Vesturbæjarblaðið - des. 2020, Síða 20

20 Vesturbæjarblaðið DESEMBER 2020
Fyrir skömmu kom út bókin
Klettaborgin eftir Sólveigu
Pálsdóttur rithöfund. Bókin
geymir minningarsögur hennar,
m.a. úr Vesturbænum, en
Sólveig er alin upp á Kvisthaga.
Klettaborgin hefur fengið þá
umsögn að vera einlæg, falleg,
skemmtileg og fræðandi.
Vesturbæjarblaðið fékk leyfi til
að birta einn og hálfan kafla úr
bókinni.
„Ég biðst afsökunar“
Einn dag snemma vors, þegar
ég var komin á fimmtánda ár og
nemandi í Hagaskóla, stálumst
við nokkrir nemendur eitt sinn
sem oftar í frímínútum eða í
hádeginu út í litla verslun sem
var til húsa í lítið niðurgröfnum
kjallara við Furumel. Ég var fyrst
til að fá afgreiðslu og keypti
appelsín sem ég drakk í gegnum
lakkrísrör eða öllu heldur
þambaði til að ná að skila glerinu
aftur í búðina og hlaupa til baka
áður en hringt var inn. Þar sem
ég gekk um stéttina með gosið
og beið eftir hinum sá ég að fólk
hafði safnast saman á litlu túni
framan við Víðimel, sunnan við
Hringbraut 45.
Ég vissi að Þórbergur átti
heima í þessari blokk og mig
grunaði að mannsöfnuðurinn
tengdist honum. Kannski var
hann dáinn? Án þess að láta vini
mína vita hljóp ég af stað. Mér
varð strax ljóst að þetta var hátíð
en ekki sorgarstund því að innan
skamms kvað við lúðrablástur og
heil skrúðganga bættist í hópinn.
Mannfjöldinn var kominn til að
fagna 85 ára afmæli skáldsins og
þau hjónin komu út á svalir og
veifuðu fólkinu. Ég stóð þarna
á túninu fullkomlega heilluð.
Þórbergur var ein af stjörnum lífs
míns og sá eini sem jafnaðist á við
hann var Stevie Wonder.
Ég held að ég hafi misst af
einni og hálfri kennslustund.
Síðustu tveir tímarnir voru
handavinna sem ég sá lítið eftir.
Samt var kennarinn ágætur og
verkefnin mun skynsamlegri
en þau sem við vorum látnar
vinna í Melaskóla. Við lærðum á
saumavélar og fengum að sauma
á okkur gallapils sem voru í
skárra lagi. En í síðasta tíma fyrir
Þórbergsafmælið hafði hugur
minn verið allt annars staðar og
ég þess vegna saumað saman
þann hluta á pilsinu sem á að
vera opinn fyrir fæturna. Ég mun
aldrei gleyma augnaráðinu sem
kennarinn sendi mér og nú hafði
ég sem sé bætt um betur og
skrópað í tíma.
Ég bankaði á dyrnar sem voru
opnaðar eftir nokkra stund.
Saumakennaraaugu horfðu
ásakandi á mig.
„Afsakaðu, hvað ég er sein,“
sagði ég.
„Sein? Þetta kallast skróp!“
„Ég biðst afsökunar.“
„Hvar varstu?“
Ég tafsaði eitthvað um Þórberg
Þórðarson en uppskar aðeins
enn undarlegra augnaráð en ég
hafði fengið vikunni áður. Það fór
ekki á milli mála að hún áleit mig
eitthvað einkennilega.
„Upp til skólastjóra með þig,
beinustu leið.“
Þetta var í fyrsta og eina skiptið
á allri minni skólagöngu sem ég
fékk slíka refsingu. Ég drattaðist
upp á aðra hæð skólans og lét
vita af mér á skrifstofunni. Mér
var sagt að bíða frammi þar til
kallað yrði á mig. Það leið dágóð
stund og mér leið hreint ekki vel.
Að tilheyra ekki
Eftir langa setu á
skrifstofuganginum opnaði Björn
skólastjóri loks dyrnar og vísaði
mér inn. Jakkafötin höfðu aldrei
farið honum jafn fullkomlega,
hárið á honum ekki verið jafn
stífgreitt, gleraugun aldrei beinni
á nefinu eða slaufan oddhvassari.
Þungur á brún sagði hann mér að
setjast. Sjálfur fékk hann sér sæti
við veglegt skrifborð.
„Hvað hefur þú þér til
málsbóta?“
Ég hikaði. Horfði út og suður.
Hverju átti ég að ljúga að honum?
Gat ég sagst hafa meitt mig?
Nei, varla. Ég hafði gengið óhölt
inn um dyrnar og var hvergi
með sár. Hvað átti ég að segja?
Þetta var svo asnalegt að líklega
myndi hann aldrei trúa mér en í
einhverju stresskasti lét ég vaða.
Sagði sannleikann. Að ég hefði
stolist út í búð, séð allt þetta
fólk og komist að því að meistari
Þórbergur ætti afmæli. Það voru
ræður, sungið og mikið klappað
og ... og ... og ég bara gleymdi
mér ...
Björn horfði út um gluggann.
Skóladagurinn var búinn og
nemendur streymdu út á stéttina
fyrir utan. Stelpur og strákar
með axlarsítt hár og útkrotaðar
gráar hliðartöskur úr striga
hangandi yfir öxlina, á mörgum
þeirra var stórt „peace“-merki.
Skólastjórinn stóð upp, togaði í
jakkann og lagfærði slaufuna án
þess að þyrfti. Svo rétti hann mér
höndina.
„Ég hef heyrt ýmislegt verra en
þetta,“ sagði hann og brosti út í
annað.
Í næsta handavinnutíma
laumaðist ég til að kíkja í
kladdann, þegar kennarinn sá
ekki til, og sá þá að búið var að
breyta stóra S-inu, sem stóð fyrir
skróp, í M fyrir mætingu.
(Klettaborgin bls.172 -175)
„Ég biðst afsökunar“
Sólveigu Pálsdóttur rithöfundur.
Kápa bókarinnar Klettaborgin.
- eftir Sólveigu Pálsdóttur
Sendu inn
þína hugmynd
á hverfidmitt.is
HUGMYNDA
SÖFNUN
787hugmyndir hafa orðið að veruleika