Börn og menning - 01.09.2009, Side 13

Fíasól og fjölskyldan í Grasabæ
13
Þorgerður E. Sigurðardóttir
Fíasól og fjölskyldan í Grasabæ

Varla þarf að kynna skáldsagnapersónuna
Fíusól fyrir lesendum, enda hefur hún verið
með vinsælli hetjum íslenskra bókmennta á
undanförnum árum. Fíasól er níu ára stelpa
sem Kristín Helga Gunnarsdóttir hefur
skrifað fjórar bækur um og einnig hefur
komið út þrautabókin Ferðabók Fiusólar,
sem hefur þann tilgang að stytta börnum
stundirnar á ferðalögum. Bækurnar fjórar
komu út á árunum 2004-2008 og heita
Fiasól í fínum málum, Fiasól í Hosíló, Fiasól
á flandri og Fiasól er flottust.
I
Fíasól býr með foreldrum sínum, stóru
systrunum Pippu og Biddu og hundunum
Plansínu og Jensínu í Grænalundi í Grasabæ.
Mamman vinnur heima á daginn í tölvunni
og er því eðli málsins samkvæmt meira
áberandi í sögunum en pabbinn. Einnig
koma afi og amma þó nokkuð við sögu og
það sama má segja um vini og nágranna f
Grasabæ.
Flver bók skiptist í nokkra kafla og má
segja að hver kafli geti staðið nokkurn veginn
sjálfstæður ef lesandi þekkir til persónanna.
Kaflarnir hverfast undantekningarlaust
um einn atburð í lífi Fíusólar og fjölskyldu
hennar. Allar eru bækurnar byggðar upp
á svipaðan hátt, fyrst kemur inngangskafli
þar sem fjölskylda, nágrannar og umhverfi
eru kynnt til sögunnar og jafnframt fær
lesandinn tilfinningu fyrir því hvað er að
gerast í fjölskyldulífinu á þeirri stundu sem
sagan hefst. Við tekur síðan röð atburða
sem tengjast sjaldnast með hefðbundnum
söguþræði. Framvinda er því í raun ekki mikil,
Fíasól og systur hennar eldast jú og það má sjá
ákveðin þroskamerki í fari Fíusólar, í síðustu
bókinni Fiasól er flottust er það til dæmis
tekið fram í upphafi að hún sé hætt að hafa
miklar áhyggjur af peningum, en hún varð
fyrir því óhappi að týna buddunni sinni með
öllum peningunum sem hún hafði safnað til
að kaupa sér krossara (torfærumótorhjól) og
ákveður eftir þónokkrar svekkingar að leggja
peningasöfnun til hliðar í augnablikinu. Það
er sjaldnast neitt sem gefur til kynna að
sögurnar séu endilega sagðar í tímaröð og
því má frekar segja að um sagnasöfn sé að
ræða en skáldsögur í eiginlegum skilningi.