Morgunblaðið - 19.03.2021, Síða 27

um þín sárt og þess manns sem
þú hefðir orðið. Við finnum djúpt
til með systkinum þínum og for-
eldrum og sendum okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur í sorginni.
Hann var tryggur vinur, góður
bróðir Önnu Luciu og Jóhannes-
ar og elskaður sonur foreldra
sinna. Hann var Kínabróðir okk-
ar og við munum alltaf sakna
hans og hugsa til hans með kær-
leik og virðingu. Elsku Sigurður
Jóhann Rui, þú valdir þína leið,
það verðum við að virða. Minning
þín mun alltaf lifa meðal okkar.
Kínasystur þínar,
Alda, Anna Zhu, Emelía,
Guðlaug, Hjördís og Rebekka
Rán og foreldrarnir.
Sigurður Jóhann var einhver
jákvæðasti, glaðlyndasti og góð-
hjartaðasti drengur sem ég hef
nokkru sinni kynnst. Ég ætlaði
því ekki að trúa því að hann hefði
farið þessa leið þegar ég fékk
fréttirnar.
Ég kynntist Sigurði í Mjölni
eins og svo margir. Þar áttum við
mörg og skemmtileg samtöl á
kaffistofunni um daginn og veg-
inn. Í hvert sinn sem maður ætl-
aði rétt að skjótast á kaffistofuna
ílengdist kaffipásan ef maður
rakst á Sigurð því það var of auð-
velt að detta í skemmtilegt spjall
um hvað sem er.
Sigurður hafði vissulega ýmsa
bagga að bera. En maður hafði
aldrei neinar áhyggjur af honum
þar sem hann var svo ótrúlega
öruggur í öllu sem hann tók sér
fyrir hendur. Hann var alltaf kát-
ur og tók öllu með bros á vör.
Hann var bara alltaf brosandi.
Hvað sem hann ákvað að gera
leysti hann með glæsibrag.
Ég man hvað mér fannst
magnað þegar ég sá að hann hélt
fyrirlestur um hvernig við verð-
um betri manneskjur fyrir fram-
an forseta Íslands aðeins 17 ára
gamall.
Hann var líka flottur ljós-
myndari og tók margar flottar
myndir af glímum hér í Mjölni.
Miðað við framfarir hans á því
sviði var ég mjög spenntur að sjá
þróun hans sem ljósmyndara.
Hann var líka mjög góður
glímumaður. Þótt ég hefði rúm-
lega 40 kg á hann og fleiri ár á
dýnunum þá var ég í mestu vand-
ræðum með hann síðast þegar við
glímdum. Hann var orðinn mjög
tæknilegur og þurfti ég að hafa
mikið fyrir því að glíma við hann
þrátt fyrir mikinn þyngdarmun.
Hann var alltaf með svar á
reiðum höndum og góða gagn-
árás í bakhöndinni sem var satt
best að segja óþolandi.
Þegar kom að því að velja iðk-
anda ársins á árshátíð Mjölnis
2019 voru margir góðir kandídat-
ar sem komu til greina. En um
leið og nafn Sigurðar bar á góma
þá var einhvern veginn aldrei
spurning hver ætti að hljóta
þessa nafnbót. Hann var svo ein-
staklega hjálpsamur og jákvæður
að það var bara ekki hægt að
finna betri iðkanda en Sigurð.
Sem samstarfsfélagi hans var
ég svo ótrúlega stoltur að sjá
hann vaxa og dafna. Ég veit ekki
hversu oft ég talaði um hann við
annað fólk og hvað hann væri að
gera frábæra hluti. Sem verðandi
faðir vona ég innilega að sonur
minn verði jafn mörgum kostum
prýddur og Sigurður var.
Nú þegar hann er farinn sé ég
að maður hreinlega veit aldrei
hvað er á bak við breitt brosið. Á
bak við hlátrasköll getur vanlíð-
anin leynst svo djúpt undir, al-
gjörlega hulin frá umheiminum.
Þrátt fyrir mikla sorg síðustu
daga er ég líka þakklátur. Þakk-
látur fyrir að hafa kynnst þessum
góða dreng sem ég mun aldrei
gleyma.
Pétur Marinó Jónsson.
Við erum harmi slegin í
Tækniskólanum vegna fráfalls
Sigurðar Jóhanns Rui ljós-
myndanema. Um leið erum við
afar þakklát fyrir að hafa fengið
að kynnast þessum yndislega
dreng.
Sigurður Jóhann hóf nám í
Tækniskólanum að grunnskóla
loknum árið 2018. Fyrsta árið
stundaði hann nám á náttúru-
fræðibraut-raftækni en færði sig
svo um set yfir í grunnnám upp-
lýsinga- og fjölmiðlagreina þaðan
sem leið hans lá svo yfir í ljós-
myndun. Hann hefði brautskráðst
úr ljósmyndun í vor og orðið stúd-
ent samhliða eftir þriggja vetra
nám.
Frá fyrsta degi í skólanum
sýndi Sigurður Jóhann okkur
hversu einstök manneskja og ein-
stakur nemandi hann var.
Skemmtilegur og skapandi, glað-
legur, hlýlegur, hjálplegur, um-
hyggjusamur, hæfileikaríkur og
eldklár.
Lýsingarorðin sem hægt er að
hafa um Sigurð eru æði mörg og
öll jákvæð. Það er sama við hvern
ég hef talað undanfarna daga sem
kynntust honum; allir bera hon-
um vel söguna, nemendur, kenn-
arar sem og annað starfsfólk.
Hann hafði eitthvað alveg ein-
stakt í sínu fari.
Framtíð Sigurðar Jóhanns virt-
ist því björt. Í námi í ljósmyndun
var Sigurður Jóhann sannarlega á
heimavelli og sýndi þroska langt
umfram það sem búast mætti við
af svo ungum manni. Hann hafði
sérlega gott auga fyrir myndbygg-
ingu og náði að fanga augnablikin
sem öllu skipta. Hann hafði mikinn
metnað, var duglegur að spyrja
spurninga og tileinkaði sér hlutina
hratt. Þá var hann ávallt reiðubú-
inn að hjálpa öðrum, hvort sem
það fólst í aðstoð við samnemend-
ur í náminu sjálfu eða að liðsinna
starfsfólki, t.d. við viðburði á veg-
um skólans. Með brosi sínu, út-
geislun og brennandi áhuga hreif
hann samferðamenn með sér.
Við kveðjum Sigurð Jóhann
með söknuði en hlýju í hjarta,
fullviss um að hann gerði okkur
að betri manneskjum.
Fyrir hönd Tækniskólans votta
ég Helga, Önnu Maríu, Önnu Lu-
ciu, Jóhannesi, Þórnýju og öðrum
aðstandendum mína dýpstu sam-
úð.
Hildur Ingvarsdóttir,
skólameistari Tækniskólans.
Við eigum fá orð til að lýsa
þeirri miklu hryggð sem við finn-
um til vegna fráfalls Sigurðar og
þeirri djúpu sorg sem við finnum
til með hans nánustu. Sigurður
var yndislegur nemandi, áhuga-
samur, alltaf glaðlegur, sam-
viskusamur, duglegur og alltaf
tilbúinn að taka þátt í umræðum
og spjalli. Oft var hann fyrstur til
að leggja til málanna þegar á
þurfti að halda. Gullfalleg sál í
alla staði. Sigurður var oft mætt-
ur fyrstur nemenda og alltaf
tilbúinn með sitt fallega bros og
brennandi áhuga um að fá svar
við einhverju, hvort sem það var í
sambandi við myndavélar, mynd-
vinnslu, starf ljósmyndara eða
eitthvað allt annað.
Við vorum heppin að fá að
kynnast Sigurði strax á fyrstu
skrefum sínum sem ljósmyndari.
Heppin, því að samhliða því að
vera hæfileikaríkur og skapandi
ljósmyndari þá var það ekki síður
sá hæfileiki Sigurðar að gera alla
í kringum sig betri sem skein svo
bjart. Hver sá hópur sem Sigurð-
ur var í varð betri fyrir vikið.
Bæði var það vegna hjálpsemi
hans við aðra nemendur en ekki
síður jákvæðni og glaðlyndis sem
smitaði svo út frá sér.
Sigurður tók stór framfara-
skref í ljósmyndunni á þessum
stutta tíma, þar var sérstaklega
skemmtilegt að fylgjast með þeg-
ar hann fékk frelsi til að skapa
eigin verkefni og leyfa eigin sköp-
un og hugmyndaflugi að taka
völdin. Hann hafði sérstaklega
næmt auga fyrir myndbyggingu
og fyrir augnablikinu, sem öllu
skiptir í ljósmyndun. Eins var
aðdáunarvert hvernig hann
tengdist við samnemendur sína
og hversu mikið hann gaf af sér í
samstarfi við aðra nemendur.
Myndirnar hans Sigurðar voru
oft fullar af húmor og glettni.
Hann var óhræddur við að sýna
nýjar hliðar á sér og þróa sig
áfram sem ljósmyndara, sem
listamann. Sjálfur var hann stolt-
astur af landslagsmyndum og ab-
straktmyndum sínum. Nýlega
fór hópurinn saman í landslags-
ljósmyndaferð og þar var hann á
heimavelli. Náttúrubarn sem
ljómaði svo skært. Myndirnar
hans úr ferðinni bera þessari
ástríðu hans líka glöggt merki.
Næmar, frumlegar en fyrst og
fremst einlægar og án tilgerðar.
Alveg eins og Sigurður var í eigin
persónu.
Við erum svo þakklát fyrir að
hafa fengið að kynnast Sigurði,
vinna og læra með honum í þenn-
an alltof stutta tíma. Okkur þótti
öllum svo innilega vænt um hann
og dáðum persónuleika hans, út-
geislun, vinnusemi, hugrekki og
styrk. Það er mikið skarð í hjört-
um okkar allra en við hlýjum okk-
ur við þær fallegu og skemmti-
legu minningar sem við eigum
um hann og þær fallegu myndir
sem hann skildi eftir sig.
Sigurður, þín verður svo sárt
saknað af okkur öllum kennurum
þínum og af samnemendum sem
þú snertir á svo fallegan hátt.
Fallega minningin um þig mun
varðveitast í huga okkar allra.
Brynjar Gunnarsson,
Haraldur Guðjónsson Thors,
Sigrún Sæmundsdóttir,
Snorri Gunnarsson,
kennarar, ljósmyndadeild
Tækniskólans.
Það er mér þyngra en tárum
taki að kveðja vin minn, Sigurð
Jóhann Rui Helgason. Höfundur
alls sem er skrifar ekki fleiri
blaðsíður í lífsbókina hans en þeir
kaflar sem hún hefur að geyma
eru fullir af birtu og hlýju.
Það kom fljótlega í ljós er ég
kynntist Sigurði Jóhanni hve
vandaður, prúður og vel gerður
einstaklingur hann var. „Lítillát-
ur, ljúfur, kátur“ eru orð sem lýsa
honum vel. Okkar samvinna hófst
þegar hann var tólf ára, nemandi
í Hlíðaskóla, en þá gerðist hann
tæknimaður skólans. Starf
tæknimanns í Hlíðaskóla er mikil
vinna. Það þarf að læra á öllu þau
tæki og tól sem viðkoma tækni-
málunum og það vafðist ekki fyr-
ir Sigurði Jóhanni, hann var fljót-
ur að tileinka sér það allt. Það
þarf einnig að vera tilbúinn að
vera kallaður til á hvaða tíma
dags sem er þegar setja á upp
leiksýningar eða aðra viðburði
stóra og smáa og sinnti hann því
starfi af áhuga, dugnaði og elju-
semi. Það er ekki sjaldan sem
eitthvað bilar og kalla þarf tækni-
manninn til og það var alveg
sama hvort hann var í kennslu-
stund eða kominn heim úr skól-
anum, alltaf var hann tilbúinn að
hjálpa mér. Hann sá alltaf um að
allar leiksýningar og aðrar
skemmtanir gengju smurt fyrir
sig í Hlíðaskóla.
Það sem er hins vegar ekki
minna um vert var að góð vinátta
myndaðist okkar á milli. Við hitt-
umst oft í stofunni minni áður en
kennsla hófst á morgnana og átt-
um tal saman um ýmislegt sem
okkur lá á hjarta. Eftir að Sig-
urður Jóhann lauk námi í Hlíða-
skóla héldum við áfram okkar
góða sambandi. Ég mun sakna
þess sárt að fá hann ekki í heim-
sókn og fá að fylgjast með öllu því
sem hann var að gera. Kærar
þakkir, vinur minn, fyrir allt sem
þú gerðir fyrir mig og kenndir
mér.
Meðan árin þreyta hjörtu hinna
sem horfðu á eftir þér í sárum trega
þá blómgast enn og blómgast ævinlega
þitt bjarta vor í hugum vina þinna.
(Tómas Guðmundsson)
Sigurður minn Jóhann átti, og
mun alltaf eiga, sérstakan stað í
hjarta mínu. Blessuð sé minning
hans.
Sigríður Jóhannsdóttir,
tónmenntakennari
Hlíðaskóla.
MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 19. MARS 2021
✝
Sigríður Ei-
ríksdóttir
fæddist í Reykja-
vík 17. apríl 1951.
Hún lést á gjör-
gæsludeild Land-
spítalans við
Hringbraut 4.
mars 2021.
Foreldrar henn-
ar voru Margrét
Ólafsdóttir Hjartar
húsmóðir, f. 2. júlí
1918 á Þingeyri, d. 19. desem-
ber 2008 í Garðabæ, og Eirík-
ur Pétur Ólafsson stýrimaður,
f. 19. desember 1916 í Reykja-
vík, d. 11. apríl 1975 í Reykja-
vík. Systkini Sigríðar eru
gift Sigurði H. Sigurz. Börn
þeirra eru Tinna, Andri og
Smári. Dætur Sigríðar og Þór-
arins eru: Erna, f. 19.6. 1985,
gift Hróðmari G. Eydal. Barn
þeirra er Sindri Þór, og
Hrefna, f. 6.8. 1986, sambýlis-
maður hennar er Hlynur Þor-
leifsson. Barnabarnabarn Sig-
ríðar er Eva Björg.
Sigríður starfaði lengi vel
við verslunarstörf og húsmóð-
urstörf seinni hluta ævi sinnar.
Hún var einnig meðlimur í
Kvenfélagi Álftaness og naut
þess tíma.
Útför Sigríðar verður gerð
frá Bústaðakirkju í dag, 19.
mars 2021, og hefst athöfnin
klukkan 13. Streymt verður
frá athöfninni.
Stytt slóð á streymið:
https://tinyurl.com/ezjpfbaw/.
Hlekk á streymið má finna
á:
https://www.mbl.is/andlat/.
Þórður, f. 16.10.
1940, d. 9.11. 2009,
Margrét, f. 27.10.
1941, Edda, f.
11.2. 1947, Björk,
f. 6.11. 1959, og
Sæunn, f. 11.10.
1961.
Sigríður giftist
23.3. 1985 Þórarni
Eyþórssyni, f. 23.3.
1937, d. 19.1. 2017.
Foreldrar Þór-
arins voru Margrét Pálína Ein-
arsdóttir, f. 2.6. 1909, d. 10.3.
2000, og Eyþór Árnason, f.
18.4. 1896, d. 24.10. 1970.
Dóttir Sigríðar er Björg
Eyjólfsdóttir, f. 26.11. 1968,
Sunnudaginn 28. febrúar sat
ég við eldhúsborðið hjá mömmu
eins og svo oft áður og las fyrir
hana stjörnuspá marsmánaðar.
Við höfðum mikinn áhuga á
stjörnuspám og þótti afskaplega
gaman að lesa þær og pæla í
merkingu þeirra. „Mamma, þú
ert greinilega á leið í ferðalag,“
sagði ég og mamma skellihló og
sagði: „Kannski kemst ég loks-
ins til Glasgow!“
Þín beið ferðalag, en alls ekki
það ferðalag sem neinn í kring-
um þig, og eflaust ekki þú sjálf,
bjóst við. Ferðalagið í sumar-
landið, til pabba.
Elsku mamma. Ég er sjaldan
orðlaus og allra síst í skrifum, en
mig skortir orðin bæði í máli og
riti. Engin orð fá lýst þeim sökn-
uði, tómleika og sorg sem hefur
hreiðrað um sig í hjörtum okkar
allra.
Vanalega þegar mig skorti
orð fór ég til þín og vissi að þú
hefðir sko nóg að segja. Þú hafð-
ir skoðanir á öllu, vissir allt og
ráðin þín voru þau allra bestu.
Við myndum setjast við eldhús-
borðið og finna út úr þessu sam-
an, þú og ég.
Eldhúsborðið hjá mömmu var
nefnilega hennar hásæti. Þar var
hlegið, grátið, spáð og spekúler-
að.
Það var í allt í senn skrifstofa,
griðastaður, sálgæsla, staður
sterkra skoðana, snyrtistofa,
heimsklassaveitingastaður og
kaffihús.
Þar sameinuðust allir sem
komu í heimsókn og þar var
hjarta heimilisins.
Við eldhúsborðið mátti allt
segja og gera og þar var hægt að
finna lausn á öllum heimsins
vandamálum. Barnabörn og
barnabarnabarn máttu sitja uppi
á borðum ef því skipti og Bessi
mátti liggja þar og fá sitt ömm-
unammi. Þar voru sagðar sögur
og hlegið þar til tárin flæddu eða
falskar tennur losnuðu. Þar var
líka framreiddur heimsins besti
matur, haldið upp á tilefni stór
og smá, syrgt og saknað.
Við eldhúsborðið sagði ég þér
fyrst frá honum Hlyni mínum og
síðar kynntust þið við borðið og
þar óx væntumþykjan ykkar á
milli sem var svo falleg og ég
verð ævinlega þakklát fyrir.
Mömmu þótti vænt um alla og
hún var með það allra stærsta
hjarta sem ég hef kynnst á æv-
inni.
Hún gat verið hvöss og ákveð-
in, en maður vissi alltaf að það
kom frá góðum stað og var þeg-
ar öllu var á botninn hvolft
meint af væntumþykju. Hún var
stór karakter sem fór ekki
framhjá neinum enda væri það
synd, því allir sem kynntust
henni voru ríkari fyrir vikið.
Hún var líka alltaf svo glæsileg,
sama hvort það var í fínustu
veislum eða bara heima við sjón-
varpið. Hún var glæsileg á sinn
einstaka mömmumáta.
Takk fyrir að gefa mér allan
heiminn og svo miklu miklu
meira en það. Takk fyrir að berj-
ast fyrir mig, hugga mig, hafa
trú á mér og leiða mig í gegnum
lífsins veg hingað til. Nú ætla ég
að reyna að feta eitt lítið skref í
einu, án þín. Ég ætla að reyna að
vera sterk, bíta á jaxlinn og
berja í borðið eins og þú mundir
orða það.
Elsku mamma. Ég loka aug-
unum og sé þig halla þér fram á
eldhúsvaskinn eða sitja við eld-
húsborðið með útvarpið í eyranu
og ég strýk á þér bakið, kyssi
þig á kinnina, kveiki útiljósið,
skelli upp lásnum og kveð, eins
og svo oft þegar ég fór frá þér.
Kysstu pabba frá mér elsku
mamma. Við systur pössum hvor
aðra eins og við lofuðum.
Ég elska þig að eilífu.
Hrefna.
Elsku mamma.
Tárin streyma í stríðum straumum
hvað geri ég án þín, elsku mamma
mín?
Hvernig get ég lifað út daginn?
Allt er svo tómlegt hér án þín!
Stóllinn sem þú sast svo oft í,
ég horfi á hann oft á dag,
bara ég gæti fengið þig til baka,
þá myndi allt komast aftur í lag.
En sú draumastund mun aldrei koma,
raunveruleikinn blasir mér við,
að kveðjustund okkar er komið,
og þú gengur í gegnum hið gullna
hlið.
Minningar um þig um huga minn
reika,
margar góðar eru í skjóðunni þar.
Við áttum svo marga góða tíma,
já mikið um gleði hjá okkur þá var.
Ávallt gat ég til þín leitað,
aldrei hunsaðir þú mig,
reyndir alltaf mig að hugga
ó, hve sárt er að missa þig!
Þitt bros og þín gleði,
aldrei sé ég það á ný.
Ég vil bara ekki trúa
að þitt líf sé fyrir bí.
Ég vildi að við hefðum haft
meiri tíma, þú og ég.
Við áttum svo mikið eftir að segja.
Ó hvað veröldin getur verið
óútreiknanleg.
Ég þarf nú að taka stóra skrefið,
treysta á minn innri styrk.
Takast á við lífið
svo framtíðin verði ei myrk.
Ég veit að þú munt yfir mér vaka,
verða mér alltaf nær.
Þú varst og ert alltaf mér best,
elsku móðir mín kær.
(Katrín Ruth Þ.)
Þín dóttir,
Björg.
Þá er komið að kveðjustund
elsku mamma.
Það er margt sem hægt er að
segja, en einhverra hluta vegna
finn ég ekki orðin.
Því vil ég bara segja takk fyr-
ir mig, takk fyrir allt sem þú
kenndir mér, takk fyrir að styðja
mig og takk fyrir systur mínar.
Það er ómetanlegt að eiga þær
að í gegnum lífið.
Hvíldu í friði elskan, ég bið að
heilsa gamla.
Erna.
Elsku amma.
Við lífsins stiga ætlum að þramma
og þar með okkur verður þú
okkar elsku besta amma.
Okkur þykir lífið svo skrýtið
og margt er svo flókið í heiminum nú.
Þá er alltaf gott að vita
að okkur getur hjálpað þú.
Þú alltaf í huga okkar ert.
Þú hjörtu okkar hefur snert
með góðmennsku og hjartavernd.
Hér og nú ertu heimsins besta amma
nefnd.
Þú ert sem af himnum send.
(Katrín Ruth Þ.)
Þín ömmubörn,
Tinna, Andri og Smári.
Hvíldu í friði elsku amma.
Dvel ég í draumahöll
og dagana lofa.
Litlar mýs um löndin öll
liggja nú og sofa.
Sígur ró á djúp og dal,
dýr til hvílu ganga.
Einnig sofna skolli skal
með skottið undir vanga
(Kristján frá Djúpalæk)
Sindri Þór.
Elsku Sigga frænka mín.
Minningarnar streyma um huga
minn; ég sit í tröppunum og
horfi á fallegu frænku mína tú-
bera hárið og eins og alltaf segir
hún eitthvað sniðugt sem fær
mig til að brosa og finnast hún
skemmtilegust og fallegust.
Og líka best.
Ég man líka eftir því þegar þú
passaðir mig og hvað ég var
örugg þegar þú varst nálægt því
þú varst með einstaka nærveru,
hlýja og góða.
Þú varst sú sem gaman var að
heimsækja, gaman að tala við og
gaman að þekkja.
Takk fyrir minningarnar.
Ég bið að heilsa.
Lilja Benatov.
Þú gengin ert hugglöð á frelsarans
fund
og fagnar með útvaldra skara,
þar gleðin er eilíf, þar grær sérhver
und.
Hve gott og sælt við hinn hinsta blund
í útbreiddan faðm Guðs að fara.
Nú kveðja þig vinir með klökkva og
þrá
því komin er skilnaðarstundin.
Hve indælt það verður þig aftur að sjá
í alsælu og fögnuði himnum á,
er sofnum vér síðasta blundinn.
(Hugrún)
Með samúðarkveðjum
Helga og Birgir.
Sigríður
Eiríksdóttir