Sæbjörg - 01.11.1938, Qupperneq 20

10
S Æ BJÖRG
Sundiþpóttin.
Eftir Þórarinn Magnússon.
Eg hefi lofað að segja nokk-
ur orð uxn g'ildi sunds og lielstu
sundaðferðir, en vegna rúm-
leysis verð eg aðeins að stikla
á því lielsta.
Sundíþróttin er af mörgum
kölluð íþrótt íþróttanna, og' má
það til sanns vegar færast, þó
að margar aðrar íþróttir séu
nijög nytsamar og' alliliða
þjálfandi, held eg varla að
nokkrar þeirra taki sundíþrótt-
inni fram.
Sundið er íþrótt fyrir alla,
eldri og yngri, karla sem kon-
ur. Það er varla svo fatlaður
maður til, sem annars hefir
fótavist, að liann ekki geti iðk-
að sund sér til gagns og gam-
ans. Sundið hefir þá liöfuð-
kosti, að það þjálfar og mýkir
alla vöðva líkamans, lireinsar
liúðina, lieldur henni mjúkri
og lxeilhrigðri, og færari til að
þola hið hreytilega loftslag', er
við íslendingar eigum við að
ixúa. Þá veitir það manni, sem
fellur í vatn og' vel er gyndur,
mikla möguleika til björgunar,
hæði á sjálfum sér og öðrum,
og mætti þess mörg dæmi
nefna, að menn iiafi hjargast
og verið hjargað fyrir sund-
kunnáttu, og svo aftur á móti
hitt, að marg'ir liafa druknað,
bersýnilega af þvi að þeir ekki
kunnu sund og eru þau dæm-
in því nxiður fleiri, enda voru
fáir landsmenn syndir alt fram
á siðustu ár, en nú er þetta að
brevtasl. Áliugi og þekking al-
mennings er að aukast, svo að
nú er lögð mikil áhersla á að
börn og skólafólk læri sund al-
staðar þar sem staðhættir leyfa
og að því verður að keppa, að
öll hörn landsins, sem fullnað-
arpróf taka, kunni að synda,
og þar sem sú aðstaða er ekki
fyrir bendi, að þau geti lært i
sínu bygðarlagi, verður að
hjálpa þeim til að komast
þangað, sem sundkensla fer
fram. Til þess að læra bringu-
sund, á ekki að þurfa nema
mánaðartíma, og' ætti viðkom-
andi bæjai'félag að kosta þau
börn, sem ekki geta kostað sig
sjálf. Það er ekki nema sjálf-
sögð fermingargjöf hreppsins
og sú besta og skemtilegasta,
sem hreppurinn gæti veitt þeim
í tilefni þessa fyrsta og þýð-
ingarmiklu tímamóta æsku-
mannsins.
Þá vil eg fara nokkrum orð-
um um einstakar sundaðferðir.
Byrjunarsund livers manns
á að vera bringusund, og eru
lireyfingar þess í aðaldráttum
þessar. Maður liggur þráðbeinn
i gjörð í vatninu, með hendur
beinar fram og' böfuð beint
fram og' niður i vatnið og and-
ar frá sér gegnum nasir, réttir
því næst hendur út og niður
og heitir lófum vel i vatuið,
þar til armar vita beint af öxl-
um, á sama tíma lyftir bann
iiöfði upp úr vatninu, opnar
munninn og andar að sér, þá
beygir hann liandleggina um
olnboga og færir upp liand-
leggi að neðanverðum síðum,
en færir hendur að brjósti, með
lófa niður; samtímis liand-
leg'gjabeygjunni dregur bann
að sér fæturna, þannig að hæl-
ar eru saman, með tevgðar rist-
ar, knén beygð út og niður þar
lil maður er fullkreptur,
kreppir liann þá ristar, dregur
liæla í sundur og' spyrnir fót-
um út og aftur og slær þeim
því næst beinum saman, sam-
tímis því. að setja fætnr út,
aftur og saman réttir hann
hendur beint fram með höfuð
niður í vatuið og' andar frá sér,
og skriður nú flatur í vatninu
i sömu stellingum og þegar
suudtakið var lxyrjað, þannig
endurtekur hann þessar iirevf-
ingar þar til komin er góð sam-
vinna milli lianda og fóta, en
þá getur liann farið að synda
og æfa þol og' hraða.
Þegar búið er að læra og
æfa bringusundið, er rétt að
læra baksund, sem venjulega