Morgunblaðið - 26.03.2021, Side 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 26. MARS 2021
af hans kynslóð þar sem fjárhagur
og aðrar aðstæður hömluðu. En
menntun Gunnars var fólgin í
uppeldi hans í foreldrahúsum þar
sem sönn íslenzk sveitamenning
ríkti. Það var hans malur sem
nýttist vel.
Við hjónin sendum Sigrúnu og
fjölskyldunni allri innilegustu
hluttekningarkveðjur.
Jón G. Guðbjörnsson.
Ljúk auga þínu upp
fyrir bliki öldunnar
sem ferðast um hafið
veg allra vega.
(EJ)
Við urðum vinir, við Tómas
Gunnar, fyrir svona góðum ára-
tug. Þessi önnum kafni maður gaf
mér stundir af dýrmætum tíma
sínum og þegar hann flutti til Sel-
foss varð stutt á milli heimila okk-
ar, Bókakaffið við Austurveg varð
góður staður fyrir stefnumót –
tveir norðanmenn – með kaffibolla
og sögur. Og hlýju. Og það er gott
rúm fyrir meiri hlýju í heiminum.
Líka í fámenninu hér á Fróni.
Þú stendur í fjöru
og horfir yfir hafið
– veg allra vega.
(EJ)
Gunnar í Hrútatungu átti fleiri
erindi í Bókakaffið en að hitta vini
sína. Hann fann þar útgefanda að
bókinni sinni í Bjarna Harðar bók-
sala/Bókaútgáfunni Sæmundi. Sú
bók átti sannarlega erindi fyrir al-
menningssjónir.
Tómas Gunnar kom mörgu
áleiðis á ævidögum sínum, ólst
upp og bjó við þjóðveg eitt, varð
ármaður heiðarinnar, mætti þar
með snjóruðningstæki vetur eftir
vetur, vílaði ekki fyrir sér vega-
lengdir, leysti vanda okkar sögu-
félagsmanna nyrðra þegar hann
kom á fund okkar norður á
Blönduósi með örskömmum fyr-
irvara, hljóp í skarðið, fræddi og
gladdi með sögum af heiðinni.
Holtavörðuheiðin og vegfarendur
þar á illviðratímum fengu margar
stundir af ævi vélamannsins og
bóndans í Hrútatungu. Gunnar
var mikill eljumaður, íhugull,
snjall skipuleggjandi og sýndi
stéttarbræðrum sínum og fé-
lögum að miklu fær einyrkinn
áorkað þegar fleiri leggjast í ól-
arnar og góð ráð sitja í fyrirrúmi.
Sá sem elst upp við þjóðveg
geymir nið umferðarinnar
í blóði sínu.
(EJ)
Uppáhaldsbrot mitt úr sagna-
sjóði hans var af Magnúsi kaup-
manni og bílstjóra á Stað í Hrúta-
firði, sem stóð í heyflutningum
suður, varð seinn fyrir í borginni
og fór á Hótel Sögu, sitt eigið
bændahótel, til gistingar. Hann
spyr eftir afslætti. Jú, bændur
fengu afslátt, en hafði hann bréf
upp á það. Magnús hugsaði sig
ekki lengi um en fór ofan í vasa
sinn – og kom upp með hey-
mylsnu. Hún dugði.
Í dögun vorið ’39
stefnir rútan norður
yfir heiðar og fjöll
með hvítum sköflum við brúnir
í átt til eyðilegra stranda
þar sem grænn himinn
og grænt haf loka sjónhring.
(EJ)
Mér þótti til um Tómasarnafn-
ið, hann var alnafni Fjölnismanns-
ins á Breiðabólstað í Fljótshlíð,
sem miklu áorkaði þótt annarra
nöfn séu kunnari úr þeim hópi.
Tómas Gunnar átti líka ritsnjallan
nágranna og bókmenntafræðing
sem orti ljóð um sveitina þeirra í
Hrútafirði: Órímuð ljóð um föður
sinn, organistann á Geithóli, sól-
stöður yfir Staðarkirkjugarði og
norðurrútuna ’39. Þessi hét Er-
lendur Jónsson, ljósmóðursonur
og bónda, bjó og starfaði í borg-
inni en kom norður hvert sumar
og fór sína árlegu göngu áleiðis
upp á hálsinn hjá Geithóli.
Tómas Gunnar var kunnugur
verkum þessa sveitunga síns,
sagði mér af kynnum þeirra, tók
þátt í fundi með okkur í Húnabúð í
Skeifunni þar sem ljóð Erlendar
voru lesin. Átthagatryggð Erlend-
ar og ást á heimasveit þeirra tók
Gunnar undir. Ljóðin hér í minn-
ingargreininni eru frá Erlendi frá
Geithóli, úr ljóðabókum hans.
Ingi Heiðmar Jónsson.
Á kveðjustund viljum við með
virðingu og vinarhug minnast
Gunnars í Hrútatungu með
nokkrum orðum.
Hinn 9. júlí 1982 fluttum við
fjölskyldan að Bálkastöðum í
Hrútafirði. Þar eignuðumst við
nágranna og góða vini, þau Gunn-
ar og Sigrúnu í Hrútatungu. Þessi
vinskapur hefur haldist alla tíð
síðan og nágrennið einnig, því
skömmu eftir að Gunnar og Sig-
rún brugðu búi og fóru á Selfoss
settumst við einnig að á Selfossi.
Gunnar var með eindæmum
vinnusamur maður og telja mætti
að hann hafi sofið mjög hratt til að
komast sem fyrst að verki aftur.
Hann var heyskaparmaður mikill
og veðurglöggur. Smíðar, hvort
sem unnið var með tré eða járn,
áttu vel við hann og kom Gunnar
að mörgum byggingum í Hrúta-
firði. Veiðiskapur var einnig hans
líf og yndi, skotveiði, stangveiði,
netaveiði, og var hann vel að sér í
þessu öllu. Eftirminnileg er ferð
sem meðal annarra Árni Jón og
Valey Sara fóru með honum að
vetri til þar sem farið var og veitt
gegnum ís.
Gunnar var einnig greiðvikinn
og hjálpsamur, en hafði ekki mikið
í sér að biðja þess sama af öðrum.
Eitt dæmi af mörgum um greið-
viknina var þegar við fórum og
vorum viðstödd brúðkaup Valeyj-
ar Söru í Ástralíu, þótti það nú
ekki tiltökumál af Gunnars og Sig-
rúnar hálfu að taka til sín nokkrar
ær sem áttu eftir að bera.
Bókasafn átti hann mikið og las
firn af bókum og mundi vel. Hann
gat líka auðveldlega komið með
ábendingar að bókum fyrir yngri
kynslóðina.
Ýmis óhöpp hentu hann um æv-
ina svo nærri lá lífi, en forsjónin
fylgdi honum.
Félagsmót voru honum hug-
kær, hvort heldur í Húnaþingi
vestra eða á landsvísu. Við hjónin
á Bálkastöðum áttum í mikilli
samvinnu við Gunnar vegna Veiði-
félags Hrútafjarðar og Síkár. Þar
lagði hann sig í líma til að auka
hagsæld þess. Var hann líka af-
skaplega góður yfirmaður þegar
Sigurlaug vann undir stjórn hans
við veiðihúsið.
Gunnar var skemmtilega fróð-
ur um Húnaþing vestra og raunar
landið allt, bæði um sögu og jarð-
fræði. Mikið var leitað til Gunnars
vegna þjóðlendumála, þá nutu
þekking og hæfileikar hans á
landafræði og landamerkjum sín
vel enda fljótur að vinna úr gögn-
um um viðkomandi svæði.
Það var fátt sem Gunnar lét sig
ekki varða innan héraðs sem utan.
Driftugur eins og ávallt með öll
sín verk.
Gunnar var mjög barngóður,
gleymdi aldrei að tala við börnin,
leyfa þeim að vera með og taka
þátt í verkefnum. Það var alltaf
sjálfsagt að við systurnar kæmum
í Hrútatungu og þegar við eign-
uðumst okkar börn var þeim alltaf
jafn innilega tekið.
Eitt af sameiginlegum áhuga-
málum voru ferðalög. Meðal ann-
ars var farið ásamt fleiri fjölskyld-
um til Vestmannaeyja, í Veiðivötn,
menningarferðir til Reykjavíkur,
að ótöldum dagsferðum og bíltúr-
um og ýmsum veiðiferðum.
Það er margs að minnast eftir
áralanga vináttu en okkur er efst í
huga þakklæti fyrir einstök kynni,
fyrir samvinnu og fyrir vinskap-
inn.
Elsku Sigrún, Sigurjón, Gerða
og fjölskylda, Dísa og fjölskylda,
við sendum ykkur innilegar sam-
úðarkveðjur.
Fyrrverandi fjölskyldan Bálka-
stöðum 1,
Sigurlaug, Árni Jón, Þórey
Arna, Sóley Lára, Valey Sara
og fjölskyldur.
✝
Baldvin Þor-
geir Gunn-
arsson fæddist á
Búðarhóli á Kleif-
um við Ólafsfjörð
11. ágúst 1938.
Hann lést á Sjúkra-
húsinu á Siglufirði
11. mars 2021. For-
eldrar Þorgeirs
voru Gunnar Jó-
hann Baldvinsson
útvegsbóndi og
netagerðarmaður og Sig-
urbjörg Sigurðardóttir síðari
eiginkona hans frá Vermunda-
stöðum. Hálfbræður Þorgeirs
eru: Valdimar Sigurður Gunn-
arsson, f. 1931, d. 2020, og Sig-
þór Ólason, f. 1935. Alsystkini
Baldvin Þorgeir eignaðist
dótturina Aðalbjörgu Kristínu,
f. 1960, með Önnu Björnsdóttur.
Aðalbjörg var ættleidd af
Snorra Snorrasyni. Hennar
maki er Ingvi Óskarsson. Þeirra
synir: Óskar Helgi, f. 1999, og
Birgir, f. 2002. Áður átti Aðal-
björg synina Ingvar, f. 1979, og
Benedikt, f. 1989.
Þorgeir var til sjós með stutt-
um hléum í 40 ár eða frá 1954 til
1994, lengst af vélstjóri hjá út-
gerð Magnúsar Gamalíelssonar
í Ólafsfirði. Síðast yfirvélstjóri á
skuttogaranum Sigurbjörgu ÓF
1. Frá árinu 1994 vann Þorgeir
sem hafnarvörður bæði við
Ólafsfjarðarhöfn og við hafn-
irnar í Dalvíkvíkurbyggð.
Útför Þorgeirs fer fram frá
Ólafsfjarðarkirkju í dag, 26.
mars 2021, klukkan 14.
Streymi frá útför:
https://youtu.be/vK1xnvrCI5s
Virkan hlekk má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
Þorgeirs eru
Björgvin Óli, f.
1943, og Jóhanna
Ósk, f. 1948.
Maki Þorgeirs
var Helga Magn-
úsdóttir, f. 1942, d.
2000. Þeirra börn:
Sigríður, f. 1961 d.
1977. Gunnar, f.
1968. Magnús, f.
1972, hans maki er
María Bjarney
Leifsdóttir. Börn þeirra eru
Helga Dís, f. 2000, Hrannar
Snær, f. 2001, og Gréta Mjöll, f.
2012. Gunnar eignaðist soninn
Þorgeir með Guðrúnu Árna-
dóttur árið 1991. Þorgeir yngri
lést árið 2015.
„Við sjáumst svo með vorinu,“
sagðir þú þegar ég kvaddi þig
fyrir hálfum mánuði og andlitið
ljómaði af þessari hlýju og vænt-
umþykju sem varð sífellt meira
áberandi hjá þér eftir því sem á
ævina leið.
Fyrir lítinn snáða að eiga að
vini mann eins og þig var mikils
virði. Vélstjórann á farsælum
skipum Magnúsar frænda: Ein-
ari Þveræing, Guðbjörgu og síð-
ar Sigurbjörgu. Og þú hafðir
gaman af bauki og dellum
stráksins og áttir það til að gefa
gjafir sem ekki voru á hverju
strái. Ein dýmætasta gjöfin þín
var fuglabókin sem ég fékk á
átta ára afmælisdaginn minn, en
áhugi minn á þessum fljúgandi
undrum, öllu þeirra athæfi,
hreiðurgerð, söng og eggjum
var svo mikill að ég lærði að lesa
á þessa bók. Og Ægisgatan,
heimilið ykkar Helgu systur
minnar, varð mitt annað heimili.
Þar fékk ég að setja á fót smíða-
verkstæðið og stofnaði borð-
tennisklúbbinn í kjallaranum.
Þú varst fyrirmynd mín.
Kenndir mér að hjóla, veiða og
hnýta flugur og líka hvað það er
að vera laginn og hugsa fyrir
verki. Þetta gekk meira að segja
svo langt að ég reyndi eins og ég
gat að verða útskeifur eins og
þú. Æfði göngulagið af svo mik-
illi einurð og einbeitingu að
glöggir menn greina það hjá
mér enn í dag.
Rétt 21 ár er nú liðið síðan
Helga systir mín kvaddi okkur.
Eftir það varð vinátta okkar enn
dýpri og heimsóknirnar í Ólafs-
fjörð, hinar svokölluðu hvíldar-
innlagnir, verða ógleymanlegar.
Veisluhöld með frábærri mat-
reiðslu og rúnti út á Kleifar
hvern dag og koníakstári á
kvöldin, þar sem farið var yfir
eilífðarmálin.
Það var mikil gæfa að þú
kynntist henni Margréti, sem
auðgaði líf þitt með þjóðdans-
agleði og kvæðalögum og varð
þinn góði félagi, ekki síst þegar
halla tók undan fæti.
Kæri vinur, við söknum þín
sárt hérna megin og þessir fá-
tæklegu punktar frá mér segja
svo ósköp lítið af því mikla safni
sem minningarnar geyma.
Enn liggur hún hér á stofu-
borðinu við hliðina á kíkinum,
Fuglabók Íslands og Evrópu.
Kápan orðin nokkuð máð og
spjöldin laus, en í hana er
gluggað nær hvern dag, þar sem
fjaran blasir við úr stofuglugg-
anum okkar hér í Sörlaskjóli.
Senn líður að vori og fuglarnir
snúa brátt heim yfir hafið í
varplöndin. „Við sjáumst með
vorinu,“ sagðir þú.
Örn Magnússon.
Okkur systkinum er brugðið
við fráfall Þorgeirs Gunnarsson-
ar því með honum er tryggur og
góður æskuvinur pabba okkar
fallinn frá. Þorgeir hefur verið
partur af fjölskyldu okkar alla
tíð og við höfum alltaf litið á þá
Gunna og Magga sem frændur
okkar og þótt gott að koma á
Ægisgötuna.
Öðlingurinn og kletturinn
Þorgeir var sá sem hringt var í
þegar sinna þurfti einhverju að-
steðjandi máli á Syðri-Á, smíða
nýtt baðherbergi eða lagfæra
eitthvað sem hafði bilað. Þá var
Þorgeir kominn skömmu síðar,
með brosið sitt og sína rólegu
nærveru og traustið sem fylgdi
honum og bar með sér fullvissu
þess að allt myndi vel fara. Við
minnumst líka ferðalaganna með
þeim Helgu og Þorgeiri sem
voru fastir liðir í mörg ár.
Eitt af skemmtilegri verkefn-
um þeirra pabba og Þorgeirs
var endursmíði á hjallinum góða
niðri á bakka. Hjallinn smíðuðu
feður þeirra upphaflega á upp-
gangstímum Kleifanna. Það
voru svo þeir félagar sem end-
ursmíðuðu hann fyrir nokkrum
árum – með dyggri aðstoð góðra
Kleifamanna. Hún mun ætíð lifa
í huga okkar minningin um
pabba og Þorgeir á göngu niður
túnið við Syðri-Á, á fallegum
sumarkvöldum, á leið í hjallinn.
Þar áttu þeir gæðastundir –
skáru sér væna flís af hákarls-
beitu og rifjuðu upp gamlar sög-
ur af uppvexti sínum og prakk-
arastrikum. Minningin um
Þorgeir Gunnarsson, sannan
ljúfling og góðan dreng, mun lifa
með okkur og fólkinu okkar. Við
vottum Gunna, Magga og Mæju
og barnabörnunum samúð okk-
ar.
Helgi Þór, Signý, Árni
Sigurður og fjölskyldur.
Leiðir okkar Þorgeirs lágu
fyrst saman á Kleifum. Mamma
hafði fengið herbergi í Hofi hjá
Guðmundi og Guðrúnu og var
með okkur systkinin í sumardvöl
á meðan pabbi var í síldarvinnu
á Raufarhöfn. Foreldrar Þor-
geirs bjuggu þá á Búðarhól, þar
sem hann ólst upp. Við vorum
þá sjö ára og með okkur þróað-
ist vinátta sem varað hefur til
þessa dags.
Þáttaskil urðu þegar Þorgeir
og Helga systir mín tóku saman
árið 1960 og Þorgeir varð hluti
af Garðshornsfjölskyldunni. Þau
byggðu sér fljótlega hús við Æg-
isgötu, þar sem þau bjuggu æ
síðan.
Þegar ég kom heim frá námi í
Þýskalandi sumarið 1965 end-
urnýjuðum við vinskapinn og nú
snerist hann mikið um samveru
okkar Helgu konu minnar og
þeirra hjóna, Þorgeirs og Diddu.
Við byrjuðum snemma að fara
saman í útilegur og eftirminni-
legar eru veiðiferðir í Laxá í
Mývatnssveit, þar sem gist var í
tjöldum og veiddur urriði. Þegar
börnin voru vaxin úr grasi fór-
um við að ferðast meira um há-
lendið og einnig að fara í lengri
gönguferðir. Fyrsta gönguferðin
var frá Dettifossi niður í Ás-
byrgi. Þrátt fyrir að sú leið sé
bæði fjölfarin og vel merkt,
tókst okkur að lengja hana um-
talsvert, þannig að farið var að
bíða eftir okkur. Allt fór þó vel.
Eftir að við hjónin fluttum aust-
ur í Egilsstaði komu Þorgeir og
Didda í árlegar haustferðir þar
sem tínd voru ber og sveppir og
rennt fyrir fisk. Gestirnir héldu
heimleiðis með bílinn lestaðan
og allar kirnur fullar. Þorgeir
var hamhleypa í berjavinnslunni
og tók fullan þátt í að sulta og
ganga frá þegar að heim var
komið. Eftir að Helga féll frá
hélt Þorgeir áfram að koma til
okkar á haustin. Við félagarnir
dvöldum þá oft tveir í sumarhús-
inu okkar, Skógarkoti, fórum í
veiði og gerðum vel við okkur.
Þorgeir var einstakur félagi.
Við vorum samrýndir og héldum
góðu sambandi alla tíð. Stang-
veiði var sameiginlegt áhugamál
okkar og um það snerist sam-
vera okkar mikið. Venjulega
þegar við fórum í veiði, deildum
við stöng, og sátum þá og fylgd-
umst hvor með öðrum veiða.
Þorgeir var stundum ekki orð-
margur en hafði einstaklega
þægilega nærveru og stutt var í
brosið. Hann var mjög fiskinn,
en eins og sannur veiðimaður
tók hann það ekki nærri sér þó
að lítið fengist. Við kunnum þó
báðir að meta það þegar vel
gekk og á ég sérstaklega bjarta
og fallega minningu þar sem við
sitjum á pallinum sunnan við
Skógarkot eftir að hafa landað
tylft laxa í góðri veiðiferð í
Bjarglandsá. Þá varð Þorgeiri
að orði: „Það gerist nú ekki
betra en þetta“.
Þorgeir var vélstjóri á sjó
stærstan hluta starfsævinnar.
Hann var verklaginn og það var
gaman að koma um borð og fá
að heimsækja hann í vélarrúmið.
Þar var einstaklega snyrtilegt,
öllu haganlega fyrir komið og
hver hlutur átti þar sinn stað.
Samvera við Þorgeir og
Helgu systur hefur verið stór
þáttur í lífi okkar hjóna og nú er
þeim yndislega kafla lokið. Við
Helga kveðjum kæran vin, nú
þegar sól hækkar á lofti, og
vottum fjölskyldunni og öðrum
aðstandendum samúð okkar.
Magnús Magnússon og
Helga Ruth Alfreðsdóttir.
Leiðir okkar Þorgeirs lágu
fyrst saman á Kleifum. Mamma
hafði fengið herbergi í Hofi hjá
Guðmundi og Guðrúnu og var
með okkur systkinin í sumardvöl
á meðan pabbi var í síldarvinnu
á Raufarhöfn. Foreldrar Þor-
geirs bjuggu þá á Búðarhól, þar
sem hann ólst upp. Við vorum
þá sjö ára og með okkur þróað-
ist vinátta sem varað hefur til
þessa dags.
Þáttaskil urðu þegar Þorgeir
og Helga systir mín tóku saman
árið 1960 og Þorgeir varð hluti
af Garðshornsfjölskyldunni. Þau
byggðu sér fljótlega hús við Æg-
isgötu, þar sem þau bjuggu æ
síðan.
Þegar ég kom heim frá námi í
Þýskalandi sumarið 1965 end-
urnýjuðum við vinskapinn og nú
snerist hann mikið um samveru
okkar Helgu konu minnar og
þeirra hjóna, Þorgeirs og Diddu.
Við byrjuðum snemma að fara
saman í útilegur og eftirminni-
legar eru veiðiferðir í Laxá í
Mývatnssveit, þar sem gist var í
tjöldum og veiddur urriði. Þegar
börnin voru vaxin úr grasi fór-
um við að ferðast meira um há-
lendið og einnig að fara í lengri
gönguferðir. Fyrsta gönguferðin
var frá Dettifossi niður í Ás-
byrgi. Þrátt fyrir að sú leið sé
bæði fjölfarin og vel merkt,
tókst okkur að lengja hana um-
talsvert, þannig að farið var að
bíða eftir okkur. Allt fór þó vel.
Eftir að við hjónin fluttum aust-
ur í Egilsstaði komu Þorgeir og
Didda í árlegar haustferðir þar
sem tínd voru ber og sveppir og
rennt fyrir fisk. Gestirnir héldu
heimleiðis með bílinn lestaðan
og allar kirnur fullar. Þorgeir
var hamhleypa í berjavinnslunni
og tók fullan þátt í að sulta og
ganga frá þegar að heim var
komið. Eftir að Helga féll frá
hélt Þorgeir áfram að koma til
okkar á haustin. Við félagarnir
dvöldum þá oft tveir í sumarhús-
inu okkar, Skógarkoti, fórum í
veiði og gerðum vel við okkur.
Þorgeir var einstakur félagi.
Við vorum samrýndir og héldum
góðu sambandi alla tíð. Stang-
veiði var sameiginlegt áhugamál
okkar og um það snerist sam-
vera okkar mikið.
Venjulega þegar við fórum í
veiði, deildum við stöng, og sát-
um þá og fylgdumst hvor með
öðrum veiða. Þorgeir var stund-
um ekki orðmargur en hafði ein-
staklega þægilega nærveru og
stutt var í brosið. Hann var
mjög fiskinn, en eins og sannur
veiðimaður tók hann það ekki
nærri sér þó að lítið fengist. Við
kunnum þó báðir að meta það
þegar vel gekk og á ég sér-
staklega bjarta og fallega minn-
ingu þar sem við sitjum á pall-
inum sunnan við Skógarkot eftir
að hafa landað tylft laxa í góðri
veiðiferð í Bjarglandsá. Þá varð
Þorgeiri að orði: „Það gerist nú
ekki betra en þetta“.
Þorgeir var vélstjóri á sjó
stærstan hluta starfsævinnar.
Hann var verklaginn og það var
gaman að koma um borð og fá
að heimsækja hann í vélarrúmið.
Þar var einstaklega snyrtilegt,
öllu haganlega fyrir komið og
hver hlutur átti þar sinn stað.
Samvera við Þorgeir og
Helgu systur hefur verið stór
þáttur í lífi okkar hjóna og nú er
þeim yndislega kafla lokið. Við
Helga kveðjum kæran vin, nú
þegar sól hækkar á lofti, og
vottum fjölskyldunni og öðrum
aðstandendum samúð okkar.
Magnús Magnússon
Helga Ruth Alfreðsdóttir
Þorgeir
Gunnarsson
Breyting á fyrirkomulagi útfarar móður
minnar,
HEBU ÁRNADÓTTUR THERIAULT,
í dag, föstudaginn 26. mars, klukkan 13.
Vegna hertra sóttvarnarreglna verður því
miður að takmarka fjölda gesta í kirkju og
aflýsa erfidrykkju, en útförinni verður streymt á www.streyma.is.
Með þakklæti fyrir samhug og samstöðu.
Belinda Theriault