Morgunblaðið - 26.04.2021, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 26. APRÍL 2021
✝
Ingi Sigurjón
Guðmundsson
fæddist í Þorláks-
höfn 15. janúar
1933. Hann varð
bráðkvaddur 5.
apríl 2021.
Foreldrar hans
voru Helga Jóns-
dóttir, f. 9.8. 1897,
d. 18.5. 1983, og
Guðmundur Sig-
urðsson, f. 2.8.
1896, d. 6.8. 1987. Systur Inga
sammæðra voru Fanney Breið-
fjörð Benediktsdóttir, f. 7.3.
1921, d. 6.1. 1962, og Benedikta
Ketilríður Breiðfjörð Benedikts-
dóttir, f. 24.5. 1922, d. 25.9. 1971.
Alsystkini Inga voru Björn, f.
24.8. 1926, d. 11.4. 2018, Pálína
Sigrún, f. 18.10. 1927, d. 24.6.
2019, og Vigdís, f. 17.10. 1928, d.
6.0. 2020.
Hinn 30. október 1960 giftist
Ingi Ingibjörgu Skarphéð-
insdóttur, f. 30.10. 1931.
Sonur Inga er Hilmar, f. 9.7.
1954, sambýliskona hans er
María Guðmundsdóttir, f. 6.8.
1949. Sonur Hilmars er Ingi Sig-
býliskona hans er Katrín Inga
Haraldsdóttir, f. 8.4. 1998. 4)
Linda Björk, f. 26.5. 1967, gift
Ólafi Birni Björnssyni, f. 2.9.
1971, börn þeirra eru a) Ásbjörn,
f. 18.4. 1996, b) Benedikta Ýr, f.
8.2. 2001, c) Friðrik Ingi, f. 8.2.
2001, d) Margrét Birna, f. 12.2.
2002. Fósturdóttir Inga er Jó-
hanna Jóhannsdóttir, f. 6.7.
1951, gift Guðmundi Óla Krist-
inssyni, f. 2.10. 1951. Börn þeirra
eru a) Ingibjörg Sólveig, f. 24.5.
1971, gift Gísla Elís Úlfarssyni, f.
25.8. 1969, b) Heiðrún, f. 26.7.
1973, gift Rúnari Má Jónssyni, f.
18.9. 1973, c) Jón Steinar, f. 18.6.
1977, kvæntur Pálínu Jóhanns-
dóttur, f. 29.1. 1981, d) Atli
Freyr, f. 2.1. 1985, kvæntur
Berglindi Ýri Kjartansdóttur, f.
8.6. 1988.
Ingi ólst upp í Ölfusi fyrstu ár-
in og síðar á bænum Hlíð í Grafn-
ingi. Hann fór ungur að vinna
hjá Íslenskum aðalverktökum og
stofnaði svo ásamt öðrum
verktakafyrirtækið Völ ehf. árið
1963. Það var leyst upp árið 2001
og hætti Ingi þá að vinna vegna
aldurs.
Útför Inga fer fram í Bústaða-
kirkju í dag, 26. apríl 2021, og
hefst klukkan 13.
Streymi frá útför:
https://www.sonik.is/ingi
Streymishlekk má finna á:
https://www.mbl.iis/andlat
urbjörn, f. 29.1.
1977, sambýliskona
hans er Ingibjörg
Baldursdóttir, f.
7.12. 1973. Börn
Inga og Ingibjargar
eru: 1) Haukur
Skarphéðinn, f.
10.7. 1960, kvæntur
Marian Ingason
Carlén, f. 9.10.
1951. Börn Hauks
eru a) Páll Ingi, f.
12.1. 1978, sambýliskona Erla
Dóra Gísladóttir, f. 18.7. 1985, b)
Linda Rún, f. 28.4. 1992, sam-
býlismaður hennar er Robin In-
gemar Hembo, f. 22.5. 1992. 2)
Guðmundur Birgir, f. 16.1. 1962,
kvæntur Ingunni Ólafsdóttur, f.
10.7. 1963. Börn þeirra eru a)
Ólafur Ingi, f. 21.2. 1986, kvænt-
ur Heiðrúnu Sigvaldadóttur, f.
25.5. 1976, b) Árni Birgir, f.
24.10. 1989, sambýliskona hans
er Janina Nelly Hüber, f. 11.4.
1990, c) Guðrún Anna, f. 28.2.
1996. 3) Ásgeir Þór, f. 8.5. 1965.
Börn hans eru a) Halla Margrét,
f. 20.10. 1990, d. 23.2. 2006, b)
Unnar Freyr, f. 19.1. 1994, sam-
Að kveðja kappann hann
pabba er miklu erfiðara en ég
hefði nokkurn tímann trúað.
Þótt hann hafi ekki verið ungur
að árum var hann ungur í anda.
Ég hélt að hann fengi að vera
eitthvað lengur hjá okkur, hann
var svo hress og sprækur, en
hans veika hjarta náði ekki að
lengja hans líf meir, þrátt fyrir
þrotlausa vinnu hugans og vilja
að halda líkamanum gangandi.
Hann fór í æfingar tvisvar í
viku. Á hverjum morgni fór
hann hjólandi úr Fossvoginum í
Mjóddina, að hitta strákana.
Þeirri hefð höfðu gamlir félagar
úr verktakabransanum haldið í
um 20 ár. Eftir hádegi var svo
farið að hitta golfhópinn uppi á
Korpu, allt árið um kring.
Hvort tveggja gerði hann þann
dag sem hann kvaddi skyndi-
lega og það á golfvellinum, al-
veg eins og hann hefði viljað
sjálfur.
Hann var einlægur sportisti
og alveg óhræddur við að prufa
eitthvað nýtt. Hann var einstak-
ur skíðamaður, þau fóru utan á
skíði á hverju ári á flesta staði í
Evrópu en honum fannst best
að skíða í Ameríku og fór síð-
ustu árin ekkert annað. Hér áð-
ur átti hann mono-skíði, sem
líkist brettum í dag, en var á
því í skíðaskóm. Hann smíðaði
sér svo upphækkaðan pall ofan
á eitt skíði og fékk ómælda at-
hygli í fjöllunum sem mér
fannst ekki endilega frábært á
þeim tíma. Á veturna stundaði
hann einnig skotveiði en borðaði
ekki villta fugla svo hann gerði
með þeim skipti.
Hann var alltaf að, var vanur
mikilli útivinnu sex daga vik-
unnar alla sína starfsævi. Hann
var vinsæll hjá sínum undir-
mönnum enda sanngjarn maður
sem stóð alltaf við sitt. Vegna
góðs orðspors sem verkstjóri
var hann fenginn í að stjórna
verki við smábátahöf í Asqelon í
Ísrael, þar sem hann dvaldi,
ásamt mömmu, á bilinu 1992-
’94. Þeim þótti báðum gott að
vera þar og náði hann meðal
annars góðum tökum á segl-
brettinu sem kom þá í staðinn
fyrir skíðin. Þetta var á frið-
samlegum tíma svo við náðum
öll að fara að heimsækja þau í
þetta merkilega og ógleyman-
lega land. Hann var yndislegur
faðir og það sem einkenndi
hann helst var hið rólega og
yfirvegaða skap. Hann hafði það
ekki í sér að skamma okkur
með háreysti aðeins með tiltali.
Einu skiptin sem hann hefði
sjálfur viljað hafa meira skap
var þegar hann talaði um póli-
tík. Hann var ástríðufullur
hægrimaður en þrátt fyrir það
gekk hann ávallt um með rússa-
húfu. Hann sagði að hann mætti
bera hana stoltur, þar sem hann
hefði hreint hægrisinnað hjarta.
Hann var mjög góð fyrirmynd,
kenndi okkur reglusemi, þraut-
seigju og að lifa lífinu. Hann var
mjög fjölskyldurækinn maður,
fylgdist með öllu og öllum.
Hann hringdi í alla á þeirra af-
mælisdögum og nú minnast
börnin mín þess með hlýju og
söknuði. Aldrei veigraði hann
sér við hlutina með sína fötluðu
hönd, þar sem hann hafði misst
á hægri hendi fjóra fingur til
hálfs og alveg þumalinn, aðeins
22 ára gamall. Hann lærði bara
að beita hendinni og eins að
skrifa bæði með hægri og
vinstri. Hann vildi heldur ekki
hafa höndina mjög sýnilega,
fannst illa hafa verið gengið frá
saumum og örin of áberandi.
Fyrir mér var hún bara mjúk.
Linda Björk Ingadóttir.
Fyrir 37 árum sagði ég pabba
frá því að ég ætlaði að fara út
til Svíþjóðar og klára verkfræði
þar. „Heldurðu að þú komir aft-
ur?“ spurði hann mig fullur
grunsemda. „Að sjálfsögðu,“
sagði ég. Ég veit ekki hvernig
pabbi vissi að það myndi taka
mig eins langan tíma og raun
bar vitni að klára námið. Hann
gætti þess alltaf að halda góðu
sambandi við mig þrátt fyrir
fjarlægðina. Hann var fljótur að
taka upp allar nýjar tækninýj-
ungar, til þess að gera okkur
kleift að halda reglulegu sam-
bandi. Allt frá byrjun Skype og
nú síðast með WhatsUp. Það
var alltaf hann sem kom með
nýjar hugmyndir um hvernig
við gætum haldið sambandi.
Síðustu árin töluðum við saman
svo til í hverri viku og ræddum
þá meðal annars um golfið og
kaffifundina hans í Mjóddinni.
Pabbi var í raun líflína mín til
fjölskyldunnar á Íslandi. Hann
hélt mér alltaf upplýstum um
hvað væri að gerast.
Þegar ég kom í heimsókn til
Íslands var það alltaf sjálfsagt
að hann sækti mig út á flugvöll
og aldrei áttum við í neinum
vandræðum með að ræða málin
á Íslandi, þótt ég hafi ekki alltaf
verið með allar upplýsingar um
það hvað væri að gerast.
Ég ólst upp með pabba í
verktakafyrirtækinu hans, Veli,
og kynntist þar mörgum af hans
vinum. Honum þótti því alltaf
gaman þegar við fórum saman í
Mjóddina og áttum þar góða
stund með vinum og félögum.
Hann hitti vini sína daglega í
Mjóddinni og voru þeir honum
einstaklega kærir. Ég er sann-
færður um að söknuður félag-
anna er ekki síður sár en okkar
fjölskyldunnar.
Þrátt fyrir háan aldur var
fráfall hans okkur mikið áfall,
en pabbi var 88 ára. Hann var í
svo gríðarlega góðu formi.
Tveimur dögum áður en hann
féll frá töluðum við saman og
eins og oft áður töluðum við um
golf. Hann sagði mér spenntur
frá því að hann ætlaði að senda
mér vídeó af sér þar sem hann
tekur upphafshögg með nýja
drivernum á teig á Korpu en
hann var orðinn svo ánægður
með sveifluna sína. Þetta var í
síðasta skiptið sem ég talaði við
pabba. Ég hélt að nú gætum við
hvað úr hverju farið að hittast
meira og spila saman golf. Ég
sá fram á bjartari tíma eftir
bólusetningar. Því miður gekk
það ekki eftir. Það er þó hugg-
un fólgin í því að hann féll frá
þar sem honum leið svo vel; á
golfvellinum. Ég er þó sann-
færður um að hann hefði viljað
slá nokkur högg í viðbót þar
sem hann var svo sáttur við
spilamennskuna sína.
Já, þetta verður erfitt fyrir
okkur öll, bæði ættingja og vini.
Sorgin, söknuðurinn og tómleik-
inn er mikill og við komum til
með að minnast hlýju hans, um-
hyggju og áreiðanleika.
Haukur Skarphéðinn
Ingason og fjölskylda.
Elskulegur tengdafaðir minn
Ingi S. Guðmundsson er fallinn
frá 88 ára að aldri. Það er ekki
sjálfgefið að ná þetta háum
aldri, hvað þá að ná að njóta alls
þess sem lífið hefur upp á að
bjóða allt fram á síðasta dag við
góða heilsu. Hann hreyfði sig
mikið alla tíð, skíðaði eins og
unglingur, hjólaði og spilaði golf
nær daglega alveg fram á síð-
asta dag, bókstaflega.
Inga og Ingu kynntist ég á
haustmánuðum 1989 þegar ég
og Linda dóttir þeirra felldum
hugi saman. Mér var strax tekið
opnum örmum af þeim heiðurs-
hjónum og átti ég eftir að verða
tíður gestur á þeirra heimili
næstu árin. Traustari og flottari
tengdaföður er ekki hægt að
hugsa sér og reyndist hann mér
afskaplega vel í gegnum árin og
féll aldrei skuggi á okkar sam-
band.
Hann var frábær fyrirmynd
fyrir alla sína afkomendur sem
og alla sem hann þekktu. Hann
hafði mikla mannkosti, var af-
skaplega traustur, samvisku-
samur, hæglátur, hógvær, harð-
duglegur til allra verka og
síðast en ekki síst mikill fjöl-
skyldumaður. Hann fylgdist
ávallt með öllu sínu fólki út um
allan heim með hjálp tækninnar
og þótti mínum börnum alltaf
afskaplega vænt um það þegar
hann hringdi í þau á afmæl-
isdögum þeirra. Ég hef alla tíð
verið afskaplega stoltur af því
að eiga hann sem tengdaföður
og virðing mín fyrir honum
ómæld.
Daginn sem hann lést byrjaði
hann eins og flesta daga á því
að hjóla upp í Mjódd til að fá
sér kaffibolla með strákunum.
Hann hjólaði svo til baka og
dreif sig upp á golfvöll til að
hitta golffélaga sína til að spila
með þeim golf, íþrótt sem hann
hafði mikla ástríðu fyrir eftir að
hafa kynnst henni seint á sinni
lífsleið eða á áttræðisaldri. Allt
var þetta venjum samkvæmt en
þetta reyndist því miður hans
síðasti golfhringur þar sem
hann hneig niður og varð bráð-
kvaddur á golfvellinum.
Það er með miklum söknuði
og virðingu sem ég kveð þið
elsku Ingi minn. Takk fyrir
samfylgdina og megi góður Guð
varðveita þína fallegu minningu.
Þinn tengdasonur,
Ólafur Björn.
Elskulegur tengdapabbi
minn, Ingi S. Guðmundsson, féll
frá þann 5. apríl síðastliðinn.
Þrátt fyrir háan aldur bar and-
lát hans að með bráðum hætti
og við sitjum harmi slegin eftir.
Hann var svo hress og kraft-
mikill, því var skyndilegt fráfall
hans mikið áfall. Daginn sem
hann lést hafði hann hjólað og
hitt félagana yfir kaffibolla eins
og alla daga og, eins og vant
var, hitti hann golffélagana úti á
golfvelli til að taka einn golf-
hring, en hann var einmitt í
golfi þegar hann lést. Ingi fór út
á golfvöll nánast alla daga árs-
ins. Ef hann var ekki í golfi var
það vanalegast vegna þess að
allt var á kafi í snjó. Þá skellti
hann sér á skíði í Bláfjöllum ef
veður leyfði eða sló bolta úr
fötu. Ingi var mjög flottur golf-
ari, en hann byrjaði að spila
golf 76 ára gamall. Hann sagði
stundum að það eina sem hann
sæi eftir var hversu seint hann
byrjaði að spila. Það var ynd-
islegt að spila með Inga. Hann
var alltaf styðjandi og hvetj-
andi, þótt spilinu hafi alltaf
fylgt keppni. Og skemmtilegast
fannst honum þegar hann var
orðinn lægri en ég í forgjöf, en
það er langt síðan hann fór
fram úr mér í golfi. Það var í
raun alveg merkilegt hversu vel
honum fórst að meðhöndla golf-
kylfuna, en hann missti framan
af öllum fingrum hægri handar í
vinnuslysi þegar hann var ung-
ur maður. Hann vann úr því
með sama æðruleysinu og ein-
kenndi hann alla tíð og aldrei
minnist ég þess að hann hafi
kvartað yfir því að hafa ekki
alla fingur heila, eins og flestir
hafa. Ekki frekar en ég heyrði
hann kvarta yfir nokkrum hlut.
Æðruleysi og rólyndi einkenndu
hann, sem og góðlátleg stríðni
og mikill húmor.
Ingi var mikill útivistarmað-
ur. Hann vann úti við allan sinn
starfsferil og vildi líka eyða sem
mestum frítíma undir beru lofti.
Hann var frábær skíðamaður og
hafði einstaklega fallegan skíða-
stíl. Hann og Inga tengda-
mamma fóru víða í skíðaferðir
erlendis, en toppurinn var þó að
vera á skíðum í Aspen. Á meðan
börnin voru ung fóru þau Inga
með þau víða um landið okkar.
Sérstaklega þótti gaman að fara
í Kerlingarfjöll og ég var svo
heppin að fá að fara með þang-
að í Wagganum í einhver skipti.
Það er alveg sama við hvern
er talað, allir bera Inga ein-
staklega góða sögu. Hann var
skemmtilegur, húmorískur,
jarðbundinn og alveg hreint frá-
bær dansari. Það var ekki hægt
að hugsa sér dásamlegri
tengdapabba. Bæði hann og
Inga tengdamamma tóku mér
opnum örmum þegar ég kom
inn í fjölskylduna aðeins 16 ára
gömul. Aldrei fór styggðaryrði
okkar á milli og alltaf var hann
til staðar fyrir mig og okkur
hjónin. Ingi var öllum sínum
börnum mikil stoð og stytta og
studdi þau með ráðum og dáð.
Það var nánast alveg sama hvað
Ingi var beðinn um, alltaf var
hann boðinn og búinn að hjálpa
til. Hann var kletturinn í lífi
Ingu, því er stórt skarð höggvið
í hennar líf við að missa félaga
sinn og förunaut í rúmlega 60
ár.
Elsku Ingi, takk fyrir öll árin
og allar dýrmætu minningarnar
sem ég á. Ég mun geyma þær í
hjarta mínu alla tíð.
Hvíl í friði elsku tengdapabbi
minn. Þín verður sárt saknað.
Ingunn Ólafsdóttir.
Hann Ingi vinur okkar er far-
inn, og við golffélagar hans
hörmum það svo sannarlega.
Hann birtist hjá okkur í GR
fyrir um átta árum og við urð-
um hissa. Að byrja í golfi hátt á
áttræðisaldri? Fljótlega kom í
ljós að Ingi var enginn með-
almaður. Eftir margra ára starf
sem vélamaður, þar sem enginn
komst með tærnar þar sem
hann hafði hælana í nákvæmni,
fór hann að slá golfbolta og það
sem meira var, gerði það afar
vel. Alla daga á sumrin spilaði
hann. Flestir hættu á haustin,
en það hentaði Inga alls ekki.
Með kósakkahattinn á höfðinu
hélt hann áfram hvernig sem
viðraði. Hann tilheyrði eiginlega
tveimur golfhópum og ein af
skemmtunum okkar félaganna
var að fylgjast með því í tölv-
unni hverjum hann ætlaði að
leika með hvern dag, enda eft-
irsóttur í samspili og tölvutækn-
in var honum auðvitað engin
hindrun. Ávallt léttur í lund og
hlýr í viðmóti skaut hann okkur
yngri mönnunum oft ref fyrir
rass. Við heyrðum út undan
okkur að hann væri samt ekki
byrjandi í íþróttum, hefði verið
sérlega góður skíðamaður, aðal-
lega í bruni. Á atvinnusviðinu
var hann landsþekktur sem af-
burðanákvæmnismaður á vél-
um, hvort sem um var að ræða
ýtu, gröfu eða veghefil. Það að
„smá slys“ á yngri árum rændi
hann nokkrum fingrum hægri
handar lét hann ekki hindra sig,
nákvæmni hans í púttum og
upphafshöggum var undraverð.
Fyrir nokkrum árum fannst
Inga tími til kominn að aðlagast
nútímanum, seldi gamla bens-
ínbílinn og skipti yfir í rafmagn.
Ekki nóg með það, honum tókst
að fá nokkra golffélaga á sitt
band og nú erum við þrjú komin
á rafbíla og fleiri kannski að
hugsa sinn gang. Í vor fannst
honum svo tilvalið að fjárfesta í
nýju setti af golfkylfum, gaman
var að vera til!
Ingi hafði slegið inn á þriðju
flöt og hans lið átti fyrstu tvær
holurnar þegar tími hans var
útrunninn. Þvílíkur lokasprett-
ur! Við golfvinirnir værum
meira en sáttir við að fá að fara
nákvæmlega í sporin hans, þeg-
ar að því kemur.
Fjölskyldunni vottum við
okkar innilegustu samúð.
Blessuð sé minning Inga, vin-
ar okkar og golffélaga.
Björk og Óli, Daði,
Elías, Halldór, Hans og
Sigurdór.
Ingi Sigurjón
Guðmundsson
Elskuleg móðir mín, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐLAUG J.A. EINARSDÓTTIR,
síðast til heimilis í Roðasölum,
Kópavogi,
er látin.
Útförin fer fram frá Digraneskirkju
föstudaginn 30. apríl klukkan 11.
Björgvin Sigurjónsson Sædís Magnúsdóttir
Margrét Björnsdóttir Guðmundur Hallgrímsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
tengdasonur og afi,
SVEINN GAUKUR,
hestamaður og blikksmiður,
lést þriðjudaginn 13. mars.
Útför fer fram frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði
miðvikudaginn 28. apríl klukkan 15.
Í ljósi aðstæðna biðjum við gesti sem ætla að mæta að skrá sig
á facebookviðburð: Jarðarför Sveins Gauks.
Viljum sjá sem flesta eins og takmarkanir leyfa.
Hlekk á streymi er hægt að nálgast á facebook-viðburðinum.
Gréta Boða
Vilhjálmur Björn Sveinsson Åse Margrethe Myrset
Boði Gauksson Kendra Gauksson
Bylgja Gauksdóttir Ólafur Andri Guðmundsson
Hrönn Gauksdóttir Elvar Logi Rafnsson
Jón Boði Björnsson
og barnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
BRYNDÍS GUÐMUNDSDÓTTIR,
áður til heimilis á Selbraut 3,
Seltjarnarnesi,
andaðist á Hrafnistu Laugarási hinn 23.
apríl síðastliðinn.
Guðmundur Guðjónsson Ásta Katrín Vilhjálmsdóttir
Kristinn Guðjónsson
og fjölskyldur