Morgunblaðið - 26.03.2021, Page 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 26. MARS 2021
✝
Tómas Gunnar
Sæmundsson
fæddist í Hrúta-
tungu í Hrútafirði
30. mars 1945.
Hann lést á lyf-
lækningadeild Heil-
brigðisstofnunar
Suðurlands á Sel-
fossi 18. mars 2021.
Foreldrar hans
voru Sæmundur
Björnsson, f. 29.
janúar 1911, d. 11. mars 2002,
og Þorgerður Steinunn Tóm-
asdóttir, f. 5. júní 1906, d. 17.
júní 1974. Systkini Gunnars
voru Sólveig Sigurbjörg, f. 6.
maí 1933, d. 8. maí 1985, og
Tómas Gunnar, f. 5. apríl 1942,
d. 1. janúar 1943. Eftirlifandi
eiginkona Gunnars er Sigrún
Erna Sigurjónsdóttir, f. 1. apríl
landsvísu. Hann tók þátt í starfi
ungmennafélaganna í héraði og
vann mikið fyrir Veiðifélag
Hrútafjarðarár og Síkár. Hann
lét til sín taka í málefnum
bænda, m.a. var hann búnaðar-
þingsfulltrúi frá 1986 til 2007 og
sat í stjórn Bændasamtaka Ís-
lands frá 1998 til 2007. Einnig
vann hann um áratuga skeið við
vegaeftirlit og snjómokstur á
Holtavörðuheiði, fyrst sem
lausamaður, svo sem fastráðinn
starfsmaður Vegagerðarinnar
og að lokum sem verktaki. Hann
var handlaginn og tók að sér
margvísleg smíðaverkefni fyrir
nágranna og sveitunga. Í frí-
stundum hafði hann gaman af
ferðalögum og veiðiskap með
fjölskyldu og vinum. Sumarið
2016 fluttu Gunnar og Sigrún
búferlum á Selfoss. Útför Gunn-
ars fer fram frá Selfosskirkju í
dag, 26. mars 2021, klukkan 11.
Streymi frá útför má finna á:
https://www.selfosskirkja.is
Virkan hlekk á streymi má
finna á:
https://www.mbl.is
1943. Börn þeirra
eru 1) Sigurjón, f.
18. ágúst 1975, 2)
Þorgerður, f. 7.
október 1978, maki
Guðmundur E. Jó-
hannesson. Synir
þeirra eru Gunnar
Þór, Haukur Ingi
og Ellert Helgi. 3)
Arndís, f. 3. sept-
ember 1981, maki
Frímann B. Bald-
ursson. Börn þeirra eru Tómas
Birgir og Erna Bjarklind.
Gunnar ólst upp og bjó lengst
af í Hrútatungu. Hann og Sig-
rún eiginkona hans tóku þar við
búi foreldra Gunnars og ráku
sauðfjárbú. Samhliða því var
hann virkur í félagsmálum og
nefndarstörfum af fjölbreyttum
toga bæði í heimahéraði og á
Elsku pabbi var duglegasti
maður sem ég hef kynnst. Hann
var alltaf að. Einu skiptin sem
hann leyfði sér að eiga rólegan
dag var á jóladag og páskadag.
Pabbi fæddist og ólst upp í Hrúta-
tungu. Jörðin var stolt hans og
yndi. Hann byggði hana upp
ásamt mömmu þegar hann tók við
búinu af foreldrum sínum. Lagði
hann allan sinn metnað í að allt
væri sem best á kosið í húsakosti,
vélum, snyrtimennsku og mynd-
ugleika. Hann vann alla sína tíð
samhliða búskapnum, þar af 39 ár
við snjómokstur á Holtavörðu-
heiði. Pabbi fór á heiðina löngu áð-
ur en nokkur annar vaknaði og var
sá sem síðastur lagði höfuð á
kodda á kvöldin. Einnig tók hann
að sér hin ýmsu verkefni, að
byggja hús, vinna í félagsmálum
sem fólust í miklum fundarhöld-
um heima í héraði, í Reykjavík og
um landið allt. Oftast var það
tengt búnaðarmálum. Pabbi var
góður faðir á allan hátt en á sama
tíma með skýr skilaboð þegar
þess þurfti. Hann var með mikinn
húmor, gat verið stríðinn og glett-
inn. Hann var ævintýragjarn og
fannst fátt skemmtilegra en veiði,
hvort sem það var lax eða silung-
ur, á stöng eða í net og stundum í
gegnum ís. Honum tókst að smita
okkur systurnar af veiðidellunni.
Hann keypti sér bát og á honum
voru farnar margar veiðiferðir.
Hann naut þess að ferðast. Þegar
fjölskyldan var orðin of stór til að
jeppinn dygði fyrir alla fjölskyld-
una og útbúnað, smíðaði pabbi
kerru undir dótið. Pabbi elskaði
að kynnast landinu, komast í tæri
við náttúruna og ferðast inn á há-
lendið. Í seinni tíð breyttust ferða-
lögin í dagsbíltúra. Líklega hefur
pabbi komið á flestalla staði á Ís-
landi þar sem hægt er að komast á
bíl. Honum var umhugað að fjöl-
skyldan æki um á góðum bílum og
lagði mikið upp úr því þegar við
krakkarnir fengum bílpróf að við
eignuðumst bíl. Það var því
kannski engin tilviljun að pabbi
hafi látist daginn áður en ökuskír-
teinið rann út. Pabbi hafði ein-
stakan áhuga á öllu sem viðkemur
kröftum landsins, veðurfari, jarð-
hræringum og eldgosum. Þegar
gaus á Fimmvörðuhálsi varð
pabbi viðþolslaus að fá að berja
það eldgos augum. Hann ákvað
því að bjóða okkur systrunum í
þyrluferð yfir gosstöðvarnar.
Þarna lét hann þann draum ræt-
ast að komast í návígi við spúandi
eldfjall. Það var stórt skref sem
pabbi og mamma tóku haustið
2015 þegar þau seldu jörðina eftir
að pabbi greindist aftur með
krabbamein. Þau fluttu á Selfoss í
byrjun júní 2016 og settust að í ná-
grenni við okkur, það var ómet-
anlegt. Vorið 2018 fór pabbi að
veikjast illa af Parkinsonsveiki.
Sjúkdómurinn þróaðist hratt og
lagðist helst á talfærin. Það var
mikið högg fyrir mann sem hefur
alltaf haft mikið að segja, talað
hátt og skýrt. Það hlutverk sem
pabba fór einna best var afahlut-
verkið. Hann sá ekki sólina fyrir
barnabörnunum og dekraði við
þau. Ég hugsa að það sem hann
syrgði mest varðandi sín veikindi
var að geta ekki fengið lengri tíma
til að njóta með barnabörnunum.
Árið 2018 ákvað hann að gefa út
ævisögu sína sem hann hafði
dundað við að skrifa. Þessi bók er
ómetanlegur arfur fyrir okkur.
Ég kveð pabba sem stolt og þakk-
lát dóttir hans.
Arndís.
Í dag kveð ég pabba minn Tóm-
as Gunnar Sæmundsson eða
Gunnar eins og flestir þekktu
hann. Pabbi var margt, en fyrst og
fremst var hann einn besti og um-
hyggjusamasti einstaklingur sem
ég veit um.
Að alast upp í Hrútatungu
ásamt pabba, mömmu, afa og
systrum mínum tel ég til forrétt-
inda sem ég mun varðveita í
hjarta mínu alla ævi. Pabbi lagði
alla tíð upp með að búa fyrirmynd-
arbúi og skein það í gegn á öllum
sviðum. Alltaf reyndi hann að
halda hreinu og snyrtilegu í kring-
um sig og var gamalt dót og drasl
þyrnir í hans augum. Á þeim tíma
sem hann og mamma bjuggu í
Hrútatungu var aldrei auð stund
hjá honum. Byggði hann upp allan
húsakost þar frá grunni. Einnig
lagði hann mikla vinnu í að rækta
upp túnin og byggja upp bústofn-
inn með styrkri hjálp mömmu.
Einnig vann hann alla þá vinnu
sem bauðst í nágrenninu og jafn-
vel víðar. Í fjölda ára sinnti hann
eftirliti og mokstri á Holtavörðu-
heiði ásamt mörgu öðru.
Einnig var hans ástríða fé-
lagsmál og sérstaklega seinni ár í
þágu bænda með störfum fyrir
Bændasamtök Íslands. Ferðaðist
hann t.d. víða um landið til að
kynna fyrir bændum þau verkefni
sem voru honum hugleikin. Að
alast upp með honum þýddi að oft
var hann ekki heima en þá steig
mamma inn og fyllti í skarðið og
sinnti þeim verkum sem þurfti að
sinna af æðruleysi og atorku.
Þegar ég komst á unglingsár
fékk ég oft að fylgja honum til
Reykjavíkur þegar hann átti er-
indi og brást það ekki að þegar ég
þurfti að nálgast bíllyklana til að
geta beðið eftir honum að þá fann
ég hann oft í hrókasamræðum við
einhvern á skrifstofum Bænda-
samtakanna. Pabbi hafði alltaf un-
un af því að spjalla og rökræða við
fólk um hin ýmsu málefni. Síminn
var hans helsta tæki til þess og
man ég hvað hann tók miklu ást-
fóstri við GSM-símann þegar
hann fékk hann. Aldrei var hann
upptekinn þegar einhver hringdi
og var það jafnvel til vandræða
þegar einhver var í heimsókn og
hringt var í hann á sama tíma. Oft
settist hann við símann og spjall-
aði við þann sem hringdi meðan
gesturinn beið.
Pabbi var mjög hreinskilinn
maður og sagði sína skoðun á
mönnum og málefnum. Margir
virtu hann mikils fyrir það en
sumir áttu erfitt með að þola
þessa hreinskilni hans.
Pabbi sá ekki sólina fyrir
barnabörnum sínum. Töluverðu
áður en fyrsta barnabarnið kom
viðurkenndi hann fyrir mér hvað
hann þráði að þau færu að koma
og þegar það fyrsta fæddist var
hann í skýjunum. Eftir það bætt-
ust fjögur barnabörn við. Þetta
voru augasteinarnir hans. Hann
tók þau t.d. með sér í veiði ásamt
ýmsu fleiru.
Eins og barnabörnin var pabbi
gotterísgoggur og brást það ekki
að t.d. um páska fór hann á stúf-
ana og fann það stærsta páskaegg
sem hann gat fundið og deildi því
svo með krökkunum.
Við munum sakna þín óenda-
lega mikið og á ég erfitt með að
hugsa mér framtíðina án þín. Þú
stríddir við erfið veikindi þessi síð-
ustu ár sem að lokum bundu enda
á þessa lífsferð þína og vona ég að
þú hafir fundið friðinn í faðmi
ömmu og afa ásamt öllum ættingj-
um og vinum þínum. Við munum
gera okkar besta til að passa upp á
mömmu.
Þinn sonur,
Sigurjón Tómasson.
Meira á www.mbl.is/andlat
Ég man ekki eftir mér nema
Gunnar frændi væri nærri til að
styðja mann og gefa góð ráð. Við
frændur vorum ekki alltaf sam-
mála um hlutina og hann lá ekki á
skoðun sinni ef hann var ósam-
mála manni. Ég var ekki gamall
þegar ég fór að elta Gunnar um
allt en hann var alltaf tilbúinn að
hafa mig með sér. Hann var
traustur félagi, barngóður, hand-
laginn, vinnusamur og fylginn sér
í öllu sem hann tók sér fyrir hend-
ur og einnig var hann mikill fé-
lagsmálamaður. Hann var góður
bóndi og vélamaður og ég var ekki
gamall þegar hann kenndi mér á
dráttarvélarnar. Hann hafði gam-
an af því að veiða og naut ég góðs
af því þar sem hann kenndi mér að
veiða. Við fórum margar góðar
veiðiferðir í Holtavörðuvatn og
þegar ég var 13 ára fórum við ríð-
andi í Kvíslarvötn. Einnig veidd-
um við nokkrum sinnum í Hrúta-
fjarðará og Síká. Frændi var alltaf
með góða hesta og við fórum sam-
an í margar smalamennskur og
útreiðartúra. Hann þekkti hverja
þúfu með nafni og fannst ég oft
vitlaus að muna ekki öll þessi ör-
nefni. Svona mætti lengi telja en
minningarnar eru óteljandi og
ekki hægt að gera þeim öllum skil
hér. Í öllum fríum var ég svo lán-
samur að fá að vera í Hrútatungu
hjá Gunnari og Sigrúnu. Börnin
mín hafa talað um að þar hafi þau
átt auka afa og ömmu þegar þau
tala um Gunnar og Sigrúnu. Ég er
þakklátur fyrir samverustundirn-
ar sem við frændur áttum.
Guð veri með ykkur, Sigrún,
Sigurjón, Gerða, Dísa og fjöl-
skyldur.
Sæmundur Jónsson.
Elsku pabbi er kominn í ró.
Hugurinn hvarflar aftur heim á
æskuslóðirnar í gamlar góðar
minningar. Sjónvarpslaus
fimmtudagskvöld þar sem pabbi
kennir mér mannganginn og svo
er teflt og spilað. Svo þegar við
systkinin ærslumst í löggu og bófa
á ganginum, hlaupandi á snúruna
úr skífusímanum því pabbi húkir á
kolli inni í þvottahúsi í símanum.
Hann átti mörg símtölin við góða
félaga um félagsmálin, pólitíkina,
færðina á heiðinni og margt fleira.
Það var svo sannarlega alltaf
nóg að gera hjá pabba. Hann sagði
að sem ungur maður hefði hann
gjarnan viljað ganga menntaveg-
inn og starfa við eitthvað annað en
búskap. Örlögin höguðu því þó
þannig að þau mamma tóku við
búinu og byggðu það upp af
myndugleik. Með dugnaði, þraut-
seigju og framtakssemi nýtti hann
samt hvert tækifæri sem gafst til
að sinna verkefnum á öðrum vett-
vangi og það voru ófáar stjórnir og
nefndir sem hann sat í og fundir
sem hann sótti. Pabbi var jafn-
framt einstaklega handlaginn,
hann smíðaði mikið og verkin
hans má sjá víða.
Verkaskiptingin var skýr á
heimilinu á mínum uppvaxtarár-
um. Pabbi og afi unnu útistörfin
og mamma sá um matseld, sauma-
skap og barnauppeldi. Eitt sinn
þegar mamma fór á kóræfingu
þurftum við systurnar neyðarað-
stoð frá pabba sem var í miðju
símtali, því Dísa var búin að festa
rúlluhárbursta svo rækilega í
hárinu á mér að ég var orðin
hrædd um að enda hálfsköllótt.
Pabbi lenti í smá vandræðum með
þetta en gerði sitt besta til að
greiða úr flækjunni þótt þetta
væri ekki alveg hans sterkasta
hlið.
Pabbi var oft á rúntinum og
helst á nýjum bíl. Það þótti ekki
stórmál að keyra til Reykjavíkur
þótt erindið væri lítið. Að skjótast
eftir varahlut í dráttarvél eða hey-
vinnslutæki var minnsta mál, en
góður fundur, bíóferð eða matar-
veisla voru líka afbragðstilefni til
að bregða sér af bæ. Hann hafði
gaman af því að ferðast og var
fróðleiksfús. Pabbi las mikið bæði
sér til fróðleiks og skemmtunar.
Við deildum áhuga á glæpasögum
og skiptumst á skoðunum á þeim.
Dýrmætustu stundir mínar
með pabba voru í veiðiferðum.
Fyrst sem lítil hnáta töltandi með
honum og systkinum mínum niður
að Holtavörðuvatni, þar sem
áhuginn kviknaði. Á hverju sumri
var farið að veiða, stundum bara
við tvö en oft einhverjir fleiri með í
för.
Að sjálfsögðu náði hann að
kveikja áhugann hjá barnabörn-
unum líka og þótt hann sæti meiri-
hluta ferðarinnar við að þræða
maðka á öngulinn fyrir alla stroll-
una þá taldi hann það ekki eftir
sér enda var gleðin í augum hans
ólýsanleg þegar fiskur beit á.
Afabörnin áttu hvert sinn sér-
staka stað í hjarta pabba. Ég held
að ég hafi sjaldan séð hann eins
hrærðan og þegar við Gummi til-
kynntum að við ættum von á okk-
ar fyrsta barni. Hann naut þess að
dekra við barnabörnin eins og
mest hann mátti.
Pabbi, þú varst mér fyrirmynd
á svo margan hátt og lagðir mér
margar góðar lífsreglur sem ég
fylgi um ókomna tíð. Núna sé ég
þig fyrir mér sitja með veiðistöng-
ina í hendinni við lognkyrrt heið-
arvatn að kallast á við himbrim-
ann. Takk fyrir allt elsku pabbi
minn, við sjáustum.
Þorgerður.
Elsku afi. Ég vildi að þú værir
til. Þú varst mjög skemmtilegur
afi og besti afi í heimi. Þakka þér
fyrir elsku afi hvað þú varst alltaf
góður við mig, t.d. þegar þú smíð-
aðir kofa handa mér, gafst mér
fyrstu veiðistöngina, hamarinn og
skrúfuvélina því þú vildir að ég
gæti smíðað. Takk fyrir góðu
stundirnar sem við áttum þegar
þið amma voruð að passa mig og
lásuð fyrir mig. Líka þegar þú
þurftir stundum að sækja mig í
leikskólann og þegar þú skutlaðir
mér í leikskólann þegar Erna
systir var að fæðast. Svo var líka
gaman þegar við fórum saman í
veiðiferðir og þú varst að kenna
mér að veiða. Ég veit að amma
saknar þín mikið. Það var svo leitt
þegar þú lést, takk fyrir allt elsku
afi, við Erna söknum þín mikið og
þeirra gæðastunda að horfa á
Hrútinn Hrein með þér í tölvunni.
Vonandi líður þér vel og að þú og
Tumi tvíburabróðir minn séuð að
skemmta ykkur saman og passa
hvor annan.
Tómas Birgir og Erna
Bjarklind afabörn.
Kær vinur, félagi og samstarfs-
maður er látinn.
Margs er að minnast þegar litið
er yfir farinn veg í samskiptum
okkar Gunnars í Hrútatungu. Að
leiðarlokum er mér efst í huga
söknuður og þakklæti fyrir ára-
langa vináttu og heilladrjúgt sam-
starf og samskipti.
Gunnar var gæddur miklum
mannkostum, góðum gáfum og vi-
nafastur, sannur Íslendingur.
Hann kom til dyranna nákvæm-
lega eins og hann var klæddur og
tjáði skoðanir sínar umbúðalaust.
Kjarkur og orka geislaði af honum
hvar sem hann fór og hann var
höfðingi í sínu héraði. Í mínum
huga var hann einn af sönnum
bændahöfðingjum landsins.
Gunnar var góður fjárbóndi og gat
þess oft við mig að hann hefði
aldrei getað sinnt svo mörgum
ábyrgðarstörfum eins og raun bar
vitni, ef Sigrún hans hefði ekki
líka verið mikil fjárræktarkona og
verið til staðar að annast bústörfin
í Hrútatungu, auk annarra heim-
ilisstarfa. Líf og störf Gunnars
tengdust með afgerandi hætti
landbúnaði og félagsmálum bún-
aðarmála. Hann sat í stjórn Bún-
aðarfélags Íslands og síðar
Bændasamtakanna, formaður
Búnaðarsambands Vestur-Húna-
vatnssýslu auk fjölda trúnaðar-
starfa á vegum bænda í héraði og
á landsvísu. Gunnar var hafsjór af
fróðleik um sögu héraðsins, land-
búnaðarmála og var stálminnug-
ur. Sjálfsævisaga hans, Genginn
ævivegur, er fagur vitnisburður
um afar viðburðaríka ævi og
óvenju yfirgripsmikil og fjölbreytt
störf í þágu samgangna, landbún-
aðar og almannaheilla. Gunnar
var ritfær og skrifaði fallegt ís-
lenskt mál, stuttorður og gagn-
orður. Hann hafði ríka réttlætis-
kennd og sagði skoðanir sínar
umbúðalaust, í ræðu og riti, en
stundum sveið mönnum undan
skorinorðum skoðunum hans.
Ég kynntist honum fyrst þegar
hann var í nefnd um stefnumótun í
landgræðslu fyrir nokkrum ára-
tugum síðan og við fundum strax
að við áttum skap saman. Síðar
áttum við oft tal saman og honum
var afar annt um landið og gróður
þess og ímynd bændastéttarinn-
ar. Hann hafði skömm á ofbeittum
heimahögum og slæmri meðferð á
búfé og landi. Eftir að við fluttum
báðir á Selfoss hittumst við æði
oft, en ekki nógu oft, bæði á heim-
ilum okkar og á verkstæðinu hans.
Hann var einstaklega hagur á tré
og járn, sérstaklega varðandi al-
hliða járnsmíðar.
Gunnar var einn minnisstæð-
asti persónuleiki sem ég hef
kynnst og það var mér heiður að
fá að starfa með honum og eiga við
hann samskipti. Öll voru þau á
einn veg, hann var traustur félagi,
hreinn og beinn og vildi hvers
manns vanda leysa eins og þær
þúsundir vegfarenda fengu að
reyna er lentu í ógöngum á Holta-
vörðuheiðinni. Það voru forrétt-
indi að kynnast honum og minn-
ingin um góðan dreng lifir.
Sigrún, börn og fjölskyldur,
aðrir ættingjar og vinir kveðja nú
mikilhæfan mann með söknuði og
þakklæti fyrir að hafa fengið að
njóta samvista við hann. Ég bið
þeim Guðs blessunar og votta
þeim mína dýpstu samúð. Megi al-
mættið, sem leiðir okkur og alla þá
er hjarta þitt sló fyrir, leiða þig í
sólina kæri vinur.
Sveinn Runólfsson.
Í mínum huga var Gunnar í
Hrútatungu ímynd hins bezta sem
prýðir íslenzka bóndann í fasi og
framgöngu og sínu lífsverki. Bú-
skapur þeirra hjóna, Sigrúnar og
Gunnars, var til fyrirmyndar sem
umgengni og umhirða bar glöggt
vitni um, þrátt fyrir margháttaðar
afbæjarannir og félagsmálastúss.
Það er líka mikilvægt hverjum
bónda að kunna fleira fyrir sér en
að gefa á garðann eða stinga út.
Gunnari var flest lagið sem til
þurfti að taka í einyrkjabúskap
þar sem miklu skiptir að vera
sjálfum sér nægur, að vera sjálf-
bjarga, að geta smíðað og lagfært
það sem úrskeiðis fer með vélar
og fleira. Þá er eins gott að standa
ekki ráðalaus. Um sína daga var
hann þátttakandi í umbyltingu bú-
skaparhátta frá staðnaðri fortíð til
nýrra tíma.
Annar þáttur í ævistarfi Gunn-
ars tengdist Holtavörðuheiðinni. Í
nær fjóra áratugi hafði hann þann
starfa að halda leiðinni yfir heið-
ina opinni á vetrum. Það er ólíku
saman að jafna hvernig var fyrir
sextíu árum að ryðja snjónum
með hæggengum og óþægilegum
tækjum af vegi sem lá lágt í land-
inu og sjaldnast um heppilega
staði með tilliti til snjósöfnunar,
eða nú þar sem vegurinn er upp-
byggður með bundnu slitlagi.
Eins og í búskapnum upplifði
Gunnar gríðarlega miklar breyt-
ingar á veginum og þróun verk-
lags með sífellt betri tækjabúnaði
við snjómoksturinn þá áratugi
sem hann sinnti þessu verki. Að
endast í þessu jafn lengi sem raun
ber vitni segir mest um það úr
hverju maðurinn var gerður. En
snautlegur þótti honum viðskiln-
aður Vegagerðarinnar við sig eftir
fjögurra áratuga starf.
Þriðji stóri þátturinn í ævistarfi
Gunnars voru félagsmálin. Í
fyrstu kannski sem dægradvöl
eins og hjá flestum sem dvelja við
slíkt. En Gunnar hafði til að bera
eðlislægan myndugleika þótt
hann sízt af öllum hafi séð sjálfan
sig í því ljósi. Einmitt þess vegna
hefur hann snemma valizt til trún-
aðarstarfa í félögum og félaga-
samtökum í héraði. Svo leiddi eitt
af öðru unz hann var kominn í
framlínu hagsmuna- og fagsam-
taka bænda; stjórn Bændasam-
taka Íslands. Gunnar var einarður
í framgöngu, skýr í hugsun og
góður ræðumaður, oft gagnrýninn
og ódeigur að tjá skoðanir sínar,
stundum hvass, en málefnalegur
og virti sjónarmið annarra. Þann-
ig ávann hann sér traust og virð-
ingu samferðamanna sinna.
Þótt við Gunnar höfum þekkt
til hvor annars frá því við vorum
ungir menn, þá var ekki um eig-
inleg kynni að ræða fyrr enn hann
var skipaður í stjórn Framleiðni-
sjóðs landbúnaðarins. Þar eins og
alls staðar var hann kominn til að
verða til gagns og sannarlega kom
hann með verðmæta þekkingu og
reynslu í farteskinu úr öðrum
störfum sínum í þágu bænda. Með
okkur skapaðist trúnaður og vin-
átta sem er mér kær í minning-
unni.
Hann skartaði ekki prófgráð-
um en var vel lesinn á mörgum
sviðum. Það var hlutskipti margra
Tómas Gunnar
Sæmundsson
HINSTA KVEÐJA
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Valdimar Briem)
Elsku Sigrún og fjöl-
skylda.
Ykkar
Jón Þórðarson (Nonni).