Morgunblaðið - 21.06.2021, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 21. JÚNÍ 2021
Útför í kirkju
Upprisa, von
og huggun
utforikirkju.is
✝
Arndís Krist-
jánsdóttir
fæddist 24. mars
1937 í Reykjavík en
ólst upp á Móabúð-
um í Eyrarsveit á
Snæfellsnesi.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu Eir
18. maí 2021.
Foreldrar henn-
ar voru Kristín
Gísladóttir, f. 6.7.
1890, d. 25.1. 1962, og Kristján
Jónsson, fæddur 1.11. 1874, dá-
inn 16.2. 1967.
Systkin Arndísar voru Kristín
Kristjánsdóttir, f. 1905, d. 1908,
Kristín Guðríður Kristjáns-
dóttir, f. 1908, d. 1993, Guðríður
Kristjánsdóttir, f. 1911, d. 1992,
Gísli Kristjánsson, f. 1913, d.
1928, Guðrún Líndal Kristjáns-
dóttir, f. 1916, d. 2010, Jósefína
Kristjánsdóttir, f. 1917, d. 2004,
Una Kristjánsdóttir, f. 1920, d.
1981, Jón Kristjánsson, f. 1920,
d. 1997, Hallgrímur Krist-
jánsson, f. 1923, d. 1998, Krist-
ján Kristjánsson, f. 1925, d.
2001, Gísli Kristjánsson, f. 1928,
d. 2020, Ragnar Kristjánsson, f.
1929, d. 2014, Guðbjörg Krist-
jánsdóttir, f. 1930, d. 2003,
stúlka, dó í fæðingu.
Arndís giftist árið 1962 Jóni
Viðari Gunnlaugssyni, f. 3.3.
1934, d. 15.5. 2015. Börn Jóns
Viðars og Arndísar eru: 1) Auð-
ur Kristrún, f. 1957, gift Guðjóni
Baldvinssyni, f.
1954, og eiga þau
soninn Guðjón
Gauta, f. 2000. Fyr-
ir átti Auður með
Sturlu Rögnvalds-
syni, f. 27.10. 1953,
d. 31.5. 2012, syn-
ina Viðar, f. 1982,
Rögnvald, f. 1984,
hann á dótturina
Dagbjörtu Rún, f.
2014, og Agnar, f.
1987, í sambúð með Sjöfn Guð-
laugsdóttur. 2) Arna Sigrún, f.
1966, gift Haraldi Páli Hilm-
arssyni, f. 1962. Börn þeirra eru
Óskar, f. 1993, í sambúð með
Dagbjörtu Ósk Hreggviðs-
dóttur, þau eiga soninn Kormák
Bjarma, f. 2020, og Arndís, f.
1996. 3) Gunnlaugur Viðar Við-
arsson, f. 1970, d. 31.10. 2020. 4)
Sonja Guðrún Viðarsdóttir, f.
1975, í sambúð með Óskari Gísla
Óskarssyni f. 1967. Börn hennar
eru Jón Arnar, f. 1994, faðir
Gísli Baldursson, f. 1973, og
Esja Bára, f. 2008, faðir Lárus
Arnar Gunnarsson, f. 1967.
Arndís flutti til Reykjavíkur
þegar hún giftist Jóni Viðari og
þar bjuggu þau upp frá því. Hún
vann ýmis störf um ævina, m.a. í
fiskvinnslu og við veitingastörf
en lengst af sem gangastúlka á
Borgarspítalanum.
Útför hennar fór fram í kyrr-
þey frá Bústaðakirkju, 26. maí
2021.
Látin er tengdamóðir mín
Arndís Kristjánsdóttir, ættuð frá
Móabúðum á Snæfellsnesi.
Arndísi, eða Dísu eins og hún
var oftast kölluð af ættingjum
sínum, kynntist ég fyrst fyrir um
24 árum síðan, þegar ég hóf sam-
búð með Auði Kristrúnu dóttur
hennar.
Arndís ólst upp á Móabúðum í
Eyrarsveit á Snæfellsnesi, í
stórum systkinahópi. Foreldrar
hennar voru Kristín Gísladóttir
og Kristján Jónsson. Kristján var
annálaður dugnaðarforkur, er
stundaði sjómennsku auk bú-
skapar frá bæ þeirra hjóna. Í
næstum sextíu ár reri hann, oft-
ast einn, á árabáti til veiða, og að
sögn eins eldri bróður Arndísar
kom hann iðulega til baka úr
róðri með fjórar fimm lúður, seli
og hálffullan bát af fiski.
Mér hefur verið sagt að hann
hafi verið bóngóður og hjálpsam-
ur maður, sem gjarnan lét óbeð-
inn þurfandi nágranna sína njóta
nokkurs af aflanum án þess að
ætlast til nokkurs í staðinn. Það
hefur áreiðanlega oft verið vel
þegið á þeim tíma lífsbaráttunnar
sem hans kynslóð fékkst við.
Og ég er ekki frá því að dóttir
hans, Arndís, hafi erft ýmsa góða
eiginleika hans, hún var mikil
dugnaðarkona og skilaði sínum
dagsverkum vel.
Eiginmaður hennar var Jón
Viðar Gunnlaugsson flugmaður,
er lést árið 2015.
Vegferð Arndísar tengdamóð-
ur minnar átti ekki eftir að verða
ýkja löng í daglegu lífi fjölskyld-
unnar frá þeim tíma að ég fór að
þekkja þar til, því um 10 árum
síðar var hún greind með þann
skuggum búna sjúkdóm Alzheim-
er, þá áreiðanlega þegar eitthvað
gengin á leið með hann og sem
fljótlega hreif hana að mestu út
úr eðlilegri skynjun á fólki og
umhverfi. En hún reyndist af
sterkum stofni komin líkamlega
og lifði flestum samsjúklingum
sínum lengur. Í 13 ár lifði hún við
sjúkdóminn. Það er erfitt fyrir
nánustu ættingja að horfa upp á
ástvin sinn hverfa þannig inn í
einhvers konar lokaðan heim og
hætta að þekkja börn sín og
maka. Það þekkja þeir vel sem
við það hafa búið. Viðkomandi er í
raun farinn en samt enn til stað-
ar.
En nú hefur hún að fullu kvatt
þennan heim og fengið þá hvíld
sem öllu oki léttir, haldið á vit
þess ljóss og þeirrar birtu sem
allra bíður að leiðarlokum hér á
jörð. Og ég trúi að þar hafi orðið
fagnaðarfundir.
Hún var síðust á lífi sinna 15
systkina sem nú eru öll horfin yf-
ir móðuna miklu. En minningin
um góða kjarnakonu lifir og þótt
ég hafi ekki kynnst hennar systk-
inum að ráði, sum voru horfin af
grundu þegar ég kom til sögu og
önnur orðin öldruð og búsett
fjarri, þá mátti af flestu sjá og
heyra í umsögnum, að öll hefðu
systkinin verið atgervisfólk og
dugmikil í öllu því sem að þeim
bar í lífinu.
Kæra Arndís, hafðu bestu
þökk fyrir okkar kynni og þótt
þau hafi ekki verið ýkja löng í ár-
um, þá mun ég minnast þeirra
með hlýju og söknuði, þú áttir
þinn andlega blómagarð í lífinu,
sem þú gast gefið úr og gerðir
heilshugar, þegar þér bauð svo
við að horfa.
Guðjón Baldvinsson.
Arndís
Kristjánsdóttir
Þá er komið að
kveðjustundinni afi
minn. Það sem ég
er þakklátur fyrir
allar stundinar sem
ég átti með þér, það voru sann-
kölluð forréttindi að hafa átt þig
að. Ég man alltaf hvað ég var
spenntur að heyra í þér á ára-
mótunum, þá varst þú alltaf upp
á þitt besta. Fórst yfir farinn veg
og ljómaðir svo þegar þú talaðir
um framtíðina. Yfirleitt snerust
framtíðarplönin um Leiru og
stórhuga framkvæmdir þar.
Ég, Snævar og Tómas vorum
oftast saman í holli þegar var
farið á Leiru, sund eða skíði. Við
vorum ansi uppátækjasamir og
gátum gert alla gráhærða, alltaf
hlóst þú að allri vitleysunni sem
við gerðum. Skíðaferðin sem ég
og Tómas fórum með þér og
ömmu til Selva eru einhverjar
bestu tvær vikur sem ég hef upp-
lifað. Þar fengum við að vera eins
og greifar í tvær vikur 14 ára
gamlir.
Börnin mín hafa síðan líka
fengið að eiga þig sem afa. Sér-
staklega Bjarni Sólberg, þú kall-
aðir hann alltaf nafna þótt hann
sé nú skírður eftir pabba líka.
Hann er núna að verða 8 ára og
allar hans minningar um þig
tengjast Leiru. Hann er með
sama ljómann í augunum og ég
þegar hann rifjar upp allar Leir-
uferðinar með þér.
Það er erfitt að skrifa bara um
þig því þú og amma voruð alltaf
saman, voruð eitt. Í öllum minn-
ingunum sem koma upp, er
amma skammt undan. Þið voruð
heppin að eiga hvort annað að og
við fengum að njóta ykkar
beggja. Þegar mamma og pabbi
skildu fluttum við feðgar heim til
ykkar. Þið reyndust mér vel
þetta árið og pössuðuð upp á mig
á erfiðum tíma og er ég ykkur
ævinlega þakklátur. Það er
skrýtið að koma á Berg/Mið-
stræti og sjá þig ekki koma skæl-
brosandi og faðma mann. Þú ert
á góðum stað núna það er ég viss
um.
Takk kærlega fyrir allar
stundinar okkar, ég var heppinn
að eiga afa eins og þig. Minning
þín mun lifa áfram í gegnum af-
komendur þína og við munum
passa upp á ömmu fyrir þig.
Eyþór, Jóhanna, Valdís,
Bjarni Sólberg, Karólína
og Emil.
Kæri Sólberg. Þá er þessari
annasömu lífsgöngu þinni lokið.
Mig langar að skrifa nokkur
kveðjuorð til þín. Í rúma þrjá
áratugi starfaði ég undir þinni
handleiðslu og stjórn í Sparisjóði
Bolungarvíkur. Þú varst ákafa-
maður, samviskusamur og ná-
kvæmur. Í minningunni var aldr-
ei lognmolla en þetta var góður
og skemmtilegur tími. Oft var
mikið að gera og margir sem
biðu eftir afgreiðslu því enginn
var heimabankinn eins og í dag.
Þegar ég byrjaði í Sparisjóðnum
vorum við bara tvö, en með ár-
unum fjölgaði okkur og mig
minnir að við höfum verið orðin
tólf á tveimur afgreiðslustöðum
þegar þú hættir. Allt frá fyrstu
stundu fann ég fyrir trausti frá
þér og öll þessi ár bar aldrei
skugga á samstarf okkar. Eftir
svo langa samvinnu er fólk farið
að þekkjast mjög vel og stundum
réð ég bara í fasið á þér eða svip-
inn hvað þú vildir að ætti að
gera. Eitt af sameiginlegu verk-
efnunum, sem okkur þótti báðum
mjög vænt um og þú varst stolt-
ur af, var Lífeyrissjóður Bolung-
arvíkur. Sjóðurinn var í þrjátíu
Sólberg Jónsson
✝
Sólberg Jóns-
son fæddist 29.
ágúst 1935. Hann
lést 8. júní 2021.
Útför Sólbergs
Jónssonar fór fram
19. júní 2021.
og sex ár í vörslu
Sparisjóðsins, eða
þar til hann samein-
aðist Frjálsa lífeyr-
issjóðnum. Það
verður skrítið að
eiga ekki von á að
hitta þig á förnum
vegi og ræða gamla
daga, en ég kveð
þig með vinsemd og
þakklæti í huga og
votta Luciu og allri
fjölskyldu þinni mína innilegustu
samúð.
Steinunn Annasdóttir.
Atorka og vinnusemi voru ein-
kennandi þættir í fari Sólbergs
Jónssonar við hvert það verkefni
sem hann tók að sér. Það skipti
engu hvort verkefnið var stórt
eða smátt, að því skyldi unnið af
elju og dugnaði.
Hann tók ungur að sér starf
sparisjóðsstjóra við Sparisjóð
Bolungarvíkur, var eini starfs-
maðurinn og starfið ekki fullt
starf.
Síðustu fjóra áratugina á lið-
inni öld gegndi hann því starfi og
segja má að afkoma og vöxtur
sjóðsins hafi verið með eindæm-
um góður þann tíma allan.
Starfsfólki fjölgaði jafnt og þétt
og sjóðurinn komst í röð öflug-
ustu sparisjóða landsins og góð
afkoma hans vakti oft athygli.
Ég starfaði hjá Sólberg tæplega
helming þess tíma sem hann
gegndi starfi sparisjóðsstjóra.
Það var svo sannarlega lær-
dómsríkur tími hvernig hann
tókst á við öll verkefni og vann
þau hratt og örugglega. Hann
var kröfuharður um að verk
væru vel og fljótt unnin, en sann-
gjarn og kunni að meta það sem
vel var gert. En hann var ekki
síður kröfuharður við sjálfan sig
og sá til þess að hverju verki
væri lokið sem fyrst og örugg-
lega fyrir tilskilinn tíma.
Hann tók virkan þátt í þeirri
uppbyggingu sem átti sér stað í
Bolungarvík á starfstíma hans í
Sparisjóðnum og fylgdist vel
með öllu því sem til framfara gat
orðið í byggðarlaginu. Hann var
Bolvíkingur í besta skilningi þess
orðs og átti þar heima alla sína
tíð.
Eitt hans helsta áhugamál var
sumarbústaður, eða ættum við
heldur að segja ættaróðal, sem
hann byggði upp á eyðijörð í
Jökulfjörðum. Á Leiru sameinaði
hann fjölskylduna við ótal verk-
efni sem oft voru ekki smá í snið-
um og hefur fjöldamörgum dags-
verkum verið komið þar fyrir í
baráttu við jökulfljót, upp-
græðslu lands og nú síðast við
skógrækt. Í þeim verkum öllum
kom atorka, dugnaður og útsjón-
arsemi Sólbergs Jónssonar vel
fram.
Í öllum störfum sínum naut
Sólberg stuðnings sinnar góðu
eiginkonu, Lucie Einarsson, sem
staðið hefur sem klettur við hans
hlið frá því að þau fyrst hittust
ung að árum. Henni, börnum
hennar og fjölskyldunni allri
votta ég mína dýpstu samúð við
fráfall Sólbergs Jónssonar.
Björgvin Bj.
Sólberg Jónsson sparisjóðs-
stjóri, sem nú er kvaddur hinstu
kveðju, var mikill afburðamaður
á sínu sviði. Hann var kappsam-
ur, duglegur og hafði einstaka
yfirsýn. Hann skynjaði æðarslátt
samfélagsins og hafði fullkomið
vald á starfi sínu.
Lítið minningarbrot úr
bernsku minni varpar ljósi á
þennan góða hollvin. Faðir minn
Guðfinnur Einarsson var um
áratugaskeið stjórnarformaður
Sparisjóðs Bolungarvíkur og því
náinn samverkamaður Sólbergs.
Í millum þeirra ríkti fullkomið
traust. Fastur liður hvern gaml-
ársdag um langt skeið var heim-
sókn Sólbergs til okkar. Þar
mætti sparisjóðsstjórinn með
fullbúinn ársreikning sparisjóðs-
ins, sem hann hafði unnið að
hörðum höndum um jóladagana
og fram eftir gamlársdegi ásamt
samverkafólki sínu, svo að hann
væri tilbúinn áður en nýtt ár
gengi í garð. Þetta sýndi tvennt.
Annars vegar kappsemi og
atorku Sólbergs og hins vegar
hve rekstur sjóðsins stóð styrk-
um fótum og að allt var í góðri
röð og reglu.
Vinátta þeirra pabba stóð
traustum fótum og var fölskva-
laus. Hann kom til starfa á skrif-
stofu fyrirtækja Einars Guð-
finnssonar hf. eftir að hafa dvalið
á berklahæli. Frásögn þeirra af
samstarfinu var þó dálítið ólík.
Pabbi ræddi með aðdáun um
þennan dugmikla mann sem
lagði hart að sér og vílaði ekki
fyrir sér að vinna langan vinnu-
dag til þess að tileinka sér sem
best bókhald og önnur skrif-
stofustörf. Sólberg talaði ekki
um slíkt en ræddi um þakklæti
sitt í garð þeirra sem gerðu hon-
um kleift að afla sér kunnáttu á
þessu sviði.
Og það segir sína sögu um at-
gervi Sólbergs að einungis 26 ára
var hann ráðinn sparisjóðsstjóri,
þeirri stöðu gegndi hann síðan
með miklum ágætum um fjög-
urra áratuga skeið. Óhætt er að
segja að þar hafi ráðum verið vel
ráðið.
Í rauninni var Sólberg goð-
sögn í Bolungarvík. Við bæjarbú-
ar töluðum aldrei um að fara í
sparisjóðinn þegar við þurftum á
bankaþjónustu að halda. Það var
talað um að fara til Sólbergs.
Varla var til sá maður eða
fyrirtæki í byggðarlaginu sem
ekki átti viðskipti við sparisjóð-
inn. Það segir sína sögu. Fjöl-
mörg dæmi voru um að menn
héldu þeim viðskiptum áfram
þótt þeir flyttu búferlum. Undir
stjórn Sólbergs varð sparisjóð-
urinn einn hinn öflugasti í land-
inu og sannkallaður hornsteinn
byggðarlagsins. Hróður hans
barst líka víða og hann naut
óskoraðrar virðingar samverka-
manna og stjórnenda í öðrum
sparisjóðum og raunar svo miklu
víðar.
Þegar áföll dundu yfir í Bol-
ungarvík í upphafi tíunda ára-
tugarins beitti Sólberg einstöku
innsæi sínu og þekkingu og lagð-
ist á árarnar af öllu afli með dug-
miklum einstaklingum við nýja
uppbyggingu atvinnulífsins og
þá einkanlega sjávarútvegsins.
Hann átti fyrir vikið mikinn þátt
í því að snúa krappri vörn í öfl-
uga sókn, sem lagði grunn að
sterkri stöðu sjávarútvegsins í
Bolungarvík.
Sólberg, hans góða kona Lucie
og börn þeirra voru fjölskyldu-
vinir okkar. Nú er harmur að
þeim kveðinn. Við fjölskylda mín
kveðjum nú traustan og góðan
vin sem sýndi okkur vinsemd og
hlýju alla tíð. Guð blessi minn-
ingu þessa mikla heiðursmanns.
Einar Kristinn Guðfinnsson.
Hann kom arkandi með skíðin
á öxlunum. Við ætluðum að
renna okkur nokkrar ferðir í
svörtu brekkunni, nr. 3, fyrir of-
an Ciampinoi-lyftuna í Selva.
Þannig kynntist ég Sólbergi
Jónssyni. Við áttum eftir að
verða samtímis í Selva í nokkur
skipti síðan þá. Þau Lucie
bjuggu alltaf á Hótel Laurin en
ég var á Aaritz. Við áttum líka
góða spretti annars staðar á
svæðinu. Man vel eftir 2008, í lok
febrúar. Hitinn að drepa okkur
og snjórinn blautur. Það var ekk-
ert mál fyrir Sólberg, en ég
strögglaði.
Svo hætti hann að skíða, heils-
unnar vegna, og þá hittumst við
hér fyrir sunnan eða í Víkinni.
Við Ceca tókum hús á þeim í
ágúst 2015, miklir fagnaðarfund-
ir. Sólberg var einstaklega
skemmtilegur maður. Hann
hafði gaman af að segja frá og
sagði vel frá. Hrein unun að
hlusta á hann og eiga við hann
tal.
Nú er hann farinn á fund
feðra sinna og ef ég þekki hann
rétt mun hann ekki láta sitt eftir
liggja í samræðum þar.
Hvíldu í friði kæri vinur.
Ingimar og Ceca.
Í dag verður borinn til grafar
vinur minn Sólberg Jónsson í
Bolungavík. Við kynntumst í
Núpsskóla veturinn 1952-1953
þar sem við urðum herbergis-
félagar. Þá tókst með okkur vin-
átta sem aldrei rofnaði. Þessi
vináttubönd náðu síðar til Lucie
eiginkonu hans og barna þeirra
og til alls heimilisfólks á Mýrum.
Sólberg var bráðskemmtilegur
herbergisfélagi, glaðvær með
góða frásagnargáfu. Hann var
sterkur og fékk ég að kenna á
því er við reyndum með okkur í
krók eða sjómann. Þar lét ég
jafnan í minni pokann. Þennan
vetur hélt Gunnar Salómonsson
aflraunasýningu í skólanum.
Hann taldi sig sterkasta mann á
Norðurlöndum. Ein af þeim
kúnstum sem hann lék var að
hann tók bónda nokkurn úr
Mýrahreppi með annarri hendi,
hóf hann yfir höfuð sér og skutl-
aði síðan drjúgan spöl. Skoraði
hann á menn að gera slíkt hið
sama. Enginn gaf sig fram nema
Sólberg. Hann tók einn skóla-
bróður sinn og lék þetta eftir.
Brutust þá út mikil fagnaðarlæti.
Á Núpi komu saman ungmenni
einkum úr nágrannabyggðarlög-
um og frá Suðurnesjum. Búið
var þröngt, allt upp í fimm nem-
endur í einu herbergi. Það var að
vísu einsdæmi og var herbergið
kallað Sameinuðu þjóðirnar. Agi
var strangur á Núpi á nútíma
vísu en við Sólberg undum því
vel og vorum í góðu vinfengi við
kennarana. Nemendum var hald-
ið vel að vinnu og námsárangur
var í samræmi við það. Sólberg
og Lucie komu sér upp glæsilegu
heimili og þar var Mýrafólk tíðir
gestir. Samskiptin urðu raunar
margskonar. Sólberg aðstoðaði
t.d. undirritaðan við að selja Bol-
víkingum gulrófur beint frá býli
og gekk það í nokkur ár. Auglýs-
ingar Sólbergs voru hengdar upp
á áberandi stöðum: Hinar heims-
frægu ping-pong Mýrarófur
komnar. Rófurnar rokseldust.
Nefna má að Bjarni sonur þeirra
hjóna aðstoðaði við haustsmala-
mennskur á Mýrum í fjölda ára.
Þannig hafa hin góðu samskipti
við Sólberg, Lucie og börn þeirra
verið fastur, ljós punktur í til-
veru okkar Mýrafólks. Innilegar
þakkir fyrir þennan liðna tíma.
Lucie, börnum hennar og öðru
venslafólki vottum við okkar
dýpstu samúð.
Valdimar H. Gíslason og
fjölskyldan frá Mýrum.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr minningargreinum til birtingar í
öðrum miðlum nema að fengnu samþykki.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Minningargreinar