Morgunblaðið - 27.09.2021, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 27. SEPTEMBER 2021
✝
Miriam Thor-
arensen fædd-
ist á Akureyri 11.
maí 1950. Hún lést
á lyflækningadeild
Sjúkrahússins á
Akureyri 10. sept-
ember 2021.
Foreldrar Miri-
am voru Valdemar
Thorarensen, f.
26. september
1910, d. 9. október
1974, og Lára Hallgrímsdóttir,
f. 28. desember 1917, d. 24.
janúar 1973.
Systkini Miriam eru Jakob
Valdemar, f. 1937, d. 2012,
Guðrún Ólína, f.
1938, d. 2017 , Júl-
íus, f. 1940, Soffía,
f. 1942, d. 2008,
Valdemar, f. 1944,
Leifur, f. 1945,
Lára, f. 1952, Mar-
grét, f. 1953 og
Halla, f. 1958.
Miriam eign-
aðist 2 börn, þau
eru: 1) Jóhann
Gottfreð Thor-
arensen, f. 28. janúar 1972,
hann á 3 börn með Guðrúnu Ír-
isi Þorleiksdóttur (skilin), þau
eru: Snædís Ósk, f. 26.10. 1996,
í sambúð með Marel Snæ Arn-
arsyni, Agnes Eir, f. 24.8. 1999
og Rakel Dögg, f. 28.7. 2005.
2) Valdís Lára Thorarensen, f.
14. ágúst 1977, í sambúð með
Þorvaldi Stefáni Hanssyni og
eiga þau saman eina dóttur,
Lenu Sóleyju, f. 2.7. 1998, en
fyrir á Þorvaldur þrjú börn.
Miriam ólst upp í foreldra-
húsum á Gleráreyrum og
starfaði á sambandsverksmiðj-
unum og loks skinnaiðnaði allt
þar til hún lét af störfum
vegna veikinda 1995.
Barnabörnin urðu 4 og fyllti
það lífið gleði að hafa þau hjá
sér og var hún óspör á að
hringja og fylgjast með þeim
og hvetja þau áfram. Lífið fór
að snúast um þau og var alltaf
sól hjá henni er þau voru
nærri.
Útför Miriam fór fram í
kyrrþey 20. september 2021 að
ósk hinnar látnu.
Elsku mamma. Vor, sumar,
vetur og haust fylgdumst við að.
Þegar ég var lítil stelpa og þú
vannst á Gefjun fylgdi ég þér í
vinnuna á laugardögum þar sem
þú vannst alla laugardaga yfir-
leitt til sjö, ég sat við kónusarvél-
ina með litabók á eiturgrænu
ruslatunnulokinu og litaði á með-
an þú vannst eða fór niður að
Glerá og tíndi eyrarrósir til að
gefa vinkonum þínum í vinnunni
og hljóta að launum kex og
nammi.
Á laugardagskvöldum var svo
kósí hjá okkur, en það var keypt-
ur lítri af kjörís með súkkulaði í
pappaöskju og skorið í þrennt og
maður minn hvað maður mældi
með augunum til að fá nú örugg-
lega stærsta bitann. Á sunnudög-
um var ýmist farið í Gránuna til
Soffu systur, Norðurgötuna til
Finnu eða upp á Hlíð að heim-
sækja Möggu frænku. Þú elsk-
aðir handavinnu og þegar ég
hugsa til baka sé ég þig fyrir mér
í sófanum að sauma. Þú elskaðir
að sauma og sagðir alltaf að þeg-
ar þú hættir að vinna gætirðu
setið og saumað eins og þig lang-
aði til, ég vildi að það hefði orðið.
Nú ef þú ekki saumaðir þá varstu
hrjótandi yfir sjónvarpinu.
Svo leið bara tíminn – vor,
sumar, vetur og haust – og við
fylgdumst að. Ég lauk grunn-
skóla og fór að vinna, þá fórum
við þína fyrstu og einu utanlands-
ferð og ég man enn eftir ljósun-
um yfir borginni þegar við lent-
um seint um kvöld, þvílík
upplifun. Í þessari ferð var ein-
mitt vinkona þín og fleira fólk
sem þú þekktir og þarna varstu
líka að verða amma í fyrsta sinn
og nú fór sko mín að versla! Það
sem þér fannst þetta gaman.
Jólin voru alltaf í uppáhaldi hjá
þér; jólagjafir keyptar allt árið og
þvílíka magnið sem var keypt og
gefið út um allar trissur og svo
var farið að skreyta; íbúðin var
eins og útibú frá Jólagarðinum.
Svo var bakað eins og fyrir heilt
sjávarþorp en það var allt í lagi;
allt rann þetta ljúflega niður með
kaldri mjólk.
Svo liðu árin – vor, sumar, vet-
ur og haust – og ég varð mamma
og þvílík blessun fyrir Lenu mína
að hafa fengið með þér 23 ár og
allar þær minningar sem þið
bjugguð til. Ári síðar kom Agnes,
þriðja barnabarnið, og svo það
fjórða, Rakel, og það var lífið
sjálft; allt snerist um barnabörn-
in, væntumþykjan og umhyggjan
fyrir þeim duldist engum.
Svo fóru veikindin að gera vart
við sig, veikindi sem tóku meira
og meira frá þér en við héldum
áfram að fylgjast að vor, sumar,
vetur og haust. Það dró verulega
af þér þetta síðasta ár en við náð-
um samt að gera ótrúlega margt
saman því inn á milli komu góðir
tímar með gleðiríka daga, sum-
arið var heitt og þú gast notið
þess að sitja úti í sólinni með
Monsu þína hjá þér. Eftir að þú
fékkst hjólastólinn gátum við far-
ið í göngutúra, labbað í bæinn
eins og þegar ég var lítil stelpa,
farið í Nesti og keypt ís eða geng-
ið upp með ánni. Það var systk-
inahittingur í sumar og þá um
kvöldið þegar ég breiddi yfir þig
sængina sagðir þú að þetta hefði
verið yndislegur dagur.
Þú varst orðin þreytt og nú
ertu búin að fá hvíldina. Elsku
mamma, takk fyrir allt, takk fyrir
að vera alltaf til staðar – vor,
sumar, vetur og haust.
Ég elska þig.
Þín
Valdís.
Elsku amma. Ég man hvað við
fórum oft á klöppina saman þeg-
ar ég var lítil og alltaf í pössun
hjá þér. Þegar þú last fyrir mig
bækur á kvöldin fyrir svefn og
svo vöknuðum við um klukkan
sex og fengum okkur morgunmat
klukkan sjö.
Ég man að við höfðum ekkert
lítið gaman af því að vera úti í
göngutúrum og sparka í sveppina
sem við sáum og rölta á Glerár-
torg í búðir eða kaupa banana-
stykki í Hagkaup sem við fengum
oft í litlum grænum eða rauðum
pokum eða tígla sem við kölluð-
um apakúk.
Ég man að við fórum stundum
á Bautann og fengum okkur að
borða eða þegar við áttum alltaf
til ís til í frystikistunni.
Ég man hvað við elskuðum
báðar hitann á sumrin og þegar
ég átti alls konar sápukúludót hjá
þér og við fórum oft í lystigarðinn
með nesti og ég man alltaf stað-
inn sem við sátum einu sinni á.
Ég man þegar þú fórst með
mér á öskudaginn að hitta
mömmu á skinnaiðnaðinum og ég
fékk að stimpla mömmu inn eða
út. Þurfti bara að halda á mér á
meðan.
Ég man fýluferðina við Glerá
þegar mig langaði ekki að fara út
þannig að ég fór í fýlu þegar þú
dróst mig út í göngutúr við ána
en svo fór ég að sýna þessu áhuga
þegar ég tók eftir húsi og tröpp-
um við rauðu stóru brúna þannig
að ég æddi af stað og þú dauð-
hrædd um mig þar sem hliðið var
ekki lokað þannig að þú hringdir í
bæinn og kvartaðir undan því en
svo þegar það var komið að því að
sækja mig þá langaði mig ekki að
fara heldur vera lengur úti.
Ég man heimsóknirnar okkar
til Guðrúnar vinkonu sem átti
heima í sömu blokk og þú, mjög
hentugt.
Ég man þegar við tókum suð-
urferð yfir sumrin og fórum að
versla eins og brjálæðingar!
Stundum tókum við strætó suður
en það gat bara verið kósí.
Ég man þegar við vorum á
ættarmóti og amma átti að kynna
sig svo hún stóð upp og náði að
fella eitt staup í leiðinni.
Ég man að við fórum alltaf
saman 1. maí og eyddum þeim
degi saman.
Ég man að við töluðum stund-
um saman í síma tímunum saman
því við vorum báðar alltaf svo
málglaðar.
Ég man þegar við fórum í
klippingu saman og ég lét raka á
mér hausinn öðrum megin og þér
fannst það geggjað flott meðan
mamma mín var bara í áfalli en
þá var ég samt orðin táningur.
Eftirminnilegast var samt fyr-
ir jól þegar amma var að baka
inni í eldhúsi með buff á hausn-
um, viskastykki á öxlinni, Villa
Vill í spilun og svo var bara tekið
um báðar hendur manns og dans-
að að gamni.
Ég man síðustu árin þín hvaða
sögur voru þér kærastar eða eft-
irminnilegastar, t.d. sagan af
kettlingnum Mons og öskubíln-
um, fýluferðinni okkar við Glerá,
eða þegar þú talaðir alltaf um
hvað Kalli bros hefði verið
ómögulegur kennari. Sagan af
því þegar þú keyptir sjónvarps-
tæki handa pabba þínum í gamla
daga eða þegar þú varst að vinna
á skinnaiðnaðinum.
Elsku amma mín, betri ömmu
var ekki hægt að eiga og þú munt
ávallt eiga stað í hjartanu.
Ég elska þig alltaf.
Þín blóma- og ömmustelpa,
Lena.
Miriam
Thorarensen
✝
Símon Sím-
onarson fædd-
ist í Hellisfirði við
Norðfjörð 17.
febrúar 1928.
Hann lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans í Kópavogi
4. september 2021.
Foreldrar hans
voru hjónin Sig-
ríður Helgadóttir,
f. 30.8. 1890, d.
24.4. 1969, og Símon Jónsson,
f. 5.10. 1856, d. 16.2. 1934
bóndi í Hellisfirði.
Símon ólst upp í Hellisfirði
til 10 ára aldurs en hann hafði
misst föður sinn þegar hann
var sex ára. Flutti hann þá
með móður sinni sem var orð-
in sjúklingur í Neskaupstað.
Alsystkini Símonar voru:
Helgi og Svanfríður Sigríður.
Sammæðra bróðir var Óli Run-
1947, börn þeirra: Dögg, f.
1983, og Ösp, f. 1983. 3) Hall-
freður Óttar, f. 1959, eig-
inkona Laufey Ófeigsdóttir, f.
1961, börn þeirra: Ásdís, f.
1982, Sigríður Birna, f. 1991,
og Jón Ófeigur, f. 1993. 4)
Edda, f. 1961, eiginmaður Vé-
steinn Benediktsson, f. 1956,
börn þeirra: Símon Óttar, f.
1981, Dagbjört, f. 1987, Bene-
dikt Steinar, f. 1990, og Elín
Eir, f. 1999. Barnabarnabörnin
eru fjórtán talsins.
Símon stundaði sjómennsku
frá unga aldri. Hann lauk
prófi frá Stýrimannaskólanum
í Reykjavík 1954 og varð sjó-
mennskan hans ævistarf.
Símon og Sigríður bjuggu
nánast allan sinn búskap á
Akranesi þar sem Símon var
skipstjóri og útgerðarmaður.
Hjónin fluttust í Garðabæ hin
síðari ár og bjó Símon þar
fram að andláti sínu.
Útför Símonar fór fram frá
Garðakirkju 17. september í
kyrrþey að ósk hins látna.
ólfsson. Samfeðra
systkin voru: Ásta
Sigurbjörg, Jón
Stefán, Guðrún
Helga, Einar, Jón-
ína Sigríður,
Krístín og Daníel
Jóhann.
Hinn 26.9. 1953
kvæntist Símon
Sigríði Birnu Hall-
freðsdóttur, f. í
Reykjavík 27.10.
1925, d. 30.4. 2011. Foreldrar
hennar voru Hallfreður Guð-
mundsson hafnsögumaður á
Akranesi og Sigurjóna Magn-
úsdóttir. Börn Sigríðar Birnu
og Símonar eru: 1) Sigurjóna,
f. 1954, d. 2001, maki Björn
Einarsson, f. 1952, börn
þeirra: Einar Teitur, f. 1985,
Halldór Orri, f. 1987, Snædís,
f. 1991. 2) Bryndís f. 1956, eig-
inmaður Ásgeir Guðnason, f.
Tengdafaðir minn Símon Sím-
onarson er látinn eftir stutta en
stríða baráttu við illvíga sjúk-
dóminn krabbamein. Símon
greindist með krabbamein í
lungum fyrir um það bil tveim
mánuðum og lést 4. september á
94. aldursári.
Símoni kynntist ég fyrir 47
árum, þá strax tókst góð vinátta
á milli okkar sem alla tíð síðan
hefur haldist og styrkst með ár-
unum.
Símon kunni frá mörgu að
segja enda hafði hann lifað tím-
ana tvenna við misjafnar að-
stæður. Símon er fæddur og
uppalinn til 10 ára aldurs á bæn-
um Hellisfirði í Hellisfirði við
Norðfjörð. Símon minntist upp-
eldisáranna í Hellisfirði sem
ljúfra minninga um horfna tíð.
Þar var búsældarlegt, silungur
gekk í miklum mæli í ána sem
rann til sjávar í Hellisfirði og
var þar ætíð auðvelt að fanga sil-
ung til matar, gnægð fugls var í
firðinum bæði á sjó og í fjalls-
hlíðum og var Símon ungur far-
inn að afla bæði fugls og fisks.
Berjaland var gott í Hellisfirði.
Símon missti föður sinn 6 ára að
aldri, móðir hans bjó áfram í
Hellisfirði en þurfti að bregða
búi vegna veikinda er Símon var
10 ára. Fluttu þau þá til Nes-
kaupstaðar í Norðfirði og
bjuggu að Brennu. Símon stund-
aði barnaskóla í Neskaupstað og
samhliða skólagöngu vann hann
við línubeitningu til að létta und-
ir með móður sinni. Að skóla-
göngu lokinni hóf Símon sjó-
róðra sem háseti og má segja að
þar með hafi framtíðarstarf hans
verið ráðið. Hann stundaði sjó-
sókn frá Neskaupstað og nokkr-
ar vertíðir frá Vestmannaeyjum
sem háseti á bátum og síðar tog-
urum þar til hann fór suður til
Akraness. Símon fór til náms í
Sjómannaskólanum og lauk þar
stýrimannsprófi og stundaði síð-
an sjómennsku frá Akranesi sem
stýrimaður og skipstjóri, fyrst
hjá öðrum en síðar hjá eigin út-
gerð. Símon var farsæll og feng-
sæll sjómaður og var eftirsókn-
arvert að vera í skipsrúmi hjá
honum. Símon var mikið snyrti-
menni og umgekkst allt og alla
með virðingu, hvort heldur
menn eða máleysingja. Bátar
hans og skip báru af hvað við-
hald og útlit snerti.
Þegar heilsu Síu tengdamóð-
ur minnar fór að hraka seldi
Símon útgerð sína og helgaði sig
umönnun Síu. Róðurinn þyngd-
ist og hann sá sig ekki lengur
færan um umönnun hennar,
fluttu þau hjónin suður í Garða-
bæ og keyptu íbúð í sama húsi
og við Bryndís dóttir þeirra
bjuggum í og bjuggu í nábýli við
okkur hjónin. Þannig gat fjöl-
skyldan hjálpast að við daglega
umönnun. Eftir að Sía lést hefur
Símon búið einn í íbúð þeirra
hjóna og bjó þar til dauðadags.
Símon og Sía höfðu um all-
langt ára skeið brugðið sér til
Kanarí yfir dimmasta og kald-
asta tíma vetrarins og nutu þess
virkilega vel. Eftir að Sía féll frá
2011 naut Símon þess að fara
með okkur Bryndísi til Spánar
og dvaldi með okkur í lengri og
skemmri tíma í áraraðir eða allt
til ársins 2019 að heilsu hans fór
að hraka.
Ég og við hjónin eigum marg-
ar og góðar minningar úr árviss-
um Spánarferðum og frá öllum
okkar samskiptum við Símon í
gegnum þessi 47 ár. Það er gott
að geta yljað sér við góðar minn-
ingar þegar Símon er ekki leng-
ur ofar moldu.
Blessuð sé minning Símonar
Símonarsonar.
Ásgeir Guðnason.
Símon Símonarson
✝
Unnur Jens-
dóttir fæddist í
Reykjavík 8. mars
1941. Hún lést á
Landspítalanum
Fossvogi 30. júlí
2021.
Móðir hennar var
Hansína Bjarnadótt-
ir en Unnur var ætt-
leidd af foreldrum
sínum Kristínu Páls-
dóttur húsmóður, f.
1906, d. 1986, og Jens Ágústi Jó-
hannessyni lækni, f. 1900, d. 1946.
Unnur ólst upp hjá fósturfor-
eldrum sínum í Tjarnagötu 44 og
bjó þar alla sína æskudaga. Hálf-
systkini Unnar, börn Hansínu, eru
Þorkell, f. 1942, d. 2015, Bjarni, f.
1945, Stefanía, f. 1950, og Anna
Kristín, f. 1951, þau eru öll Guð-
mundarbörn.
Unnur giftist 25. september
1965 Kjartani Trausta Sigurðssyni
fararstjóra, f. 22. september 1939,
d. 12. apríl 2015. Foreldrar hans
Um miðjan aldur innritaði Unnur
sig í guðfræði í HÍ og nam þar um
tíma.
Unnur vann sem ljósmóðir fyrst
á Kristnesi í Eyjafirði, síðar á fæð-
ingardeild Landspítalans og síðast
sem ljósmóðir á Akranesi árið
1964. Eftir söngnámið kenndi hún
við Tónlistarskóla á Akranesi, Sel-
tjarnarnesi og Kópavogi í nokkur
ár. Hún var einnig raddþjálfari hjá
Pólýfónkórnum auk þess að taka
virkan þátt í starfi Kvennalistans.
Unnur og Kjartan bjuggu
lengst af í Tjarnargötu 44 með
Kristínu móður Unnar. Þegar
Kristín og Sigurður urðu ungling-
ar flutti fjölskyldan á Hjarðahaga
44.
Unnur átti við meðfædd veik-
indi að stríða. Hún þurfti að gang-
ast undir hryggspengingar fjórum
sinnum, síðast 53 ára gömul. Þess-
ar aðgerðir urðu til þess að hún
neyddist til að hætta kennslu. Í lok
árs 2006 flutti Unnur á hjúkr-
unarheimilið Eir og bjó þar til
dauðadags.
Útför Unnar fór fram í kyrrþey
að ósk hinnar látnu frá Dómkirkj-
unni í Reykjavík.
voru Kristín Jóns-
dóttir úr Gufudals-
sveit á Barðaströnd
og Sigurður Jónsson
bílstjóri frá Skálanesi
á Barðaströnd. Þau
slitu samvistum.
Börn Unnar og
Kjartans eru: 1)
Kristín, f. 12. maí
1966, maki Philip,
börn þeirra eru
Emma, f. 1998, Mark,
f. 2004, og Viktor, f. 2005. Þau búa
í Danmörku. 2) Sigurður Trausti,
f. 25. maí 1968, d. 22. febrúar 2006.
Unnur hóf píanónám sjö ára
gömul, lærði hjá Katrínu Viðar og
nam hjá henni í 10 ár. Unnur tók
landspróf í Kvennaskólanum í
Reykjavík og útskrifaðist þaðan
ári síðar. Hún útskrifaðist sem
ljósmóðir árið 1962, nam söng í
Söngskólanum í Reykjavík og lauk
þar bæði 8. stigi í söng og píanó-
leik. Hún fór í framhaldsnám í
söng til London árið 1979 til 1980.
Unnur Jensdóttir, æskuvin-
kona mín, leikfélagi, skólasystir
og nágranni, lést á Borgarspítal-
anum 30. júlí sl. Unnur átti við
mikla vanheilsu að stríða síðustu
árin og dvaldi á hjúkrunarheim-
ilinu Eir í um 14 ár en síðustu dag-
ana var hún á Borgarspítalanum.
Við Unnur ólumst upp í sömu
götu, hún í Tjarnargötu 44 en ég í
númer 43. Við lékum okkur saman
frá unga aldri, vorum jafnaldrar
og í sama bekk í Miðbæjarskól-
anum allan okkar barnaskóla. Við
gengum daglega saman í skólann,
oftast hönd í hönd, yfir Tjarnar-
brúnna eða niður Tjarnargötuna
en stundum þvert yfir tjörnina á
ís. Það var ekki fyrr en í 12 ára
bekk að ég tók af skarið og hætti
að leiða hana, mér strítt og fannst
þetta ekki passandi. Við vorum
samt samferða áfram.
Unnur var stjórnsöm og ákveð-
in stúlka. Hún stýrði að jafnaði
leikjum okkar og fannst mér það
allt í lagi. Oft var leikið með
dúkkulísur eða dúkkur heima hjá
henni og var hún snjöll að teikna
og búa til ný föt á dúkkulísurnar.
Unnur var greind og öfundaði
ég hana hvað hún átti auðvelt með
að læra. Vísur gat hún lært utan-
bókar með því að lesa þær tvisvar.
Unnur lærði á píanó strax á unga
aldri og spilaði mikið og vel. Hún
hafði gott tóneyra og hafði gaman
af að spila á píanóið heima hjá sér
fyrir okkur vini sína.
Unnur missti föður sinn aðeins
fimm ára og kynntist ég honum
lítið. Unnur var einbirni og Kristín
móðir hennar dekraði við dóttur
sína og vildi allt fyrir hana gera.
Ég kom úr stórri fjölskyldu og
komst ekki upp með það sama og
Unnur. Góður vinskapur var samt
á milli mæðra okkar sem báðar
hétu Kristín.
Leiðir okkur Unnar skildi að
mestu þegar hún fór í Kvenna-
skólann en ég í Gaggó vest. Næstu
50 árin sáumst við sjaldan en
strengurinn slitnaði aldrei. Unnur
giftist og átti tvö elskuleg börn,
Kristínu og Sigurð. Sigurður dó í
slysi í Danmörku ekki orðinn fer-
tugur og tók Unnur það mjög
nærri sér. Kristín giftist til Dan-
merkur og var Unnur því einmana
án samvista við sína nánustu fjöl-
skyldu síðustu árin á Eir. Sam-
bandið við dótturina og barna-
börnin var samt mjög gott og
komu þau oft til Íslands og þau
hittust þess í milli á fjarfundum í
tölvunni. Voru það henni miklar
gleðistundir.
Unnur var lærð ljósmóðir og
vann sem slík um tíma. Hún var
einnig lærð söngkona og kenndi
söng um tíma. Hún fór að læra
guðfræði í Háskóla Íslands sér til
ánægju en var þar aðeins í um tvö
ár. Seinustu árin var Unnur að
mestu rúmföst og bjó þá á Hjúkr-
unarheimilinu Eir. Ég heimsótti
Unni reglulega síðustu árin og
þarna endurnýjuðum við gömul
kynni og áttum saman margar
ánægjulegar stundir.
Unnur var hláturmild með ein-
dæmum og með skemmtilega
smitandi hlátur. Þessi hlátur lifði
þótt lífið væri erfitt seinustu árin.
Að vera rúmföst og vanta einbeit-
ingu til að lesa eða hlusta á hljóð-
bækur tekur á. En það var aug-
ljóslega vel hugsað um Unni á Eir
og hún naut sín þar við föndur og
spil.
Ég votta Kristínu dóttur henn-
ar, tengdasyni og barnabörnum
innilega samúð vegna fráfalls
Unnar Jensdóttur.
Þorkell Erlingsson.
Unnur Jensdóttir