysti gjarnan erfið
reikningsdæmi til jafns við kenn-
ara og nemendur.
Allir þessir þættir mótuðu
Helgu. Þá hafði hún greinilega
fengið góða eiginleika foreldranna í
vöggugjöf. Helga var einstaklega,
glaðvær, greind og hlý. Hervör,
Hebba systir hennar, minnist gleði
hennar og næmi á tilfinningar alla
tíð. Helga gat komið öllum í gott
skap í kringum sig og fallega brosið
hennar sagði oft allt sem segja
þurfti. Þær systur, Helga og
Hebba á Hesti, áttu einstaklega
einlægt og fallegt samband.
Heyrnarleysi Hebbu var aldrei fyr-
irstaða í þeirra samskiptum. Helga
hóf ung að árum búskap með
Pálmari Þorsteinssyni manni sín-
um og saman byggðu þau upp
trausta afkomu með útgerð og fisk-
verkunarhúsi en Helga tók fullan
þátt í verkefnum Pálmars sem var
afburða duglegur og fylginn sér.
Pálmar og Helga áttu fimm
börn sem öll bera mannkostum for-
eldranna fagurt vitni. Þau byggðu
sér heimili að Þúfubarði 10 en það-
an eigum við hjónin góðar minn-
ingar. Í hverju kaffiboðinu á fætur
öðru svignuðu borð undan heima-
gerðu bakkelsi Helgu sem var ann-
áluð fyrir glæsimennsku og glað-
værð. Helga hafði góða kímnigáfu
og smitaði ætíð jákvæðni og gleði
til allra sem umgengust hana. Það
ríkti mikil einlægni og ástríki á
milli þeirra hjóna og barna þeirra.
Pálmar lést sumarið 2017 og missir
Helgu var mikill.
Að Helgu látinni reikar hugur-
inn til fallegu dalanna undir Hest-
fjalli þar sem systkinin á Hesti
stigu sín fyrstu spor. Þar sem fjöll-
in hafa vakað í þúsund ár – glitra
nú örugglega tár, Helgu til heiðurs.
Hervör systir, Guðmundur
og fjölskylda.
Það er erfitt að hugsa til þess að
Helga hefur kvatt þennan heim og
eins og alltaf þegar við missum þá
sem okkur eru kærir þá tekur tíma
að höndla þá staðreynd að við hitt-
um þá ekki aftur í þessu lífi.
Samferðafólk okkar í lífsgöngu
okkar er óhjákvæmilega af öllum
toga. Gleðigjafar eins og Helga eru
fátíðir og eru viss forréttindi að fá
að kynnast slíku fólki. Helga var
kona sem gaf af sér. Hún hreinlega
geislaði frá sér góðmennsku og var
alltaf fjörkálfurinn í öllum sam-
kvæmum. Við fjölskyldan urðum
þeirrar ánægju aðnjótandi að fá að
eyða helgi með henni á Drangsnesi
á hverju sumri í mörg ár. Þau hjón-
in Helga og Pálmar komu á brygg-
juhátíð á Drangsnesi mörg ár í röð
og skemmtu sér með okkur, fjöl-
skyldu okkar og Drangsnesingum
af lífi og sál. Það var aðdáunarvert
að sjá hversu samrýmd þau hjónin
voru og hvað kærleikurinn milli
þeirra var sterkur. Þrátt fyrir að
Helga væri komin á fullorðinsár
taldi hún það ekki eftir sér að
skemmta sér fram á nótt, söng
hæst og var yfirleitt með þeim síð-
ustu til að fara í háttinn. Sú gleði og
sá kærleikur sem hún bar í brjósti
smitaði alla sem voru nálægt henni.
Þegar þau hjónin komu norður þá
komu þau yfirleitt færandi hendi.
Flatkökurnar sem Helga bakaði og
bauð oft upp á voru þær bestu sem
ég hef smakkað og líklega erfitt að
finna slíkan veislumat þótt víða
væri leitað Það var alltaf ánægju-
legt að kíkja inn í húsbílinn hjá
þeim og fá kaffi og flatkökur svo og
spjalla um heima og geima. Þrátt
fyrir veikindi síðustu árin var hún
sú sem brosti breiðast og geislaði
hvar sem hún kom. Hún var ein-
stök kona og það verður tómlegt á
bryggjuhátíð á Drangsnesi án
hennar og Pálmars. Helga hafði
gaman af söng og lögin „Undir dal-
anna sól“ og „Undir bláhimni“
minna okkur alltaf á þær stundir
sem við áttum með henni. Síðasta
erindi ljóðsins „Undir bláhimni“
eftir Davíð Stefánsson á fullkom-
lega við þau gæðahjónin Helgu og
Pálmar.
Og svo dönsum við dátt, það er gaman
meðan dagur í austrinu rís.
Og svo leiðumst við syngjandi saman,
út í sumarsins paradís.
Þau eru núna bæði í sumarsins
paradís og vonandi hittum við þau
þar í fyllingu tímans.
Svavar Þorsteinsson
og fjölskylda.
Helga Jóna
Guðjónsdóttir
Foringinn, tengdafaðir minn
og góður vinur er fallinn frá.
Kristján var mikilvægur í lífi
margra og hafði þá hæfileika að
vera góður leiðtogi og fyrir-
mynd. Þetta gerði hann með
vinnusemi, góðu fordæmi, kær-
leika og umfram allt útsjónar-
semi. Hann var alltaf tilbúinn
að greiða götu annarra ef hann
átti möguleika á því og skipti
þar engu hvort það þurfti að
gera eina slöngu inni á verk-
stæði eða hjálpa við fram-
kvæmdir, ekkert verk of stórt
eða of lítið. Alltaf með bros á
vör.
Börnin mín minnast hans
þannig: „Hann var stundum
strangur, en samt alltaf bara
góður.“ Það þarf nefnilega
stundum smá aukakraft til að
setja hlutina í gang og láta alla
róa í sömu átt. Kristján var
mjög snjall að tileinka sér nýja
hluti og við gátum rætt um allt:
tækni, stjórnmál og vinnuferð-
irnar mínar til fjarlægra landa.
Aldrei kom maður að tómum
kofunum.
Kristjáns er sárt saknað og
hann skilur eftir sig fríðan hóp
aðstandenda sem munu halda
merki hans á lofti um ókomin
ár.
Elsku Heiða, Lára, Kolla,
Magga og Alla, ég sendi ykkur
innilegar samúðarkveðjur.
Þórður Geir Jónasson.
Afi Kristján var alveg ein-
stakur. Hann kallaði mig alltaf
Tröllasoffíu og mér mun alltaf
þykja vænt um það nafn. Þegar
ég heimsótti afa og ömmu á
Reyðarfirði vaknaði afi alltaf
morgunhress og var svo vænn
að skera epli handa ömmu og
færa henni í rúmið. Afi var allt-
af tilbúinn í að búa til hafra-
graut handa mér þegar ég var
að verða of sein í vinnuna. Hann
skammaði stundum okkur
barnabörnin þegar við kláruð-
um ekki mjólkina okkar.
Það eru svo margar minning-
ar sem koma upp í hugann.
Einu sinni þegar við vorum litl-
ir krakkar gerðum við Dagur,
frændi minn, golfvöll í garðin-
um og afa fannst skemmtilegt
að við skyldum búa hann til og
vera svona hugmyndarík. En
þegar fréttirnar voru fluttar
þurftum við krakkarnir að hafa
algjöra þögn, annars myndi afi
trompast. Fréttatíminn og
handbolta- og fótboltaleikir
voru heilagar stundir hjá afa.
Afi var svo snöggur að skíða
og lipur í brekkunum. Þegar
hann var búinn að smella kloss-
unum og kominn í skíðagallann
var eins og hann yngdist um 20
ár. Hann var svo sterkur og
hélt þessari ímynd allt sitt líf.
Jafnvel þótt væri veikur lét
hann það aldrei sjást. Ég lít upp
til hans og hann kenndi mér að
vera alltaf dugleg og sterk.
Þótt ég næði ekki að kveðja
afa á spítalanum sagði ég bless
við hann í sumar. Það var eins
og hann vissi að þetta væri okk-
ar kveðjustund. Ég var búin að
dvelja hjá þeim fyrir austan og
þurfti að fara aftur heim til Am-
eríku.
Ég man að hann afi knúsaði
mig svo fast og kyssti mig bless
eins og þetta var okkar loka-
skipti og þetta var það. Ég gekk
út með tár í augunum og fann
innra með mér að þetta var sér-
stök kveðjustund. Kannski vissi
hann líka að þetta var í seinasta
skiptið sem við myndum hittast.
Ég á eftir að sakna afa. Hann
hnerraði svo hátt að það glumdi
í öllu húsinu og manni brá. Ég
vona líka að afi fái nóg af soja-
sósu á spaghettíið sitt á nýja
staðnum.
Ég elska þig, afi, takk fyrir
allar góðu stundirnar.
Gígja Hrönn Þórðardóttir.
Í örfáum orðum vil ég minn-
ast góðvinar og gæfuríks félaga
er varð á sínum tíma rótfastur
stólpi samfélagsins á Reyðar-
firði. Hans auðna var að eignast
yndislega eiginkonu, Reyðfirð-
inginn, Álfheiði Hjaltadóttur og
dætur, afkomendur og fjöl-
skyldur sem hann var ákaflega
stoltur af. Þessi annars dagfar-
sprúði maður átti sannarlega
metnað, íhygli og drift til að
bera.
Fylginn sjálfum sér og stað-
fastur. Haslaði sér völl og stofn-
aði á Reyðarfirði fyrirtæki
ásamt eiginkonu sinni í sam-
vinnu við þau hjónin Björn Eg-
ilsson og Guðríði Ingibergs-
dóttur.
Vélaverkstæði Björns og
Kristjáns varð eitt af grunn-
stoðum atvinnulífs á staðnum.
Þar sá Álfheiður um bókhald og
ýmsa aðra þætti og fyrir rögg-
semi og elju eigenda og starfs-
fólks eignaðist fyrirtækið
einkar gott orðspor.
Vinátta og traust á milli eig-
enda og starfsfólks helgaði þá
góðu þjónustu sem fyrirtækið
veitti.
Berlega kom í ljós um síðustu
aldamót þegar hallaði undan
fæti og atvinnulíf á Austurlandi
fór þverrandi, hversu afdrif
samfélaganna eystra voru
Kristjáni hjartfólgin. Gerðist
hann þá, ásamt fleirum, enn öt-
ulli málsvari síns samfélags og
boðberi nýrra tíma, nýrrar upp-
risu úr þeirri öskustó hnignun-
ar sem við blasti.
Einlægur stuðningsmaður ál-
vers og þeirrar uppbyggingar
sem hefur orðið ein veigamesta
kjölfesta atvinnulífs á Austur-
landi.
Hjarta hans sló sannarlega
fyrir velferð fólks og möguleik-
um þess til að njóta blómstrandi
byggðar við ásættanleg kjör. Sú
ósk rættist og í ýmsu var farið
fram úr björtustu vonum. Það
veitti honum mikla hugsvölun.
Með Kristjáni fór traustur og
góður drengur og vinsæll.
Briddsspilari mikill sem bar
vott um hversu félagslyndur
hann var og unni þeirri íþrótt.
Farsæll og fremstur í flokki og
mikils metinn af félögum sínum.
Aðdáun hans á sönglist var
einstök og fagurkeri á því sviði.
Stærstu óóperuhús heimsins
sótt til að njóta alls hins besta á
þeim vettvangi. Deildu þau
hjónin þeim áhuga og nafni
hans Jóhannsson stórsöngvari í
miklu uppáhaldi.
En fjölskyldan var ávallt sú
umgjörð sem mótaði hann
sterkt og veitti honum bæði
yndi og skjól. Fyrr á árum í erli
og önnum voru stundir oft
strjálar, en fjölgaði hratt með
árunum, gæðum prýddar, og
áréttuðu þá gæfu sem hann
varð aðnjótandi. Þegar hörmu-
legt áfall reið yfir og bráðefni-
leg og elskuð dóttir Anna Bára
lést sviplega í blóma lífsins, lét
hún eftir sig son, nafna afa síns,
Kristján Óla.
Hefur hann ásamt öðrum af-
komendum svo sannarlega orð-
ið til að bera birtu blessunar inn
í líf þeirra hjóna.
Gestum tóku þau hjónin
ávallt tveim höndum og hlýtt og
broshýrt andlit Kristjáns minn-
isstætt.
Ekki komið að tómum kofum
og umræður gjarnan hispurs-
lausar og einlægar. Heimspeki-
legar vangaveltur flugu af
vörum fram ásamt ríkri löngun
til að ráða í tíðarandann.
Í mínum huga stóð Kristján
vaktina með miklum sóma, heill
til orðs og æðis.
Návist hans og framlag auðg-
aði mannlíf á Reyðarfirði að
mun og verður þess lengi
minnst. Innilegar samúðar-
kveðjur flyt ég fjölskyldunni
ásamt þökkum fyrir gefandi,
trausta og góða samfylgd.
Guð blessi minningu hans.
Davíð Baldursson.
 Fleiri minningargreinar
um Kristján Kristjánsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Ástkær systir okkar, mágkona og frænka,
MARGRÉT KÁRADÓTTIR,
Þórðarsveig 17, Reykjavík,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
þriðjudaginn 26. nóvember.
Útför fer fram frá Bústaðakirkju föstudaginn
6. desember klukkan 13.
Þorsteinn Kárason Díana Ragnarsdóttir
Sigurbjörn Kárason Vicky Connolly
Lúkas Kárason Gerður E. Tómasdóttir
og frændsystkini
Ástkær eiginmaður og einstakur vinur,
GUNNAR INGVARSSON
bóndi á Efri-Reykjum,
sem lést fimmtudaginn 28. nóvember á
Landspítalanum Hringbraut, verður
jarðsunginn frá Skálholtskirkju laugardaginn
7. desember klukkan 14.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hans er bent á Krabbameinsfélagið.
Kristín Johansen
Rúnar Gunnarsson og fjölskylda
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann