Morgunblaðið - 19.03.2021, Qupperneq 29

✝
Þórhalla
Kristjáns-
dóttir fæddist 18.
ágúst 1925 í Holti
í Þistilfirði. Hún
lést 2. mars 2021.
Foreldrar henn-
ar voru Ingiríður
Árnadóttir frá
Gunnarsstöðum, f.
1887, d. 1971, og
Kristján Þórarins-
son frá Laxárdal,
f. 1877, d. 1942.
Þórhalla var níunda í röðinni
af ellefu systkinum. Þau voru
Arnbjörg, Þórarinn, Árni, Vil-
borg, Bergþóra, Guðrún, Ás-
mundur, Herborg, Guðbjörg og
Hólmfríður, sem er ein eftirlif-
andi af systkinunum. Þórhalla
giftist 8. desember 1945 Herði
Björnssyni frá Vopnafirði, f.
11. febrúar 1920, d. 9. mars
2001.
Börn þeirra eru:
1) Inga, f. 1948. Maki Jón
Rafns Runólfsson.
Börn: Þórhallur Rafns, f.
1969. Maki Arndís Inga Magn-
úsdóttir. Börn: Inga, f. 2001,
Daði, f. 2003.
Bergþóra, f. 1974. Maki
Ragnar Ingi Jónsson. Börn: Álf-
hildur Anna, f. 2006, Þórhildur
Ívarsdóttir. Börn: Lovísa, f.
1979. Synir hennar og Gústafs
Hermannssonar: Árni Gauti, f.
2010, Darri Þór, f. 2014, Hrafn-
kell Tjörvi, f. 2014.
Ívar Örn, f. 1982. Maki Bryn-
hildur Pálmarsdóttir. Barn:
Karitas Kolka, f. 2016.
Viktor Orri, f. 1987. Maki
Antje Taiga Jandrig. Börn: Ar-
on Glói, f. 2015, Júníus Myrkvi,
f. 2018.
Hörður, f. 1989. Maki Berg-
lind Bjarnadóttir. Börn: Sölvi,
f. 2018, Ylfa, f. 2020.
5) Björn, f. 1962. Maki Guð-
rún Erla Geirsdóttir. Börn:
Urður Anna, f. 1988, Björn
Loki, f. 1991.
Þórhalla og Hörður hófu bú-
skap í Stokkhólmi þar sem
Hörður var við nám, en fluttu
að því loknu til Reykjavíkur.
Þau settust að í húsinu sem þau
reistu sér við Skólatröð í Kópa-
vogi árið 1952 og bjuggu þar
allan sinn búskap. Þórhalla var
heimavinnandi og um árabil
starfsmaður Kópavogsskóla.
Hún var alla tíð virk í starfi
Kvenfélags Kópavogs. Hún
flutti að Kópavogstúni 9 árið
2018.
Útförin fer fram frá Sel-
tjarnarneskirkju í dag, 19.
mars 2021, og hefst klukkan
15. Athöfninni verður streymt
á slóðinni:
https://www.sonik.is/thorhalla/.
Virkan hlekk má einnig
nálgast á:
https://www.mbl.is/andlat/.
Fríða, f. 2008, Þór-
unn Björk, f. 2012.
Þórhildur Rafns,
f. 1976. Maki Stefán
Þór Steindórsson.
Börn: Logi Snær, f.
1999, Steindór
Árni, f. 2007.
2) Hörður, f.
1949. Maki Árný
Sigríður Daníels-
dóttir. Börn: Tómas
Atli, f. 2000, Orri, f.
2001, Darri, f. 2001.
Börn Harðar: Sandra Björk,
f. 1973. Maki Jerry Lafe Ivy.
Barn: Freyja Björk, f. 2019.
Sonur Söndru: Oliver Björn
Farivar, f. 2007.
Helgi Þór, f. 1979. Maki Júl-
íanna Lára Steingrímsdóttir.
Börn: Hekla Dýrleif, f. 2014,
Þórhalla Guðrún, f. 2019. Son-
ur Helga Þórs: Hreggviður
Dýri, f. 2010. Kristján Andri, f.
1996.
3) Anna, f. 1950. Maki
Christian Bigum.
Börn: Halla Björk, f. 1988,
Tinna Christina, f. 1992.
Dóttir Önnu: Hrafnhildur
Halldórsdóttir, f. 1973. Dóttir
Hrafnhildar: Una Colquhoun, f.
2002.
4) Árni, f. 1956. Maki Karitas
Það er með miklu þakklæti
sem ég minnist Höllu tengda-
móður minnar.
Halla hefur verið hluti af lífi
mínu í meira en fjóra áratugi.
Fyrstu minningar mínar tengjast
Skólatröð 2 þar sem þau hjónin
Halla og Hörður bjuggu sér fal-
legt heimili, í húsi sem Hörður
hannaði. Þangað kom ég fyrst
ung að árum til þess að hitta
Árna minn og það gleymist ekki
hve vel þau hjónin tóku á móti
mér með brosi og opinn faðm.
Það lifir í minningunni og gaf tón-
inn að samskiptum okkar til
framtíðar.
Halla var heilsuhraust alla tíð
og átti langa og heillaríka ævi.
Hún hugsaði ávallt vel um heils-
una, borðaði hollan og góðan mat
og hreyfði sig reglulega. Hún
stundaði leikfimi daglega alla ævi
og var liðug með eindæmum; fór í
splitt eins og ekkert væri komin á
háan aldur!
Halla var ávallt fallega klædd
og reisn var yfir fasi hennar. Hún
hafði góða nærveru og hlýtt og
þétt faðmlag og naut þess að vera
með fjölskyldu sinni og vinum.
Hún fylgdist af áhuga með barna-
börnunum, langömmubörnunum
og stórfjölskyldunni allri og var
stolt af sínu fólki. Hún laðaði til
sín fólkið og ávallt voru pönnu-
kökur á borðum þegar gesti bar
að garði.
Ég minnist jólaboðanna hjá
þeim Höllu og Herði þar sem
stórfjölskyldan kom saman í mat,
spil, leiki, söng og dans í kringum
jólatréð. Jólaboðin voru fastur
punktur í tilveru fjölskyldunnar
og þeirri hefð hélt Halla áfram
fram á tíræðisaldur. Þá eru
ógleymanlegar ferðir okkar Árna
með þeim hjónum norður í land á
æskuslóðir hennar.
Þar áttum við góðar stundir
með systkinum Höllu og fjöl-
skyldum. Gleði, söngur og heil-
brigð samskipti einkenndu allt
hennar fólk.
Halla var hrein og bein í sam-
skiptum og átti auðvelt með að
umgangast fólk. Orðvör var hún,
illt umtal átti ekki upp á pallborð-
ið hjá henni. Hógværð, umburð-
arlyndi, mildi, jákvæðni og fjöl-
skyldu- og frændrækni ein-
kenndu persónu hennar og var
okkur fyrirmynd.
Ég er þakklát fyrir dýrmætar
samverustundir og hvað hún var
mér og barnabörnunum.
Blessuð sé minning hennar
Höllu.
Karitas Ívarsdóttir.
Nú er hún elskuleg amma mín
og langamma barna minna búin
að kveðja þessa jarðvist. Manni
finnst enn hálfóraunverulegt að
hún sé ekki lengur meðal okkar,
jafnvel þó að hún hafi náð háum
aldri. Kannski er það vegna þess
hve ótrúlega skýr hún var alveg
fram á síðustu daga. Hún var allt-
af jákvæð og þó að hún væri orðin
mjög veikburða undir það síðasta
mátti enn greina sterkt þá ein-
stöku persónutöfra og þokka sem
hún bjó alla tíð yfir.
Það var alltaf gott að koma til
ömmu í kaffi, pönnsur og spjall
um daginn og veginn. Hún var
iðulega vel upplýst um atburði
líðandi stundar, var einstaklega
réttsýn og hjartahlý og aldrei
fann maður hana fyrir í slæmu
skapi. Raunar er ég ekki viss um
að hún hafi átt í sér slæmt skap
eða reiði enda gædd alveg ein-
stöku lundarfari. Aldrei hall-
mælti hún neinum þótt vissulega
fyndist henni ekki allir aðdáun-
arverðir.
Amma (eins og margir aðrir
Holtungar) elskaði tónlist og
söng. Hún spilaði á píanó og
harmonikku til hátíðarbrigða og
brosti aldrei breiðar en þegar
fólk kom saman og söng og spil-
aði. Þær ilja minningarnar um öll
jólaboðin sem haldin voru á
Skólatröðinni þar sem stórfjöl-
skyldan kom saman og söng og
dansaði í kringum jólatréð með
börnunum. Amma fór ætíð þar
fremst í flokki bæði í söng og
dansi. Fjölmargar dyggðir
prýddu hana ömmu Höllu og þær
verða ekki allar taldar upp hér,
en þær sem eru okkur efstar í
huga núna eru e.t.v. bjartsýni,
hógværð, nægjusæmi, mann-
gæska og jákvæðni.
Við erum mjög ánægð með að
hafa náð að skíra dóttur okkar í
höfuðið á henni áður en hún féll
frá og verðmæt sú samverustund
sem við áttum með henni í skírn-
inni og aðeins í framhaldi af
henni. Stuttu síðar vorum við
fjölskyldan hins vegar farin til út-
landa og þegar við komum aftur
var Covid skollið á og því sam-
verustundirnar færri en við vild-
um eftir það.
Við fjölskyldan munum hins
vegar alltaf minnast ömmu Höllu
sem ákveðinnar fyrirmyndar.
Hún tók öllu af ró og æðruleysi
og jafnvel þegar dauðinn knúði
dyra og hún var komin á líknar-
deild fannst mér á henni að hún
ætlaði sannarlega ekki að láta
það raska ró sinni en mæta örlög-
um sínum af sinni alkunnu reisn
og rólyndi.
Hvort sem annað tilverustig
tekur við af þessu eða ekki,
hvernig sem það allt saman er, þá
trúum við að amma sé hress og
glöð þar sem hún er. Því þannig
var hún ætíð í minningunni.
Við munum alltaf sakna ömmu
Höllu en jafnframt minnast með
þakklæti þeirra ógleymanlegu
stunda sem við áttum með henni í
lifandi lífi. Vottum við jafnframt
öllum öðrum sem henni stóðu
nærri samúð okkar.
Helgi Þór Harðarson
og fjölskylda.
Nú þegar við með söknuði
kveðjum þig elsku amma, þá rifj-
ast upp margar yndislegar minn-
ingar.
Helgarnar hjá ömmu og afa á
Skólatröð. Ilmurinn af pönnu-
kökubakstrinum í eldhúsinu.
Gönguferðirnar um Heiðmörk og
Öskjuhlíð með kakó í brúsa. Ætt-
armótin og ferðalögin í Holt, á
Þórshöfn og Vopnafjörð. Hafra-
grauturinn og morgunleikfimin í
útvarpinu. Harmonikkuleikurinn
í stofunni á Skólatröð. Fjöl-
skylduboðin þar sem farið var í
pottlok. Jólatréssöngurinn á ann-
an í jólum og laufabrauðsskurð-
urinn. Ferðalagið til Glasgow að
hitta fjölskylduna. Samtölin um
líf ykkar afa og ævistarf hans.
Kvöldverðirnir hjá mömmu og
pabba með sögum úr Holti.
Löngu símtölin í heimsfaraldrin-
um um allt og ekkert. Heimsókn-
ir í fínu íbúðina á Kópavogstún-
inu þar sem þú tókst alltaf svo vel
á móti okkur.
Við verðum ævinlega þakklát
fyrir samverustundirnar með
þér, sérstaklega síðasta aðfanga-
dag. Við áttum yndislegt kvöld og
þar sem þú lofsamaðir matinn og
sagðist geta fundið á bragðinu
hvaðan lambahryggurinn kæmi,
svo sterkar voru tilfinningarnar
til heimahaganna í Þistilfirði.
Þú lifðir tímana tvenna og
varst með stálminni, það var svo
gaman að upplifa fortíðina í gegn-
um ótal sögur frá bernsku þinni,
Stokkhólmsdvölinni með afa,
Kópavogsuppbyggingunni,
skíðaferðunum og svo lengi
mætti telja.
Amma, þú varst svo glæsileg
fyrirmynd, þú sást alltaf það góða
í hverri sálu, með jákvæðni og
gleði að leiðarljósi fórstu í gegn-
um lífið. Þetta viðhorf og einstök
hjartahlýja hefur örugglega ýtt
undir heilsuhreysti og langlífið
þitt til 95 ára aldurs.
Takk elsku amma fyrir skil-
yrðislausa ást og umhyggju.
Urður Anna og Björn Loki.
Elsku amma Halla. Það var
alltaf svo gott að koma til þín á
Skólatröðina og nú síðast í Kópa-
vogstúnið í fallegu íbúðina þína
sem þér leið svo vel í. Það var
alltaf mikil veisla að koma til þín,
þvílíku kræsingarnar sem þú
bauðst alltaf upp á og sérstaklega
pönnukökurnar þínar sem voru
þær bestu í heimi.
Þú eldaðir alltaf dýrindis mál-
tíðir og oft á tíðum var uppskrift-
in klippt út úr dagblaði eða tíma-
riti, þú varst alltaf með puttann á
púlsinum í eldamennskunni.
Það var svo notalegt fyrir okk-
ur sem búum erlendis að tala við
þig á facetime á milli heimsókna,
við gátum alltaf talað mikið og
lengi.
Þú varst svo áhugasöm um
bæði okkar líf og barnanna okk-
ar. Það var aðdáunarvert að þú
varst alltaf með á hreinu hvað all-
ir væru að gera í þessum stóra
hópi barna, barnabarna og
barnabarnabarna.
Við erum svo þakklát fyrir að
hafa fengið að hafa þig hjá okkur
svona lengi. Það voru nú ekki
margir sem trúðu því að þú værir
orðin 95 ára, svo ungleg og glæsi-
leg varstu, þú varst alltaf svo
hress og svo flott til fara, fata-
skápurinn þinn var fullur af fal-
legum flíkum, margar hafðir þú
saumað sjálf enda lék allt í hönd-
unum á þér.
Við gleymum ekki fallegu
hvítu náttfötunum sem þú saum-
aðir handa okkur, og þegar Inga
fæddist gerðir þú einn alveg eins
handa henni sem hefur svo farið á
milli stelpnanna.
Við erum óendanlega þakklát
fyrir notalegu stundirnar sem við
fengum að eyða með þér núna í
febrúar, takk fyrir allt elsku
amma, við söknum þín mikið og
barnabarnabörnin þín líka.
Hvíldu í friði elsku amma og
við biðjum kærlega að heilsa afa,
nú getið þið loksins dansað sam-
an á ný.
Þín
Þórhallur, Bergþóra og
Þórhildur.
Þakklæti er okkur efst í huga
þegar við kveðjum elskulega
móðursystur okkar, Þórhöllu
Kristjánsdóttur. Halla ólst upp í
stórum og samrýndum systkina-
hópi. Það voru þrjú ár á milli
Höllu og Herborgar mömmu
okkar og voru þær góðar vinkon-
ur. Halla reyndist okkur vel þeg-
ar mamma lést árið 1989. Við er-
um mjög þakklát fyrir allan þann
kærleik og ræktarsemi sem hún
sýndi okkur og það var dýrmætt
að vera í góðu sambandi við hana
alla tíð.
Okkur fannst alltaf gott að
hitta Höllu frænku. Hún tók
geislandi glöð á móti okkur og
það var stutt í brosið. Hún var
hlý, hamingjusöm, skemmtileg
og falleg kona. Hún var ákaflega
stolt af fjölskyldunni sinni, en
þau hjónin eignuðust stóran og
myndarlegan hóp afkomenda
sem sjá nú á bak yndislegri móð-
ur og ömmu.
Fjögur af systkinunum frá
Holti, Ásmundur, Herborg, Halla
og Guðbjörg, bjuggu ásamt fjöl-
skyldum sínum í Reykjavík og
Kópavogi þegar við vorum að
alast upp, upp úr miðri síðustu
öld. Það var mikill samgangur á
milli fjölskyldnanna og systkinin
skiptust meðal annars á að halda
mjög skemmtileg jólaboð. Við
eigum sérstaklega góðar minn-
ingar frá þessum tíma.
Heimili fjölskyldunnar á
Skólatröð 2 var einstaklega
smekklegt og hlýlegt og þangað
var alltaf gott að koma.
Hörður teiknaði einnig húsið á
Vesturbrún 6, þar sem við systk-
inin ólumst upp, og var það
ákveðin tenging á milli fjöl-
skyldnanna því húsin voru bæði
teiknuð og byggð á svipuðum
tíma.
Góðar minningar um dýrmæt-
ar samverustundir stórfjölskyld-
unnar í Holti koma einnig upp í
hugann þegar við kveðjum Höllu
frænku.
Hún varð eiginlega ættmóðir
Holtunga hérna fyrir sunnan og
lagði sig fram við að treysta fjöl-
skylduböndin.
Halla var meðal annars aðal-
hvatamaðurinn að því að halda
ættarmót stórfjölskyldunnar,
síðast árið 2013 en þá var hún 88
ára gömul.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibj. Sig.)
Elsku Inga, Haddi, Anna,
Árni, Bjössi og fjölskyldur ykkar
og aðrir ástvinir, innilegar sam-
úðarkveðjur til ykkar allra. Megi
guð styrkja ykkur og leiða á þess-
um erfiðu tímamótum.
Guð blessi minningu Þórhöllu
Kristjánsdóttur.
F.h. systkinanna frá Vestur-
brún 6,
Ingiríður Þórisdóttir og
Þóra Björg Þórisdóttir.
Halla ömmusystir var ein af 11
systkinum í Holti í Þistilfirði þar
sem amma Guðrún ólst upp og
pabbi okkar átti svo djúpar og
sterkar rætur. Fríða frænka á
Akureyri er nú ein eftir af systk-
inahópnum í Holti. Með kynslóð
þeirra systkina hverfur svo
margt sem taldist til dyggða, eins
og nýtni, nægjusemi og endalaus
hógværð.
Þetta er kynslóðin sem man
seinna stríð, ól börn sín í torfbæ,
reið á hesti milli bæja til að sækja
vistir, man þegar sveitasíminn
kom, útvarpið, sjónvarpið og tölv-
an. Halla gerðist t.d. meðlimur á
Facebook á síðasta ári, þá 95 ára
gömul.
Holtssystkinin voru skapgóð,
hlý og kærleiksrík og alltaf stutt í
hláturinn, afar músíkölsk og mik-
ið söngfólk. Það var eftirminni-
legt að Doddi ömmubróðir spilaði
alltaf á orgelið í Holti þegar gest-
ir komu, því þá þótti eðlilegt að
bresta í söng. Ævinlega var sung-
ið raddað og söngurinn hinn
vandaðasti. Á ættarmóti í Leyni-
ngshólum á síðustu öld komu
bræður Höllu akandi um langan
veg með orgel á kerru til að geta
spilað undir sönginn.
Halla ömmusystir var stolt af
fólkinu sínu, sveitinni sinni og
ættboganum öllum. Hún var
skapgóð og skemmtileg og síðast
en ekki síst falleg, alltaf svo
smart í tauinu og átti fallegt
heimili í Kópavoginum. Hún og
pabbi okkar voru sérlega góðir
vinir en pabbi hafði sterkar
taugar til heimilisins í Holti, hann
dvaldi þar oft á sumrin og einu
sinni veturlangt þegar hann var
12 ára.
Margar skemmtilegar sögur
hafa verið sagðar af þeim Holts-
systrum. Pabbi hafði þann sið að
fara með mömmu sinni, Höllu og
Fríðu frænku til orlofsdvalar í
Holti á sumrin. Þessar ferðir
voru alltaf sérstakt tilhlökkunar-
efni og undirbjuggu pabbi og
Halla sig vel enda löng keyrsla
norður í litla jeppanum hans
pabba.
Halla var sérlega elegant á
ferðalögum, í lekkeru dressi með
spanjólu í stíl. Pabbi sagði oft að
afgreiðslufólkið í sjoppunum á
leiðinni hefði horft á þau Höllu og
sárvorkennt henni að vera með
svona gamlan mann í eftirdragi,
en hann var 15 árum yngri en
Halla sem var alltaf eins og ung-
lamb.
Frá þessum sumarheimsókn-
um í Holt sagði pabbi ýmsar sög-
ur, t.d. að þegar gesti bar að
garði fannst þeim systrum mikið
mál hver þeirra ætti að segja
gjörðu svo vel við gestina. Var
það sú sem þekkti gestina best,
sú sem var elst eða yngst, eða sú
sem kom lengst að?
Þessu gátu þær velt lengi fyrir
sér og engin vildi trana sér fram.
Hafði pabbi óskaplega gaman af
þessu.
Við systur erum þakklátar fyr-
ir þá fallegu og einstöku vináttu
sem hún og pabbi áttu alla tíð.
Ingu, Hadda, Önnu, Árna,
Bjössa og fjölskyldum sendum
við innilegar samúðarkveðjur.
Minningin um Höllu ömmusystur
lifir í hjarta okkar.
Steinunn Inga, Guðrún
Arnbjörg og Þuríður
Óttarsdætur.
Látin er Þórhalla Kristjáns-
dóttir, móðursystir mín, á nítug-
asta og sjötta aldursári.
Halla, eins og hún var ávallt
kölluð, fæddist á þriðja áratug
tuttugustu aldar norður í Holti í
Þistilfirði, þar sem hún átti góð
æskuár. Hún ólst upp í stórum og
samheldnum systkinahópi í faðmi
ástríkra og umhyggjusamra for-
eldra á miklu menningarheimili,
þar sem tónlist var í hávegum
höfð.
Næstum daglega var sungið á
heimilinu, systkinin í Holti mynd-
uðu raddfagran og þéttan kór,
sem var kallaður Holtskórinn og
þegar þau komu saman ásamt
fjölskyldum sínum var mjög oft
söngur á dagskrá.
Ung að árum kynntist Halla
Herði Björnssyni, glæsimenni
frá Vopnafirði, þau gengu í
hjónaband er hún var rétt rúm-
lega tvítug og sigldu utan nokkru
síðar með Dronning Alexandrine
með stefnu á Svíþjóð, þar sem
Hörður fór til náms.
Þau voru glæsileg hjón, sam-
band þeirra var farsælt, náið og
traust, þau voru samrýnd og
samtaka.
Þau eignuðust fimm mann-
vænleg börn, sem öll eru foreldr-
um sínum til sóma og það er stór
og glæsilegur hópur afkomenda,
sem kveður Höllu eftir langa og
hamingjuríka ævi.
Þau bjuggu nær alla sína bú-
skapartíð við Skólatröð í Kóp-
vogi, í húsinu fallega, sem Hörð-
ur teiknaði, hannaði og byggði.
Þar áttu þau yndislegt heimili,
þar sem öllu var vel fyrir komið
af smekkvísi og natni. Það var líf
og fjör á þessu mannmarga heim-
ili, hjónin héldu vel utan um
barnahópinn sinn og tóku jafn-
framt á móti straumi gesta, sem
nutu einstakrar gestrisni og al-
úðar húsráðenda.
Heimsókn á Skólatröð fól allt-
af í sér höfðinglegar móttökur,
skemmtilegar samræður og góm-
sætar veitingar í hæsta gæða-
flokki. Húsmóðirin virtist alltaf
eiga tilbúnar kræsingar til að
bera á borð fyrir fólkið sitt og að-
vífandi gesti.
Halla var glæsileg kona, aðlað-
andi og heillandi, sérlega fáguð,
kurteis og hæversk.
Viðmót hennar lýsti umhyggju
og hlýju, hún veitti og gaf af sér
alla tíð, bar hag stórfjölskyldunn-
ar fyrir brjósti, unni afkomend-
um sínum og var stolt af þeim.
Hún var ætíð vel til höfð og
smekklega klædd, tók gömul föt,
breytti þeim og leit út eins og
klippt út úr tískublaði.
Halla var mikil gæfukona,
hamingja og gleði fylgdi henni og
fjölskyldu hennar á lífsleiðinni.
Þrátt fyrir háan aldur virtist hún
ekki eldast neitt að ráði, hún var
stálhraust alla ævi, tággrönn,
nær hrukkulaus, létt í spori, kát
og glöð, elegant og smart – það
var eins og hún hefði sigrað tím-
ann.
Á kveðjustund leita dýrmætar
minningar á hugann, hjartans
þakklæti fyrir liðnar samveru-
stundir, fyrir að hafa fengið að
njóta einstakrar ræktarsemi
hennar og væntumþykju.
Megi Halla, frænka mín, hvíla í
friði.
Bergþóra Einarsdóttir.
Þórhalla
Kristjánsdóttir
MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 19. MARS 2021