Morgunblaðið - 26.03.2021, Blaðsíða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 26. MARS 2021
móta. Það má segja að aldrei
hafir þú hætt að mennta þig. Sí-
fellt að lesa þér til gagns og
gamans og hafðir svo mikinn
áhuga á öllu sem fjölskyldu-
meðlimir voru að gera. Enda
var það svo undir hið síðasta að
þegar við ræddum langlífi þitt
nefndir þú oft að þú hafir átt
góða fjölskyldu og yndislega
eiginkonu. Ást ykkar Guðrúnar
var aðdáunarverð. Mér fannst
þið alltaf eins og ungt kærustu-
par, sem Guðrún kallaði ykkur
líka oft.
Það er kannski skrýtið að
syrgja þig kominn á þennan
aldur en ástin dvín ekki með ár-
unum heldur styrkist hvern
dag. Þótt ég syrgi í dag, þakka
ég líka fyrir okkar einlægu vin-
áttu og fagna því hversu inni-
haldsríkt líf þú áttir.
Minningin um þig er einn af
hápunktum lífs mín og ég mun
reyna að fara eftir öllu því góða
sem ég lærði af þér. Að eilífu,
þinn trúnaðarvinur og nafni.
Guðmundur Rafnkell
Gíslason
Stefán Þorleifsson átti ekki
aðeins langa heldur einstaklega
farsæla æfi þegar litið er til fer-
ils hans og fjölskyldunnar á
Þiljuvöllum 21 í Neskaupstað.
Hann var léttur í lund og hvers
manns hugljúfi, skýr í hugsun
og náði að sameina fólk til
góðra verka. Hann ólst upp í
stórum systkinahópi við afar
kröpp kjör, fór á kreppuárun-
um á vertíðir í Sandgerði og
Hornafirði. „Þrjár vertíðir í röð
kom ég heim allslaus,“ sagði
hann í viðtali löngu síðar. Það
var lán Stefáns og byggðarlags-
ins að hann lauk íþróttakenn-
aranámi á Laugarvatni 1940.
Ég minnist Stefáns fyrst á
fundi Ungmenna- og íþrótta-
sambands Austurlands (UÍA)
um miðja síðustu öld, að ég held
á Eskifirði sumarið 1949, þar
sem hann var staddur með öðr-
um forystumönnum þeirra dug-
miklu samtaka, m.a. skólastjór-
unum Gunnari Ólafssyni og
Skúla Þorsteinssyni svo og Ár-
manni Halldórssyni þá kennara
á Eiðum. Stefán hafði þá starf-
að í áratug sem íþróttakennari í
Neskaupstað, byrjaði þar
kennslu við frumstæðar að-
stæður, m.a. í Gömlu sundlaug,
óupphitaðri torflaug neðan við
Vatnshól. Brátt var þó úr því
bætt með óvenjuglæsilegum
hætti með nýrri útisundlaug
1943 sem stækkuð ber nú nafn
kennarans Stefáns. – Fram-
kvæmdir við annað stórvirki,
byggingu sjúkrahúss, hófust
1948 og stóðu hátt í áratug uns
Fjórðungssjúkrahúsið var tekið
í notkun í ársbyrjun 1957.
Einnig að því verki kom Stefán
sem fulltrúi í byggingarnefnd
og var síðan ráðinn fram-
kvæmdastjóri sjúkrahússins
áður en það tók til starfa. Það
var mikið heillaspor og þar stóð
Stefán í stafni oft við erfiðar að-
stæður í þrjá áratugi. Þraut-
seigja hans og lagni við að
tryggja rekstur þessarar stofn-
unar var einstök, sem og fram-
sýni um þróun spítalans. – Til-
viljun réð því að við Kristín
komum til starfa á Norðfirði
haustið 1963 eftir óvænt símtal
frá Stefáni sem leiddi til þess að
kona mín starfaði þar sem
læknir í yfir 40 ár.
En Stefán kom víðar við
sögu, m.a. sem formaður í
skólanefnd Neskaupstaðar þar
sem við áttum farsælt samstarf
um árabil. Á þeim árum reis
myndarlegt íþróttahús, tekið í
notkun um 1970. Margir undr-
ast hvernig það gat gerst að
róttækur meirihluti hélt velli
samfellt í hálfa öld í Neskaup-
stað. Dugmiklir bæjarfulltrúar
skiptu þar vissulega máli, en
ekki síður ósérhlífnir hæfileika-
menn eins og Stefán Þorleifs-
son sem ræktu sínar daglegu
skyldur í þágu samfélagsins.
Hjörleifur Guttormsson.
Í minningu kærs læriföður,
Stefáns Þorleifssonar.
Það var í byrjun þessa mán-
aðar að í huga minn komu
óvenju sterkar minningar um
Stefán Þorleifsson.
Ákvað ég því að senda hon-
um bréf til að þakka honum fyr-
ir allt það sem hann gerði fyrir
okkur fjölskylduna, segja hon-
um hversu þakklátur ég væri
fyrir að hafa kynnst honum.
Vildi senda það áður en það
yrði um seinan.
En bréf mitt barst honum
nokkrum sólarhringum fyrir
andlát hans og því er ekki ljóst
hvort hann náði að lesa það áð-
ur en yfir lauk. Ég vona þó að
svo hafi verið.
Í þessu bréfi til Stefáns sem
ég sendi vildi ég segja honum
hve þakklátur ég væri fyrir að
hafa kynnst honum og fyrir allt
það sem hann gerði fyrir okkur
systkinin og foreldra okkar.
Ekki er ætlunin að rekja hér
farsælt lífshlaup Stefáns, það
mun væntanlega verða gert af
öðrum á skilmerkilegan hátt.
Ég ætla þess í stað að segja í
stuttu máli frá kynni mínum af
honum.
Þegar ég fluttist níu ára til
Neskaupstaðar var Stefán einn
af þeim fyrstu sem ég kynntist
og reyndist hann mér vel frá
fyrstu stundu.
Þegar faðir minn fluttist til
Neskaupstaðar á undan okkur
hinum í fjölskyldunni og fékkst
við kennslu í gagnfræðiskólan-
um vildi hann fá að hitta okkur
sem oftast.
Áhöld voru um það ein jólin
hvort veita ætti föður okkar
leyfi til að njóta jóla og áramóta
í faðmi fjölskyldunnar í Reykja-
vík. Ferðir á milli landshluta
voru strjálar á þessum árstíma
og því ekki víst að pabbi minn
yrði kominn til baka tímanlega.
Þegar Stefán heyrði af þessu
fór hann strax í málið, sagði
ekki annað koma til greina en
að föður mínum yrði leyft að
fara til fjölskyldu sinnar yfir jól
og áramót.
Síðan fluttum við fjölskyldan
austur og bjuggum við öll í einu
herbergi hjá þeirri ágætu konu,
Ólöfu í Holti.
Síðar fluttum við svo að
Melagötu 2.
Strax eftir að við fluttum
austur leyfði Stefán mér að
vinna á síldarplani sem hann
átti og rak, þótt ungur ég væri
og líklega ekki verður launa
minna. Þetta var miklu meira
greiðvikni af Stefáns hálfu.
Síðar varð Stefán bæði
íþrótta- og sundkennari minn.
Stefán hefur haft mikil og
góð áhrif á mig.
Þau góðu áhrif hafa nýst mér
vel, t.d. í þeirri íþrótt sem ég
hef stundað um áratuga skeið
sem er rallíkappakstur.
Þegar ég hitti Stefán fyrir
nokkrum árum sagðist hann
fylgjast vel með mér í þeirri
íþrótt og var vel kunnugt um
gengi mitt þar. Tjáði ég honum
að þetta væri hluti af öllum af-
rakstri þeim sem ég hefði af því
að hafa haft hann sem íþrótta-
kennara.
Tók hann því vel.
En þótt áhrif Stefáns og
hans fortölur á líf mitt væru
mikil þá hafa þau ekki alveg
dugað til.
Algjöra reglusemi þá er Stef-
án boðaði hefur mér reynst all-
erfitt að fylgja.
En þrátt fyrir að langt sé um
liðið frá því að Stefán hætti að
reyna að innræta mér algjöra
reglusemi, þá er það samt sem
áður svo að í hvert sinn sem ég
stelst til opna bjórdós þá lít ég
ávallt til beggja hliða, bara til
að vera alveg öruggur um að
Stefán sé ekki að horfa.
Og líklega verður svo áfram
þar til yfir lýkur.
Ég votta aðstandendum
Stefáns mína innilegustu sam-
úð.
Sigurður Bragi
Guðmundsson.
Stórvinur minn, héraðshöfð-
inginn og heiðursmaðurinn Stef-
án Þorleifsson í Neskaupstað, er
látinn á 105. aldursári.
Ég varð þeirrar ánægju að-
njótandi að kynnast Stefáni
strax í fyrstu ferðum mínum til
Neskaupstaðar og frá fyrstu
kynnum tókst með okkur mikill
vinskapur. Það má með sanni
segja að eitt það ánægjulegasta
við starf alþingismanns er að
kynnast fjölda fólks. Mín lukka
var að kynnast Stefáni og eiga
hann að sem vin.
Það var alltaf eins og að fara í
pólitíska endurhæfingu að koma
á fundi í Neskaupstað.
Heimsóknunum lauk venju-
lega með fundi í Egilsbúð og
alltaf var Stefán mættur tíman-
lega til að ræða málin fyrir fund
og settist svo á fremsta bekk og
fylgdist vel með og, það sem var
mikilvægast, tók þátt í fundun-
um með innskotum, ræðum og
ekki síst hvatningu.
Þegar ég hugsa til baka og les
yfir minnispunkta fundanna þá
er skemmtilegt að rifja upp að
strax á fyrsta fundi okkar ræddi
Stefán við mig, og útskýrði mál
sitt vel, um nauðsyn þess að
gera ný Norðfjarðargöng. Enn
þá skemmtilegra er að rifja upp
samtöl okkar eftir að ég var
skipaður samgönguráðherra
vorið 2007. „Nú hefur þú tæki-
færi kæri vinur til að hrinda
þessari mikilvægu framkvæmd í
gang,“ sagði hann, og nuddaði
hendur mínar vel og lengi og
horfði beint í augu mín. Eða þá
hið stórkostlega augnablik á
„Kommablótinu“ þegar heima-
menn buðu samgönguráðherr-
anum á blótið, og Stefán spurði
mig um kvöldið hvort ráð-
herrann, eins og hann orðaði
það, gæti lofað sér því að geta
keyrt í gegnum ný Norðfjarð-
argöng á 100 ára afmæli sínu!
Eftir smá umhugsun og útreikn-
ing á aldri Stefáns handsöluðum
við það.
Það var því stórkostleg stund
þegar við Stefán fengum að aka
í gegnum hálfkláruð göngin á
100 ára afmæli hans. Loforðið
var efnt og gleðin skein úr and-
litum okkar beggja.
Stefán bauð mér svo í garð-
veislu fjölskyldunnar um kvöld-
ið, en fyrr um daginn spiluðum
við einn golfhring saman, sem
var ekki á áætlun áður en ég
flaug austur, og ég því í spari-
fötunum en ekki með golffatnað.
Eftir á að hyggja var það mjög
táknrænt og tilheyrilegt að ég
spilaði í sparifötunum golf með
honum.
Í lok afmælisveislunnar um
nóttina, kvaddi Stefán mig með
þeim orðum að við skyldum
setja okkur nýtt markmið, það
að keyra saman á vígsludegi
hinna nýju Norðfjarðarganga.
Það tókst okkur og gott bet-
ur, því þáverandi samgönguráð-
herra bað mig um að óska eftir
því við Stefán að hann keyrði
ráðherrabílinn vígsluferðina
sjálfa. Ég hringdi í Stefán og
bar upp erindið. Það þarf ekkert
að orðlengja það neitt því Stefán
sagði einfaldlega: „Já það er al-
veg sjálfsagt að gera þetta fyrir
ráðherrann.“
Táknræn athöfn, og gleðin
skein úr andliti Stefáns. Margra
ára, eða áratuga, draumur hans
um alvörugöng, eins og hann
kallaði þau, var orðinn að veru-
leika.
Nú er Stefán vinur minn
genginn eftir langa og farsæla
ævi.
Ég sendi öllum ættingjum
Stefáns mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur og þakka þann vin-
skap og stuðning sem hann
sýndi mér alla tíð frá okkar
fyrstu kynnum.
Minn var heiðurinn að fá að
kynnast honum.
Hvíl í friði kæri vinur,
Kristján L. Möller.
Stefán Þorleifsson hitti ég
síðast fyrir rúmum mánuði. Þótt
nokkuð væri af honum dregið
þekkti hann mig samt, brosið
var breitt og handartakið þétt
og hlýtt eins og vanalega. Okkar
fyrstu kynni voru þegar við átt-
umst við í badminton árið 1997
eftir að ég tók við starfi á fjórð-
ungssjúkrahúsinu. Ekki þarf
svo að orðlengja að frá þeirri
viðureign reið ég ekki feitum
hesti þrátt fyrir að Stefán væri
þá á níræðisaldri. Síðan átti ég
eftir að fylgjast með þessum
mikla íþróttamanni renna sér í
svigi eins og fjallageit frá efstu
brúnum í Oddsskarðinu fram á
tíræðisaldur auk þess að kenna
eldri borgurum leikfimi, stunda
sund og spila golf. Eitt sinn hitti
ég hann svo fyrir tilviljun fram-
an við Verkmenntaskólann þar
sem hann, flottur í tauinu eins
og vanalega, var á leið í
spænskukennslu hjá dóttur
minni. Þegar ég spurði hann svo
hvort það tæki því að læra nýtt
tungumál á tíræðisaldri svaraði
Stefán að mestu máli skipti að
einblína ekki á líkamlega þjálf-
un heldur þyrfti að efla bæði
hugsun og heila.
Fjórðungssjúkrahúsið í Nes-
kaupstað (FSN) var svo starfs-
vettvangur Stefáns sem var þar
forstöðumaður frá stofnun eða
um 30 ára skeið. Ljóst er þegar
bók Stefáns um heilbrigðisþjón-
ustu á Norðfirði er lesin að
bygging sjúkrahússins og rekst-
ur kostuðu blóð, svita og tár auk
þess sem Stefáni fannst sem
skilningi og þekkingu sumra
valdamikilla embættismanna
væri á köflum ábótavant.
„Stjórnun úr fjarlægð verður
alltaf ómarkviss“ eins og Stefán
segir í bók sinni. Þannig var
bygging sundlaugar í sjúkra-
húsinu Stefáni mikið hjartans
mál en féll ekki í kramið hjá yf-
irvöldum syðra. Þar hafði hann
þó sigur 1978 „þegar allir ker-
fiskallarnir létu undan og sund-
laugin var tekin í sátt“. Já, Stef-
án var þarna framsýnn, enda
lagði hann mikla áherslu á end-
urhæfingu og þjálfun á FSN
sem vonandi verður áfram einn
af máttarstólpum starfsins þar.
Eftir að Stefán lét af störfum
gekk hann svo í Hollvinasamtök
FSN og barðist þar áfram fyrir
fjárstuðningi til tækjakaupa
fyrir sjúkrahúsið.
Sérstaklega er mér minnis-
stætt þegar við Stefán og Sig-
urður Rúnar sóknarprestur fór-
um á fund Björgólfs
Jóhannssonar, forstjóra Síldar-
vinnslunnar, til að safna fé til
kaupa á fyrsta sneiðmyndatæki
spítalans, hins fyrsta utan
sjúkrahúsanna í Reykjavík og á
Akureyri. Stefán hafði um málið
skörulega forsögu og bað svo
um fimm milljóna króna styrk.
Eftir að hafa hlustað á Stefán
kvaðst Björgólfur ekki ráða
þessu einn og sjálfur, heldur
þyrfti að ræða málið við aðra
sem komu að stjórn Síldar-
vinnslunnar. Stefán stóð þá þeg-
ar upp og greip brosandi í hönd
Björgólfs og þakkaði honum
kærlega höfðingsskapinn, enda
hafði hann ekki heyrt neitt af
því sem Björgólfur sagði þar
sem heyrnardeyfa var hans eina
ellimerki. Að sjálfsögðu bráðn-
aði Björgólfur við þessi orð Stef-
áns og fjárveitingin var í höfn.
Já, þannig var Stefán, hug-
sjónamaðurinn, baráttumaður-
inn og eldhuginn en fyrst og
fremst þó góð fyrirmynd allra
sem hann þekktu.
Við Anna Veiga vottum börn-
um hans og fjölskyldunni allri
samúð okkar.
Björn Magnússon.
Hjartans þakkir til ykkar allra sem sýnduð
okkur samúð og hlýhug við andlát okkar
elskulega
KRISTMANNS KRISTMANNSSONAR
frá Ísafirði.
Hólmfríður Sigurðardóttir
Hulda Kristmannsdóttir Stefán Þór Ragnarsson
Arna Kristmannsdóttir Ingvaldur L. Gústafsson
Linda Kristmannsdóttir Geir Þorsteinsson
Kristmann Kristmannsson Ásgerður H. Ingibergsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Hjartans þakkir til ykkar sem sýnduð okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför
ástkærrar móður okkar, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
ARNFRÍÐAR SNORRADÓTTUR.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk Miklatorgs
á Hrafnistu, Laugarási fyrir einstaka aðhlynningu og alúð
í hennar garð.
Elda Faurelien
Oddný Þórisdóttir Ragnar Karlsson
Snorri Þórisson Erla Friðriksdóttir
Soffía J. Þórisdóttir Baldur Dagbjartsson
Ragna B. Þórisdóttir Gylfi G. Kristinsson
barnabörn og langömmubörn
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför kærrar eiginkonu,
móður, ömmu og langömmu,
BIRNU S. GUÐJÓNSDÓTTUR,
Öldustíg 4, Sauðárkróki.
Sérstakar þakkir til lækna og starfsfólks
HSN Sauðárkróki fyrir frábæra og hlýja umönnun.
Björn Björnsson
Ólína Inga, Arna Dröfn, Emma Sif
og afkomendur
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur
samúð og hlýhug vegna andláts og útfarar
ástkærrar eiginkonu minnar, móður,
tengdamóður og ömmu,
STEINUNNAR GUÐBJARGAR
VALDIMARSDÓTTUR
ljósmóður,
Boðaþingi 3, Kópavogi.
Steingrímur Dagbjartsson
Þórhallur Steingrímsson Rosa María Steingrímsson
Kristín Steingrímsdóttir Elvar Daði Eiríksson
Hallgrímur Jón, Steingrímur Karl, Kristinn Þór
Auðunn Orri, Steinunn Silja og Andri Hrannar
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu
okkur stuðning, samúð og hlýju við andlát
okkar elskulega
SIGURÐAR HAFSTEIN HRAFNSSONAR.
Minningarathöfn hefur farið fram í kyrrþey.
Andri Már Sigurðsson
Guðrún Hannesdóttir Hrafn Hafstein Sigurðsson
Kristjana Hrafnsdóttir Hannes Ottósson
Sigrún Hannesdóttir Lísa Björk Hannesdóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
GÍSLI SÓLVIN SIGURÞÓRSSON,
varð bráðkvaddur á heimili sínu
í Gautaborg laugardaginn 20. mars.
Jarðarförin verður haldin í kyrrþey.
Jódís Konráðsdóttir
Dissý Hrefna Gísladóttir Magnús Gylfason
Alvin Orri Gíslason Henný Rut Kristinsdóttir
G. Birna Muller Gunnar B. Sigurðsson
Brynjar Gíslason
og barnabörn