Morgunblaðið - 26.04.2021, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 26. APRÍL 2021
Það þarf fólk eins og
þig
fyrir fólk eins og mig.
Frá Bláalóns böðum
að nyrstu sjáv-
arströnd.
Frá vel þekktum stöðum
út í ókönnuð lönd,
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig.
Ef dimmir í lífi mínu um hríð
eru bros þín og hlýja svo blíð.
Og hvert sem þú ferð,
og hvar sem ég verð
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig.
(Rúnar Júlíusson)
Með sorg í hjarta kveðjum við
elskulegan bróður og mág. Lífið
verður aldrei sem fyrr. Haukur
var sannur töffari, ljúfmenni,
húmoristi en fyrst og fremst
góður maður. Líf systkina fléttað
saman í gegnum súrt og sætt frá
því stolt stóra systir leit þig fyrst
augum fyrir tæpum 68 árum.
Barnæskan í Vesturbænum þar
sem stóra systir átti fullt í fangi
með að halda í við orkumikinn
lítinn bróður. Systir sem tók
hlutverkið að passa litla bróður
mjög alvarlega, ekki dugði
minna en báðar hendur og halda
fast svo drengurinn færi sér ekki
að voða.
Fullorðinsár þar sem við
bættust makar, börn og barna-
börn. Allar fjölskylduskíðaferð-
irnar, fjölskylduhittingur hjá
ömmu Vallý og afa Hauki, mat-
arboðin, kaffispjall, óteljandi
góðar samverustundir. Fyrir það
þökkum við.
Snemma kom í ljós að Haukur
var mikill íþróttamaður, hann
var sannur KR-ingur og keppti
með KR í meistaraflokki bæði í
handknattleik og knattspyrnu.
Hann fór í Versló sem var mikið
gæfuspor því þar kynntist hann
Guðlaugu sinni.
Eftir Versló hóf hann nám við
Íþróttakennaraskóla Íslands á
Laugarvatni og eftir útskrift
þaðan hóf hann íþróttakennslu
við Myllubakkaskóla í Keflavík
þar sem hann kenndi næstu 43
árin. Öll árin keyrði hann á milli
Reykjavíkur og Keflavíkur,
Haukur Ottesen
✝
Haukur Otte-
sen fæddist 29.
maí 1953. Hann lést
8. apríl 2021. Útför
Hauks fór fram í
kyrrþey.
sama hvernig veðrið
var; alltaf mætti
Haukur til vinnu.
Eftir að hann hætti
kennslu og fór á eft-
irlaun minnkaði
ekki áhugi hans á
íþróttum, golfið
bættist við og ekki
varð áhuginn minni
eftir að Guðlaug fór
að taka þátt í því
með honum. Planið
var að halda áfram að njóta lífs-
ins með fjölskyldu og vinum. Ný
íbúð, sumarbústaðurinn stækk-
aður, allt klárt fyrir góð eftir-
launaár. En lífið er ekki sann-
gjarnt og því miður breyttust
plönin er krabbameinið bankaði
á dyrnar. Síðastliðna 10 mánuði
barðist hann við þennan illvíga
sjúkdóm og með jákvæðni og
bjartsýni að leiðarljósi tókst
hann á við það verkefni. Engin
uppgjöf var mottóið hans, taka
einn dag í einu og „áfram gakk“.
Í þessari baráttu var Guðlaug
hans stoð og stytta ásamt dætr-
unum Ester og Hildi og tengda-
syninum Birgi.
Við ofurefli var að etja og að
lokum sigraði sjúkdómurinn.
Systir er nauðbeygð að sleppa
báðum höndum af litla bróður.
Eftir sitjum við hnípin en minn-
ingu um yndislegan mann og
góðan bróður geymum við í
hjarta okkar.
Þar til síðar, kær kveðja.
Þín systir og mágur,
Erla og Guðni.
Í ágúst 2005 hóf ég störf í
Sundhöll Keflavíkur sem sund-
laugarvörður, þar var sundkenn-
arinn Haukur Ottesen, sem hafði
starfað í höllinni í 30 ár. Það var
hann Vilhjálmur heitinn Ketils-
son, skólastjóri á þeim tíma í
Myllubakkaskóla sem réð Hauk
til starfa árið 1976, og var Hauk-
ur ævinlega þakklátur Vilhjálmi
fyrir það. Það var mikil unun að
sjá eljuna og áhugann sem hann
sýndi í starfi sínu. Haukur var
ákveðinn og hann hafði sínar
reglur, en aldrei ósanngjarn.
Hann var stríðinn og þegar
krakkarnir báðu um leiktíma,
var eitt skilyrði í því að þau köll-
uðu „Áfram KR“, enda var
Haukur mikill KR-ingur. Þegar
tímanum lauk mynduðu krakk-
arnir tvær raðir til þess að ganga
niður í klefana, í dyragættinni
sneru þeir allra hörðustu sér við
og kölluðu „Áfram Keflavík“, þá
brosti minn maður og hafði gam-
an af. Um haustið 2006 færðist
sundkennsla Myllubakkaskóla
upp í Sundmiðstöðina Vatnaver-
öld og starfaði Haukur þar til
ársins 2018. Hann hafði staðið
vaktina á bakkanum í 42 ár með
börnum okkar Keflvíkinga, og
keyrði Reykjanesbrautina fimm
daga vikunnar.
Lífið getur verið grimmt,
Haukur náði aðeins tveimur ár-
um með ástvinum sínum eftir að
hann hafði lokið ævistarfi sínu.
Hann féll frá þann 8. apríl síðast-
liðinn, eftir erfiða baráttu við ill-
vígan sjúkdóm. Um leið og ég
þakka Hauki fyrir samstarfið og
góða vináttu votta ég Guðlaugu,
dætrum, öðrum ættingjum og
vinum mína dýpstu samúð.
Hvíl í friði, kæri vinur, þín
verður sárt saknað.
Jón Ásgeir Þorkelsson.
Á áttunda áratugnum og fram
á þann níunda var Haukur Otte-
sen í fremstu röð bæði í hand-
bolta og fótbolta í KR. Meist-
araflokksleikir hans á þessum
tíma voru 418 í handbolta og 129
í fótbolta. Haukur var ekki há-
vaxinn af handboltamanni að
vera, en spilaði þrátt fyrir það
sem skytta og leikstjórnandi.
Hann hafði góðan skilning á
leiknum og næmt auga fyrir línu-
spili. Fáum sögum fer hins vegar
af afrekum hans í vörninni.
Haukur var alla tíð mikill KR-
ingur. Þrátt fyrir að á sínum
tíma hafi blásið á móti og honum
boðist tækifæri í öðrum liðum,
hélt hann tryggð við sitt félag. Í
handboltanum var baráttan
lengst af á mörkum fyrstu og
annarrar deildar, en uppskeran
var þó Íslandsmeistaratitill utan-
húss og bikarmeistari. Að lokn-
um ferli sínum í meistaraflokki
spilaði Haukur í flokki eldri leik-
manna og þá komu titlarnir í
röðum.
Haukur tók að sér þjálfun og
þjálfaði fyrst yngri flokka í KR
en síðar ýmis félög bæði í karla-
og kvennaflokki um áratuga-
skeið. Sem þjálfari aflaði hann
sér tilhlýðilegrar virðingar leik-
manna, en var einnig félagi
þeirra, nokkuð sem ekki er öllum
lagið.
Haukur var iðulega hrókur
alls fagnaðar. Sagði skemmtisög-
ur úr íþróttunum og henti gaman
að mönnum. Einhverju sinni eft-
ir tapleik sátum menn niðurlútir
inni í búningsherbergi þegar
Haukur stóð upp, plantaði sér á
mitt gólfið og sagði að ekki væri
von á öðru en tapi þegar menn
léku svona, og hóf að herma eftir
handboltatöktum liðsfélaganna
hverjum fætur öðrum. Á undra-
skömmum tíma léttist andrúms-
loftið.
Að loknum handboltaferlinum
hóf Haukur að æfa og kasta píl-
um með Píluvinafélagi KR. Þar
hitti hann og hélt samskiptum
við gamla félaga úr KR og ekki
var verra að skemmta sér við lít-
ils háttar keppni. Síðan tók golfið
við og var Haukur að sjálfsögðu
drjúgur þar.
Haukur gekk í og útskrifaðist
úr Íþróttakennaraskóla Íslands
samtímis því sem hann keppti
hvað mest fyrir KR. Að útskrift
lokinni réð hann sig í íþrótta-
kennslu suður með sjó og kenndi
þar allan sinn starfstíma. Auk
íþróttakennslunnar sinnti Hauk-
ur um margra ára skeið farar-
stjórn. Í hvoru tveggja farnaðist
honum vel og víst að agi var ekki
vandamál enda komust menn
ekki upp með neitt múður við
Hauk.
Haukur átti sér unaðsreit í
sumarhúsi sínu í Öndverðarnesi.
Þar voru þau Gulla öllum stund-
um við uppbyggingu lóðar og
húss í frítíma sínum. Þarna ætl-
aði hann að eiga afdrep eftir að
hann lauk störfum á síðasta ári.
Þau hjónin voru mjög samhent
við golfiðkun, voru félagar í Golf-
klúbbi Öndverðarness og sinntu
þar félagsstörfum.
Nú fer að nálgast tuttugu ár
síðan við, nokkrir gamlir félagar
úr handboltanum í KR, hófum að
hittast einu sinni á sumri og
halda golfmót. Að golfmóti loknu
hefur verið farið í pottinn, grillað
og rifjaðar upp gömlu sögurnar,
hinar sömu ár eftir ár. Þar var
Haukur í essinu sínu, skaut á
menn og gerði gaman. Nú fer
enn fækkandi í hópnum og
Hauks verður sárt saknað.
Við vottum Gullu, Ester og
Hildi og öðrum aðstandendum
okkar innilegustu samúð.
Ævar, Gunnar, Hilmar,
Friðrik, Ólafur, Haukur,
Jón, Kristinn.
Haukur Ottesen er fallinn frá
á besta aldri. Hann var búinn að
koma sér í nýtt húsnæði, stækka
sumarbústaðinn, fá sér nýjan bíl
og gera allt klárt fyrir efri árin
en þá kom höggið, hinn illvígi
sjúkdómur krabbameinið. Kynni
okkar hófust þegar Guðlaug
kona hans byrjaði í vinnu hjá
okkur í BYGG fyrir 28 árum. Hjá
okkur komst á nokkuð náið sam-
band, við tengdumst bæði í sam-
bandi við vinnuna og tómstundir,
sem er golfið, og einnig í fríum
til útlanda en þar naut Haukur
sín þar sem hann hafði reynslu
sem fararstjóri á sumrin sam-
hliða íþróttakennslunni, sem var
hans aðalstarf. Farnar voru
nokkuð margar starfsmanna-
ferðir með BYGG til hinna ýmsu
borga og oftast var golfsettið
tekið með. Þá var borðaður góð-
ur matur og auðvitað irish coffee
á eftir. Einnig var farið í fjölda
ferða og mörg golfmót með
BYGG og ekki stóð á að Haukur
mætti.
Fyrir um 20 árum komu
Haukur og Guðlaug sér smekk-
lega fyrir í Öndverðarnesi og átti
staðurinn hug þeirra allan. Það
var ósjaldan þegar fór að líða að
helgi að Haukur var kominn í
eldhúsið hjá okkur í BYGG að
bíða eftir Guðlaugu sinni til að
fara í bústaðinn. Meðan á biðinni
stóð var nánast eingöngu rætt
um golf og milli Gunna og Hauks
var mikill metingur um hvor völl-
urinn væri nú í betra ásigkomu-
lagi Öndverðarnesið eða Kiðja-
bergið. Haukur vildi meina að
Öndverðarnesið væri fljótara til
vegna þess að það væri neðar og
nær sjó, og að sjálfsögðu hans
heimavöllur. Það var margt
spaugilegt sem kom fram, alltaf
var Haukur jafn lúmskt fyndinn.
Það er sárt að þurfa að sjá á bak
jafn miklum öðlingi og yndisleg-
um félaga og Haukur var langt
fyrir aldur fram.
Lífið er vatn sem vætlar undir brú,
og enginn veit hvert liggur leiðin sú.
En þegar lýkur jarðlífsgöngunni
aftur hittust við í blómabrekkunni.
(Magnús Eiríksson)
Kæra Guðlaug, Ester, Hildur,
Birgir og barnabörn, vottum
ykkur okkar dýpstu samúð.
Gylfi Gunnar og Svava
Kristín.
Kveðja frá KR
Ljúfur drengur hefur lagt upp
í ferðalagið sem okkur sem lifum
á þessari jörð er öllum ætlað og
ekki verður umflúið, en í þetta
sinn var það alltof fljótt.
KR-ingurinn og Vesturbæing-
urinn Haukur Ottesen lést hinn
8. apríl síðastliðinn, 67 ára að
aldri, eftir snarpa baráttu við
krabbamein.
Hann ólst upp á Hagamelnum
og var ekki hár í loftinu þegar
hann trítlaði í fyrsta sinn vestur
á KR-völl á æfingu. Hann byrj-
aði í fótboltanum, en fór fljótlega
einnig að æfa handbolta. Haukur
var í sterkum árgangi sem varð
mjög sigursæll. Síðar varð hann
landsþekktur íþróttamaður í KR
í meistaraflokki um langt árabil,
bæði í fót- og handbolta, og mik-
ill afreksmaður á því sviði.
Hann varð lykilmaður og fyr-
irliði í báðum íþróttagreinum. Í
fótboltanum var hann öflugur
miðjumaður, grjótharður og
gafst aldrei upp. Í handboltanum
var hann lengst af leikstjórnandi,
skoraði mörg mörk og átti eitr-
aðar línusendingar sem gáfu
mörk. Hann varð bikarmeistari í
handboltanum með KR 1982.
Leiðir okkar Hauks lágu sam-
an árið 1969 þegar ég gerðist
þjálfari þriðja flokks í fótboltan-
um. Skemmst er frá því að segja
að við töpuðum ekki leik þetta
sumar og unnum öll mót sem í
boði voru. Styrkur hans í fótbolt-
anum á þessum árum var mikill
baráttuvilji og dugnaður, sem
smitaðist til félaganna, sem hann
hvatti óspart til dáða, einkum
þegar á móti blés.
Við höfum frá þessum árum
verið góðir kunningjar og alltaf
fagnaðarfundir þegar við höfum
hist við ýmis tækifæri, aðallega á
golfvellinum í seinni tíð, en hann
tók ástfóstri við þá íþrótt og náði
þar góðum árangri eins og í öðr-
um íþróttagreinum sem hann
lagði fyrir sig.
Haukur lauk íþróttakennara-
prófi frá Laugarvatni og átti
íþróttakennsla eftir að verða að-
alstarf hans á lífsleiðinni, lengst
af sem sundkennari í Keflavík.
Hann vann einnig mörg ár sem
fararstjóri í sólarlandaferðum og
þjálfaði einnig töluvert, aðallega
handbolta.
Í einkalífi var Haukur gæfu-
maður, lengst af heilsugóður, átti
yndislega konu sem stóð með
honum í gegnum þykkt og
þunnt, sérstaklega í veikindum
hans seinasta spölinn, tvær
myndarlegar dætur og barna-
börn sem nú kveðja kæran eig-
inmann, föður og afa.
KR-ingar kveðja Hauk með
virðingu og þakklæti fyrir allt
það sem hann gerði fyrir félagið
sitt.
Eiginkonu, dætrum, barna-
börnum, systkinum, fjölskyldum
þeirra og öðrum aðstandendum,
sem nú kveðja góðan dreng, eru
sendar innilegar samúðarkveðj-
ur, með bæn um styrk á erfiðri
stund.
Á kveðjustund sem þessari
hrannast minningarnar upp og
eru þær allar góðar og forsjón-
inni þakkað fyrir að hafa fengið
að verða honum samferða um
stund.
Blessuð sé minning Hauks
Ottesen.
F.h. Knattspyrnufélags
Reykjavíkur,
Guðmundur Pétursson.
✝
Bjarni Hólm
Bjarnason
fæddist í Kálfárdal
í Bólstaðarhlíð-
arhreppi í A-
Húnavatnssýslu 24.
janúar 1927. Hann
lést á Hrafnistu í
Laugarási 10. apríl
sl.
Foreldrar hans
voru hjónin Bjarni
Jónsson, bóndi í
Kálfárdal, f. 1890, d. 1963, og
Ríkey Gestsdóttir, f. 1890, d.
1983. Börn Ríkeyjar og Bjarna
voru, auk Bjarna, Þorbjörn, f.
1916, d. s.á., Kristín, f. 1917, d.
2002, Þorbjörg Guðrún, f. 1919,
d. 2008, Ingólfur, f. 1921, d.
2000, Jón, f. 1922, d. 1946,
Steinunn, f. 1923, d. 1986, Jón-
fór síðan í Reykjaskóla í Hrúta-
firði og lauk þaðan landsprófi.
Síðan stundaði hann tilfallandi
vinnu til sjós og lands. Þar til
hann hóf störf í lögregluliði
Reykjavíkur árið 1953, sem
varð hans ævistarf. Þegar
Bjarni var rúmlega sextugur
hætti hann í lögreglunni og
gerðist vaktmaður hjá ÁTVR
þar til hann fór á eftirlaun sjö-
tugur að aldri.
Bjarni kvæntist 16. júní 1956
Ingu Wíum Hansdóttur, f. 1933,
d. 1996, frá Reykjum í Mjóa-
firði. Börn þeirra eru: 1) Arn-
þór Heimir, f. 1. febrúar 1956,
kvæntur Lovísu Guðmunds-
dóttur. Dætur Arnþórs og
Lovísu eru: Jóhanna Sigríður
og Kristjana Stella. Dóttir Arn-
þórs og Eydísar Ástráðsdóttur
er Inga Guðrún. 2) Anna Hlín, f.
6. október 1958. Dóttir Önnu og
Þórs Tulinius er Arna Sif. 3)
Berglind Hólmfríður, f. 6. des-
ember 1962. Gift Þórarni Gests-
syni. Börn þeirra eru: Sigur-
borg og Aron Örn. Fyrir átti
Bjarni Kristínu Herdísi, f. 18.
júlí 1955, með Sigurbjörgu
Ólafsdóttur. Kristín er gift Jón-
mundi Kjartanssyni. Börn
þeirra eru: Erna Björg og Vikt-
or Hólm. Inga og Bjarni bjuggu
lengst af á Langholtsvegi 158 í
Reykjavík en síðustu árin voru
þau búsett í Mosfellsbæ. Lang-
afabörn Bjarna eru 20 og langa-
langafabörnin tvö.
Bjarni hóf sambúð 2004 með
Kristjönu Guðmundu Jóns-
dóttur, f. 1934, d. 29. júní 2020.
Kristjana var fædd á Skálanesi í
Gufudalssveit. Þau bjuggu í
Stykkishólmi fyrstu tíu sambúð-
arárin. Fluttu síðan í Mos-
fellsbæ og áttu þar heimili, þar
til Kristjana veiktist og lést í
júní sl. Eftir það bjó Bjarni á
Hrafnistu í Laugarási.
Útför hans verður gerð frá
Guðríðarkirkju 26. apríl 2021
klukkan 13.
Streymt verður frá útför:
http://streyma.is/streymi
Streymishlekk má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
as, f. 1925, d. 2020.
Dóttir Ríkeyjar var
Hulda Aradóttir, f.
1914, d. 1995, og
ólst hún upp með
móður sinni og
fósturföður. Bjarni
eyddi fyrstu æviár-
um sínum í Kálf-
árdal. Þar var lífs-
baráttan erfið en
með dugnaði og
eljusemi komu Rík-
ey og Bjarni börnum sínum á
legg og veittu þeim gott vega-
nesti. Eftir að hafa flust á milli
leigujarða í Húnavatnssýslu og
Skagafirði keyptu Ríkey og
Bjarni ásamt Ingólfi syni sínum
jörðina Bollastaði í Blöndudal.
Bjarni naut hefðbundinnar
barnaskólagöngu þess tíma og
Ferð þín er hafin.
Fjarlægjast heimatún.
Nú fylgir þú vötnum
sem falla til nýrra staða.
Og sjónhringar nýir
sindra þér fyrir augum.
(Hannes Pétursson)
Þeim fer ört fækkandi sem
hófu lífsgönguna í torfbæjum á
fyrstu tugum síðustu aldar.
Pabbi minn var einn af þeim,
fæddur 1927. Hann var yngsta
barn fátækra bænda sem
bjuggu við þröngan kost á
harðbýlli fjallajörð. Honum
hefur sjálfsagt ekki verið spáð
langlífi þegar hann fæddist.
Móðir hans veiktist í kjölfar
fæðingarinnar og gat ekki
mjólkað barninu. Í stað þess
var gömul kona á bænum
fengin til að tyggja kjöt eða
það sem í boði var og pakka
því inn í léreftsdúsu sem barn-
ið barnið saug til að nærast og
halda lífi. Mér finnst þetta
mjög merkileg saga í ljósi þess
hve hraustur og líkamlega
sterkur hann var fram á síð-
ustu ár. Svo hraustur að hann
varð nánast þjóðsagnapersóna
í lifanda lífi, yfirleitt talað um
hann sem Bjarna sterka, sem
þótti á stundum búa yfir tals-
vert meiri líkamskröftum en
samferðamennirnir.
Pabbi minn var stoltur af
uppruna sínum og stoltur Ís-
lendingur, glaður yfir því að
búa í lýðræðisríki. Hann lét
sig aldrei vanta á kjörstað,
vildi hafa áhrif. Honum var
mjög umhugað um að við yrð-
um sjálfbær varðandi fæðu-
framleiðslu og var ósáttur við
að bændur fengju ekki grænu
orkuna okkar á sanngjörnu
verði. Hann hafði miklar
áhyggjur af loftslagsmálum,
hvaða framtíð biði langafa-
barnanna hans.
Pabbi elskaði og gjörþekkti
landið sitt, hvort sem um var
að ræða náttúruna, söguna eða
lífríkið. Hann var óþreytandi
að miðla þessum fróðleik til
okkar barnanna sinna og var
besti fararstjórinn á ferðum
okkar um landið. Þekkti
hverja þúfu, sagði skondnar
sögur af ábúendum og bland-
aði inn fróðleik frá landnámi
og Íslendingasögunum.
Hann var alæta á bók-
menntir og las mikið alla tíð.
Og var ótrúlega minnugur á
það sem hann hafði einhvern
tímann lesið. Hann kunni
ógrynni af vísum sem hvergi
hafa sést á blaði og gat yf-
irleitt rifjað upp aðstæður við
tilurð þeirra. Það var oft mikil
skemmtun að fylgjast með
pabba og Boggu systur hans
þegar þau hittust á glaðri
stund, þá köstuðu þau gjarnan
fram vísupörtum og rifjuðu
upp sögurnar af gömlu sveit-
ungunum.
Pabbi var dagfarsprúður
maður og seinþreyttur til
vandræða. Hann var gæddur
góðum húmor og ótrúlega
stríðinn. En fyrst og síðast var
hann pabbinn sem elskaði
börnin sín. Hlustaði og hugg-
aði og ekki síst studdi þau til
góðra verka.
Nú get ég lofað lífið,
þótt lokist ævisund.
Ég hef litið ljómann
og lifað glaða stund.
(Stefán frá Hvítadal)
Nú er komið að kveðjustund
elsku pabbi minn. Ég er inni-
lega þakklát fyrir að hafa
fengið að hafa þig hjá mér
svona lengi og á eftir að sakna
þín mikið.
Anna Hlín
Bjarnadóttir.
Bjarni Hólm
Bjarnason