Morgunblaðið - 03.01.2022, Page 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 3. JANÚAR 2022
✝
Árni Byron
fæddist 24.
ágúst 1923 á Kros-
seyrarvegi 3 í
Hafnarfirði. Hann
lést á hjúkrunar-
heimilinu Drop-
laugarstöðum í
Reykjavík 21. des-
ember 2021.
Foreldrar hans
voru Hermannía
Sigríður Anna
Markúsdóttir, f. 5.11. 1901, d.
19.5. 1995, og Pétur Jón Sig-
urðsson Njarðvík, netagerðar-
meistari, f. 8.10. 1897, d. 28.11.
1957.
Systkini Árna Byrons voru
fimm.
Alsystir var Kristín Anna
Guðjónsdóttir, f. 10.9.1927, d.
25.8. 2020. Samfeðra eru Hall-
grímur (Peter) Njarðvík, f.
31.12. 1930, og Njörður P.
Njarðvík, f. 30.6. 1936. Sam-
mæðra var Hlín Schenbaker
Frost. Maður Dagrúnar er Páll
Gestsson og eiga þau þrjá syni:
Hallgrím, Gest og Kára. Fyrri
eiginkona Árna var Dagrún
Erla Hauksdóttir, f. 9.4. 1953, d.
14.4. 1989, en þau eiga dótt-
urina Rósu Hrönn. Synir henn-
ar eru Arnar Freyr og Hall-
grímur Árni. Síðari eiginkona
Árna er Helga Árnadóttir en
hún á börnin Fríðu Gylfadóttur
og Gunnar Þorberg Gylfason.
Kona Gunnars Þorbergs er Þór-
unn Halldóra Þórðardóttir og
eiga dæturnar Finnborgu
Helgu og Gerði Theódóru.
Stefanía Anna Árnadóttir
Njarðvík, f. 17. desember 1959.
Hún á fimm börn. Maður henn-
ar var Magnús Steinn Loftsson,
þau skildu. Ingibjörg Njarðvík
og á hún fjögur börn, Veigar
Örn, Guðrúnu Eddu, Steinunni
Birtu og Filip Örn. Maður henn-
ar Gunnar Örn Árnason. Hlín
Magnúsdóttir Njarðvík. Maður
hennar er Gunnar Lár Gunn-
arsson og eiga þau þrjú börn:
Hlyn Lár, Anítu Björk og Jökul
Lár. Árni Dagur Magnússon
Njarðvík. Ásta Magnúsdóttir
Njarðvík. Maður hennar er Ar-
on Wei Quan og eiga þau soninn
Líam. Katrín Magnúsdóttir
Njarðvík. Maður hennar er
Jesse Waterhouse og eiga þau
dæturnar Éowyn Ástu og Ayl-
esh Eleanor.
Axel Árnason Njarðvík, f. 2.
maí 1961. Kona Axels er Sig-
þrúður Jónsdóttir. Börn þeirra
eru Pálína og Jón Karl. Kona
Pálínu er María Kristín Árna-
dóttir. Kona Jóns Karls er
Nanna Sveinsdóttir.
Afkomendur Árna Byrons og
Ingibjargar telja 31.
Árni vann hjá Haraldi Árna-
syni kaupsýslumanni í 12 ár eða
til ársins 1950. Hjá Flugfélagi
Íslands og síðar Flugleiðum
starfaði Árni í yfir 41 ár og til
starfsloka 1993, lengst af á
varahlutalager. Hann var vel
virkur félagi í Svifflugfélagi Ís-
lands frá unglingsárum og
hafði félagsnúmerið 121. Hann
náði silfur C 11. júlí 1987. Árni
hafði einnig einkaflugmanns-
próf.
Útför Árna Byrons fer fram
frá Neskirkju í dag, 3. janúar
2022, klukkan 13.
Steymt er frá útförinni á:
www.sonik.is/arnibyron
Virkan hlekk er einnig að
finna á:
www.mbl.is/andlat
Magnúsdóttir, f.
30.3. 1926, d. 15.5.
2015. Ættleidd
systir er Kristín
Anna Karlsdóttir,
f. 4.7. 1937.
Árni Byron
kvæntist hinn 28.
febrúar 1948 Ingi-
björgu Axels-
dóttur, f. á Eyr-
arbakka 13.
desember 1926.
Foreldrar hennar voru hjónin
Stefanía Stefánsdóttir, f. 9.11.
1903, d. 1.6. 1970, og Valdimar
Axel Gunnarsson, f. 26.11. 1899,
d. 1.8. 1975.
Börn þeirra eru þrjú:
Árni Árnason Njarðvík, f. 8.
mars 1952. Með Hafdísi Brands-
dóttur eignaðist Árni dæturnar
Evu Björk og Dagrúnu.
Maður Evu Bjarkar er Juha
Vainionpää. Eiga þau þrjú börn:
Veru Jóhönnu Frost, Rósu Mat-
ildu Frost og Stefán Nicolas
Það var í gönguferð um
Þjórsárver að við Axel Árnason
fórum að tala í alvöru um að
reyna að staðfesta – eða af-
sanna – þrálátan orðróm um að
faðir hans Árni Byron Jóhanns-
son (eins og hann hét þá) væri
hálfbróðir minn að faðerni.
Mér fannst þetta alltaf óskilj-
anlegt. Hvers vegna skyldi Pét-
ur faðir minn ekki gangast við
barni fæddu 1923, 26 ára gam-
all, einhleypur og sex árum áð-
ur en hann kynntist móður
minni á Ísafirði? Eða var það
móðir Árna, Hermannía, sem
ekki vildi tilgreina hann sem
föður? Og hví þá að kenna barn-
ið við einhvern Jóhann? Eða
hafði faðir minn lofað því að
segja aldrei neinum frá þessu?
Við þessum spurningum fáum
við aldrei svör, enda eru þau
bæði tvö látin fyrir löngu. Sann-
leikurinn var grafinn og skyldi
nú loksins opinberaður.
Við Axel ákváðum að ganga
hreint til verks og fá vísinda-
lega skorið úr þessu. Blóðsýni
voru send til Skotlands og svör-
in voru ótvíræð. Hinn 4. sept-
ember 2008 fórum við Árni
saman í Héraðsdóm Reykjavík-
ur og gengum fyrir dómara. Ég
hafði með mér tvær myndir af
Árna og föður mínum ungum,
sýndi dómaranum, enda voru
þeir svo nauðalíkir að nær
ógerningur var að vita hvor var
hvað. Dómarinn sagðist ekki
þurfa að kveða upp neinn dóm,
heldur einungis úrskurð til
formlega lagalegrar staðfest-
ingar. Og bætti svo við, að
svona lagað gerðist sjaldan og
enn sjaldnar í sátt og samlyndi.
Við Árni héldumst í hendur
þegar við gengum út. Hann
sagði við mig að hann hefði vilj-
að fá að halda svona í hönd föð-
ur síns. 85 ára gamall hafði
hann loks fengið rétt faðerni.
Það óréttlæti sem hann hafði
mátt þola langa ævi verður
aldrei leiðrétt í reynd. En sann-
leikurinn var loksins grafinn
upp.
Árni var ekki aðeins líkur
föður okkar í útliti, hann var
einnig mjög líkur Sigurði afa
okkar, bæði að ytri sýn og lund-
erni. Lund hans var að vísu
særð af löngu ranglæti, en ef ég
ætti að lýsa honum í fáum orð-
um, myndi ég segja ljúfmenni
sem sýndi af sér mildi og hlýju.
Og nú kveð ég þennan sein-
fundna bróður minn með þessu
ljóði mínu:
Að dagslokum
deyrð þú ekki
heldur heimurinn
hann deyr þér
er þú hverfur gegnum hugann
og heyrir ekkert
Þar þéttist þögnin að þér
og vísar veg
í óþekkta átt
að áfangastað
á langri leið
inn úr sjálfum þér
þangað sem enginn sér
en allir eiga heima
að lokum
á degi sem lifir ekki framar
og deyr ekki framar.
Njörður P. Njarðvík.
Við sátum tvö við eldhús-
borðið, ókunnug hvort öðru, og
talið barst að fuglunum sem
Árni sá þegar hann gekk til
vinnu í gegnum Litla Skerja-
fjörðinn. Þarna náðum við strax
einhverri tengingu sem hélst
alla tíð. Árni varð síðar tengda-
faðir minn. Árni var hógvær
maður og ljúfur og honum voru
gefnar margar talentur en þær
náðu ekki allar að dafna vegna
þeirra aðstæðna sem mótuðu líf
hans.
Ungur fékk Árni mikinn
áhuga á flugi og gekk til liðs við
Svifflugfélag Íslands á styrjald-
arárunum og tók síðar einka-
flugmannspróf. Hann var frá-
bær og næmur flugmaður sem
kom m.a. vel í ljós þegar hann
með yfirvegun, kjarki og út-
sjónarsemi náði oftar en einu
sinni að bjarga sér úr hættu-
legum og tvísýnum aðstæðum.
Áhugi og þekking hans á
hvernig flugvélar eru settar
saman og virka kom sér vel í
starfi Árna á varahlutalager
Flugleiða þar sem hann vann
áratugum saman.
Það lék flest í höndum Árna
og hann gat gert við alla skap-
aða hluti, hvort sem voru svif-
flugur, bílar eða gleraugu,
stundum dugði teip ágætlega!
Börn fundu einlægan hlýhug
og velvilja hjá Árna og hændust
að honum. Hvar sem hann fór
voru börn komin í fang hans og
voru þar róleg og sæl. Þess
fengu afa- og langafabörnin að
njóta í ríkum mæli og búa þau
að því alla tíð. Ég held að ekk-
ert hafi verið honum eins á móti
skapi og að börn liðu skort eða
byggju við ástleysi. Sjálfur
þekkti hann fátækt úr æsku og
vildi ekki að önnur börn færu á
mis við svo margt sem hann
sjálfur naut ekki í uppvextinum.
Gestrisni og hlýja einkenndu
heimili Árna og Eddu, þar var
alltaf pláss og matur fyrir gesti
og gangandi og hef ég fengið að
njóta þess ríkulega frá því ég
gekk þar fyrst inn um dyr.
Árni var heilsuhraustur,
reglumaður og fór í gönguferðir
fram á síðustu ár. Lífsgöngu
hans er nú lokið, 98 ára að baki,
verkefnin stór og smá. Ég kveð
Árna Byron með þakklæti. Eft-
ir lifir ættmóðirin og stólpi okk-
ar hún Edda, eins og fjölskyld-
an kallar hana, og bið að henni
muni áfram auðnast líf og
heilsa.
Sigþrúður Jónsdóttir.
Árni Byron
Pétursson
Er við félagar í
Karlakórnum Fóst-
bræðrum minnumst
Hjartar Á. Magnús-
sonar koma ávallt sömu orðin
upp í hugann; traustur, ósérhlíf-
inn, hnyttinn, glaðvær, jafnlynd-
ur, gull af manni.
Hjörtur gekk í raðir kórsins
Hjörtur Ágúst
Magnússon
✝
Hjörtur Ágúst
Magnússon
fæddist 4. ágúst
1939. Hann lést 14.
desember 2021.
Útför Hjartar
Ágústs fór fram 28.
desember 2021.
1967 og söng með
Fóstbræðrum um
áratuga skeið. Hann
var ætíð virkur inn-
an vébanda kórsins,
gegndi ýmsum
trúnaðarstörfum og
lét sitt ekki eftir
liggja þegar leggja
þurfti hönd á plóg.
Meðal annars var
Hjörtur einn af
smiðum Fóst-
bræðraheimilisins sem vígt var í
apríl 1972.
Hjörtur var öflugur söngmað-
ur, söng 1. og 2. bassa með kórn-
um og var m.a. í sönghópnum
„Átta Fóstbræður“ sem starf-
ræktur var frá 1984 og fram und-
ir aldamót.
Fyrir hönd okkar félaga í
Fóstbræðrum vil ég senda Jónu
og fjölskyldu okkar innilegustu
samúðaróskir og það er með hlý-
hug í hjarta sem við minnumst
fallins fóstbróður og félaga.
Blessuð sé minning þessa
mæta manns.
Halldór Þórarinsson,
form. Karlakórsins
Fóstbræðra.
Það var í janúar 1990 sem
Hjörtur Ágúst Magnússon hóf
störf sem kennari við húsasmíða-
braut Fjölbrautaskólans í Breið-
holti. Hjörtur hætti störfum hjá
FB árið 2009 vegna aldurs eftir
19 ára starf. Hann gegndi ýms-
um ábyrgðarstörfum fyrir deild-
ina, var t.d. deildastjóri og sá
einnig um innkaup fyrir hana.
Fyrir utan að vera með kennslu-
réttindi var Hjörtur menntaður
húsgagnasmiður og húsasmiður,
sem nýttist honum vel við
kennslu. Hirti var mjög annt um
nemendur sína og í lok hverrar
annar var mikið að gera hjá hon-
um við að aðstoða nemendur í að
ljúka við verkefni sín, því allir
urðu að ljúka verkefnunum og
standast áfangann. Hjörtur var
einstakt ljúfmenni, alltaf með
bros á vör og tilbúinn að aðstoða
eða leiðbeina okkur sem ekki
vorum eins reyndir í kennslunni
og hann. Hann var mjög farsæll
sem kennari og enn í dag koma
nemendur í heimsókn í skólann
og minnast Hjartar með hlýhug
og þakklæti fyrir þau ár sem þeir
áttu með honum. Hjörtur átti
mörg skemmtileg orðatiltæki.
Eitt notaði hann mikið þegar
eitthvað hafði farið úrskeiðis hjá
nemandanum en það var „þetta
er svo sem allt í lagi, þetta er nú
engin kirkja“. Hjörtur var mjög
hagmæltur og þegar hann sat yf-
ir í prófum komu iðulega ein-
hverjar vísur frá honum um sam-
starfsfólkið.
Við fyrrverandi vinnufélagar
Hjartar á húsasmíðabraut Fjöl-
brautaskólans í Breiðholti viljum
þakka honum fyrir allar góðu og
ánægjulegu stundirnar sem við
áttum með honum meðan hann
starfaði með okkur og einnig
heimsóknirnar til okkar eftir að
hann lét af störfum meðan heilsa
hans leyfði.
Fyrir hönd húsasmíðabrautar
FB,
Stefán Rafnar
Jóhannsson kennari,
Víðir Stefánsson
aðstoðarskólameistari.
Sumir eru skemmtilegri en
aðrir. Það má segja um Hjört Á.
Magnússon. Hann var einstak-
lega skemmtilegur húmoristi,
með yndislega nærveru, einlæg-
ur, ljúfur og hjálplegur í alla
staði.
Fyrsta minning mín um til-
veru Hjartar var á gamlaársdag
1965, þegar hann og Jóna móð-
ursystir mín létu pússa sig sam-
an á Akranesi. Þá kom önnur
systir þeirra mömmu að Vals-
hamri til að sækja Sigga afa
minn og Óla frænda, sem skyldu
vera viðstaddir brúðkaupið, en
foreldrar mínir áttu ekki heim-
angengt þennan dag.
Í mínum huga voru Jóna og
Hjörtur eitt. Þau voru alltaf
nefnd bæði í einu. Hjörtur var
einstaklega bóngóður og æði oft
leitaði ég til hans t.d. við bíla-
kaup. Þá leit hann á gripinn og
lýsti yfir hvort eitthvert vit væri í
kaupunum. Hjörtur hafði mikið
vit á bílum og hans eigin bílar
báru alltaf af öðrum hvað snyrti-
mennsku varðaði.
Heimili Hjartar og Jónu stóð
mér alltaf opið þegar ég var ung-
lingur. Þá kom fyrir að ég þurfti
að gista ef leiðin lá í borgina og
skemmtanalífið var kannað.
Hjörtur var einnig boðinn og bú-
inn að snúast með mig í tíma og
ótíma.
Hjörtur sjálfur var alger bind-
indismaður. Oftar en ekki var
hann hrókur alls fagnaðar í sam-
kvæmum og skálaði þá í tíma og
ótíma í óáfengum drykkjum en
enginn veitti því athygli.
Hjörtur var trésmiður og
kennari að mennt og til þeirra
verka hans var ekki kastað til
hendinni frekar en annarra.
Snyrtimennska og vandvirkni
réð ríkjum hjá Hirti, hvar sem
komið var við.
Hjörtur var söngmaður góður
og söng í fjöldamörg ár með
Fóstbræðrum og ferðuðust þau
hjónin oft með þeim þar sem
söngurinn réð ríkjum og nutu
þau góðs félagsskapar og eign-
uðust marga góða vini í hópi
Fóstbræðra og kvenna þeirra.
Það er margs að minnast í
samskiptum við Hjört og Jónu.
Ég man hvað ég hlakkaði til er
von var á þeim að Valshamri þeg-
ar ég var barn og unglingur. Þau
kom oft og hjálpuðu til við hey-
skap og fleira. Þá var alltaf gam-
an. Svo fórum við oft veiðiferðir í
nágrenninu og eggjatínslu, en ég
minnist þess sérstaklega hvað
Hjörtur var þolinmóður. Hann
vildi alltaf veiða aðeins meira,
eða tína nokkur egg í viðbót.
Stundum hélt ég að hann gæti
aldrei hætt.
Nú eru breyttir tímar. Ekkert
jólakort þessi jól með velskrif-
aðri vísu frá Hirti. Hann kastaði
oft fram góðum vísum við ýmis
tækifæri, t.d. fallegum náttúru-
vístum, afmælisvísum með léttu
gríni og jólavísum, og hafði ekk-
ert fyrir því.
Það er skrítið að geta ekki
kvatt Hjört við útför hans, hann
sem átti svo stóran þátt í lífi
mínu frá því að ég var smápolli.
Við hjónin erum í covideinangrun
eins og margir þessi jól, en við
fylgjumst með streyminu hér
heima.
Elsku Jóna, Inga Kolla, Siggi
Ágúst og fjölskyldur. Okkar inni-
legustu samúðarkveðjur til ykk-
ar. Minning um einstakan og
góðan mann lifir. Hver minning
er dýrmæt perla.
Hálfdán Helgason Háhóli.
Einhver ævintýraljómi og
hressileiki virtist svífa yfir vötn-
um í byrjun sjöunda áratugar lið-
innar aldar á heimili mætra
hjóna, Páls Jónssonar frá
Bjarnastöðum og Eddu Magnús-
dóttur í Smiðjuholti á Reykholts-
stað. Heimilið og trésmiðjan ið-
aði af lífi og fjöri, fólk í blóma
lífsins fetaði leiðir framtíðar-
brauta. Jonni bróðir í hópnum að
hefja smíðaferil sinn á þessum
árum hjá meistara Páli, og meðal
vinnufélaganna kátu bráðmynd-
arlegur ungur maður, Hjörtur
Ágúst Magnússon.
Við Þurý kynntumst honum
ekki mikið á þessum árum, en
þau kynni áttu eftir að aukast og
dýpka nokkrum árum síðar.
Fyrst á Lynghaganum, þar sem
hann vann að viðhaldsverkefnum
með bræðrum mínum, Jonna og
Oddi, en síðan í Fossvogi árið
1972 þegar við hófum byggingu
húss okkar í Kvistalandi. Þríeyk-
ið sem það reisti var skipað önd-
vegissmiðum, Hirti, Edda Stein-
gríms og Sigga Björns. Með
þeim var gott að starfa, og við að
lynda.
Eftir að við fluttum í húsið
hálfkarað varð Hjörtur síðan
„smiður hússins“ árum saman,
vandvirkur, áreiðanlegur og ein-
staklega þægilegur í allri um-
gengni. Krakkarnir okkar hænd-
ust mjög að honum, og horfðu í
forundran á ýmis skemmtileg
uppátæki hans. Aldrei stríddi
hann þeim þótt hann skyti
skemmtilegum skotum á okkur,
sem mörg hver eru enn rifjuð
upp við ákveðin tilefni. Eftir-
minnilegast líklega „þetta er full-
gott hérna í Fossvoginum“, en
það sagði hann oft þegar hann
lauk einhverju verkefni, ávallt þó
með sóma. Því miður skrifaði ég
ekkert af gullkornum hans hjá
mér, en þau voru mörg, enda
snikkarinn síkáti orðhagur með
afbrigðum.
Við leiðarlok er margs annars
að minnast úr samskiptum við
þann góða og skemmtilega dreng
Hjört Magnússon. Við Þurý
minnumst hans með virðingu og
þökk, sendum Jónu og fjölskyldu
þeirra allri hugheilar sam-
hryggðarkveðjur, og ég veit að
ég mæli og fyrir hönd bræðra
minna þegar ég segi að vinar sé
sárt saknað. Rödd söngvins
Fóstbróður er þögnuð – skarð er
fyrir skildi.
Óli H. Þórðarson.
Bróðir minn og frændi okkar,
INGI STEINAR GUÐJÓNSSON
frá Hermundarstöðum í Þverárhlíð,
lést á Landspítalanum hinn 15. desember
síðastliðinn. Útför hefur farið fram.
Jón Guðjónsson
og systkinabörn
Ástkær sonur okkar,
KORMÁKUR ÆGISSON,
lést á heimili sínu miðvikudaginn
15. desember. Útförin fer fram í
Siglufjarðarkirkju föstudaginn 7. janúar
klukkan 14.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir. Þeim sem vilja minnast
hans er bent á Píetasamtökin á Akureyri.
Kirkjugestir eru beðnir að framvísa neikvæðu hraðprófi sem er
ekki eldra en 48 klst. gamalt.
Hallfríður J. Hallsdóttir Ægir Bergsson