Hugur og hönd - 01.06.2011, Side 9

Vigdís Stefánsdóttir
„Rússnesktcc hekl
Patrick Hassel-Zein
Karlar með handavinnu vekja alltaf athygli kvenþjóðarinnar og
maður sem situr á biðstofu, í strætó og á fundum með eitthvað
sem virðist vera heklunál með langri snúru, fær óskipta athygli
þeirra sem hann sjá.
Patrick Hassel-Zein heklar hvar sem hann er staddur. Hann
notar hverja frístund vel og ef hann er ekki að hekla, þá er hann
að vinna úr hugmyndum sem hann hefur fengið.
„Ég man svo vel þegar ég sá litlu systur mína koma heim með
eitthvað í höndunum þegar ég var 6 eða 7 ára. Þetta var heklu-
nál sem mér var fljótlega kennt að nota,“ segir Patrick sem
fæddur er og uppalinn í Svíþjóð. „Fyrst í stað lærði ég bara
fastalykkjur en fljótlega flóknari mynstur. Heima hjá mér var
mikið af dúkum og ég hafði gaman af því að hekla dúka. Seinna
lærði ég að prjóna og prjónaði þá vettlinga og húfur og fleira
smálegt. Ég vann sem sagt bara einfalda hluti og lagði aldrei í
stórverk eins og lopapeysur," bætir hann við og brosir.
Islenskur lopi
Patrick kom fyrst til Islands 1999 til að vinna fyrir sænskt hug-
búnaðarfyrirtæki en hann er hugbúnaðarsérfræðingur að mennt.
„Það voru ekki margir sem sýndu því áhuga að fara til Islands
en mér fannst þetta skemmtilegt og var hér í tvær vikur yfir
páskana. Fólkið sem ég vann með taldi þetta ganga afar vel og
spurði hvort ég kæmi ekki aftur. Ur varð að ég flakkaði milli
landanna í nokkur ár en flutti svo alveg hingað. Ég átti íbúð í
miðbænum og gekk talsvert um bæinn því ég var stundum
einmana. A ferðum mínum fann ég búð sem seldi lopa og varð
alveg hissa þegar ég sá hvað hann var ódýr og til margir litir sem
ég hafði aldrei séð áður. Ég mundi eftir að hafa séð hjá eldri
systur minni prjónabók þar sem flíkurnar voru í víkingastíl og
næst þegar ég fór heim til Svíþjóðar skoðaði ég bókina vel. Þetta
er raunar ein af mjög fáum bókum sem ég hef lesið hvern staf í
en ég vildi vita hvernig höfundurinn hugsaði og hannaði. Síðar
eignaðist ég svo bók eftir Elsebeth Lavold og úr henni hef ég
fengið gríðarlegan innblástur um það hvernig prjóna á í vík-
ingastíl. í þeirri bók var bara ein uppskrift að peysu fyrir karla.
Ég ákvað að prjóna eina slíka peysu í jólagjöf en lauk henni
löngu fyrir jólin og vantaði þá annað verkefni. Þá fór ég að prófa
mig áfram við að breyta uppskriftinni á ýmsa vegu og í fram-
haldi af því að hanna á svipaðan hátt og Elsebeth.“
Patrick fékk mikið hrós fyrir það sem hann gerði og byrjaði
að birta mynstur á netinu. Þetta voru helst karlmannspeysur en
á þeim fannst honum skortur. Hann segir mikið í boði fyrir
stelpur, garn með glimmer og uppskriftir fyrir það en karlar vilji
oftast hógværari liti og mynstur.
„Það var svo í janúar 2008 að ég var í prjónakaffi hjá Nálinni
og sá eitthvað skrítið og merkilegt á borðinu" heldur Patrick
áfram. „Þetta var hvorki prjónað né heklað og forvitni mín var
vakin. Eigandinn sagði mér að þetta héti rússneskt hekl og sýndi
mér nál með tveimur oddum sem notuð væri við verkið. Ég
vildi að sjálfsögðu læra þetta og fékk stutt námskeið um leið.
Patrick með Höttinn Hróa.
Þar sem ég vissi ekki hvar ég fengi áhald til að vinna með, fór ég
strax í búð og keypti mér spýtu til að fá sem lengsta heklunál og
tálgaði odd á hana. Ég fór auðvitað á netið til að finna leiðbein-
ingar og lærði þar grunninn. Ég gerði fjölda mistaka í byrjun
eins og vera ber en í þessari leit fann ég heklunál með snúru.
Mér datt í hug að hægt væri að hekla rússneskt hekl í hring og
fór að prófa mig áfram því einu leiðbeiningarnar sem ég fann
voru fyrir flöt stykki. “
Patrick hélt áfram að hekla og vorið 2008 var hann farinn að
hekla alls konar húfur með þessari aðferð. Hann prófaði líka að
gera vettlinga og í framhaldi af þeim íslenska lopapeysu. „Þá
þurfti ég að reikna allt mynstrið út að nýju því í rússnesku hekli
eru lykkjurnar ekki af sömu stærð og í prjóni, hlutföllin eru
önnur,“ segir hann. „Þegar ég svo mætti í prjónaklúbbinn með
lopapeysu, urðu konurnar mjög spenntar og tilkynntu mér að
ég bókstaflega yrði að skrifa bók! Ég hélt nú ekki en fór samt að
skrifa hjá mér það sem ég gerði. Þegar ég var hálfnaður með
næstu peysu kom Ragga (Ragnheiður Eiríksdóttir) til mín og
spurði hvort ég gæti ekki gert bók fyrir Knitting Iceland. Ég
skoðaði þá það sem ég haíði gert og fór að safna hugmyndum
en hafði í raun enga trú á því að ég gæti þetta.“
Karlaprjónaklúbbur
Flestir þekkja prjónaklúbba og prjónakaffi en færri vita að á
íslandi er líka starfræktur karlaprjónaklúbbur. Þar hittast
nokkrir karlar reglulega og prjóna. Þeir ásamt nokkrum konum
hafa verið Patrick innan handar við að vinna efni í bókina.
„Þann 17. júní kom bókin loks út, þá taldi ég þessu lokið og að
ég gæti farið að slaka á. Þvílíkur misskilningur,“ segir Patrick
með tilþrifum.
í kjölfarið fylgdi kynning í Norræna húsinu og námskeið í
rússnesku hekli. Síðan hefur Patrick haldið ótal námskeið fyrir
fólk og fyrirtæki, til dæmis hjá RARIK og Garðyrkjufélaginu.
Hann segir námskeiðin veita sér orku og gleði því hann hafi svo
gaman afþví að kenna.
„Ég er farinn að gera næstum hvað sem er í rússnesku hekli“,
segir Patrick sem raunar á uppskrift að skemmtilegri hettu £
blaðinu. „Sjöl, húfur, lopapeysur, kápur og margt, margt fleira í
öllum regnbogans litum. Það er nefnilega allt hægt ef maður
ætlar sér það.“
HUGUROG HÖND 2011
9