Morgunblaðið - 03.01.2022, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 3. JANÚAR 2022
✝
Valdimar Ei-
ríksson fæddist í
Reykjavík 2. nóv-
ember 1956. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 24. desem-
ber 2021. Foreldrar
Valdimars voru Þór-
dís J. Valdimars-
dóttir, f. 10. október
1928, d. 14. ágúst
2004, og Eiríkur
Þorgeirsson, f. 5. apríl 1917, d.
11. nóvember 2010, en hann var
einkasonur foreldra sinna.
Árið 1978 kvæntist Valdimar
Ásu Bryngeirsdóttur. Börn
þeirra eru: 1) Eiríkur Ari, kvænt-
ur Ragnheiði Á. Ólafsdóttur,
börn Eiríks eru: Viktor Smári, f.
2001, Anja Dís, 2006, og Þorgeir
Óli, f. 2011. 2) Valva, í sambúð
með Sigurði Egg-
erti Halldórusyni,
börn Völvu eru:
Benedikt, f. 2002,
Patrekur, f. 2007,
og Hilmar Logi, f.
2017. 3) Þórdís
Lísa, í sambúð með
Kristjáni Mar, börn
Lísu eru: Rakel
Ósk, f. 2011, Valdi-
mar Máni, f. 2013,
og Ástrós Ása, f.
2020. 4) Tómas Helgi, kvæntur
Telmu Sif Guðmundsdóttur, börn
Tómasar eru: Alexander Már, f.
2010, Manúel Máni, f. 2018, og
William Andri, f. 2020.
Útförin fer fram frá Dóm-
kirkjunni í Reykjavík í dag, 3.
janúar 2022, klukkan 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Elsku pabbi minn. Það er svo
ofboðslega erfitt og sárt að þurfa
að kveðja þig svona snemma en á
sama tíma er ég svo þakklát fyrir
allar minningarnar sem munu lifa
áfram með mér.
Þú varst svo mikil fyrirmynd
fyrir mig og ég mun taka svo mik-
ið sem ég lærði af þér með mér út í
lífið. Þú varst alltaf til staðar fyrir
mig þegar ég þurfti á þér að halda
og sagðir mér alltaf það sem ég
þurfti að heyra en ekki endilega
það sem ég vildi heyra.
Þú varst alltaf úti í bílskúr að
dunda þér eitthvað og smíða og
þegar börnin mín vantaði nýtt
rúm fórstu bara í Húsasmiðjuna
og keyptir spýtur og smíðaðir rúm
fyrir þau, mig langaði í kertaarin
og þá bara smíðaðirðu kertaarin
handa mér, svo smíðaðirðu auðvit-
að líka sumarbústað sem var alltaf
í boði fyrir alla hvenær sem við
vildum og það var alltaf svo gott
að koma þangað og þá sérstaklega
um verslunarmannahelgina þegar
við vorum saman að spila og
hlusta á tónlist, hlæja og hafa gam-
an. Pítsupartíin sem þú bauðst í
reglulega þar sem reglan var „ég
borga, þú sækir“ og alltaf var hleg-
ið jafn mikið og það var svo gaman.
Þú hringdir í mig klukkan 17.30 á
hverjum einasta degi bara til að
heyra í mér og vera viss um að allt
væri í lagi hjá mér, spurðir út í
hvernig dagurinn minn hefði verið
og hvort Rakel, Valdimar og Ást-
rós væru ekki hress líka og auðvit-
að Kristján. Þú lést mig alltaf vita
hvað þú værir stoltur af mér og
hvað ég stæði mig vel og það
fannst mér svo dýrmætt að heyra.
Ég mun sakna þín svo mikið en
minning þín mun lifa með mér að
eilífu.
Ég elska þig elsku pabbi minn.
Þín dóttir,
Lísa.
Elsku pabbi minn, mikið sem
lífið er ósanngjarnt núna. Ég veit
ekki alveg hvernig ég á að fara að
án pabba en það er eitthvað sem
ég verð að finna út úr því hann
hefði ekki tekið það í mál að ég
myndi leggjast í eitthvert þung-
lyndi og hætta að lifa lífinu;
„komdu þér á fætur og gerðu eitt-
hvað!“ hefði hann sagt enda þoldi
hann ekki leti og aðgerðaleysi.
Pabbi hefur alla tíð verið minn
klettur í lífinu og ef það var eitt-
hvað sem bjátaði á hjá mér gat ég
leitað til hans og við fundum lausn
í sameiningu því eins mikið og
pabbi var tilbúinn að hjálpa mér í
einu og öllu þá vildi hann frekar
leiðbeina mér í rétta átt en að
leysa vandamálið fyrir mig og fyr-
ir það er ég mjög þakklát því þá
kenndi hann mér eitthvað í leið-
inni. En það sem mig vantar hann
núna til að hjálpa mér og leiðbeina
í rétta átt með þetta erfiða og
ósanngjarna verkefni sem það er
að missa hann. Ég gæti skrifað
heila bók um hann pabba minn en
þar sem ég verð að hafa þetta
stutt þá eru orðin sem standa upp
úr til að lýsa honum best: virðing
því hann sýndi fólki alltaf virð-
ingu, kurteis, þakklátur, yfirveg-
aður, vinnusamur og bestur allra.
Hann var pabbi og minn allra nán-
asti vinur og hann var einnig mín
fyrirmynd í lífinu og ég ætla að
halda áfram með hann í hjarta og
alltaf að hugsa áður en ég fram-
kvæmi „hvað myndi pabbi gera?“
Hann hringdi í mig á hverjum degi
á slaginu 16:30 og það klikkaði
ekki nema um nokkrar mínútur
enda var hann vægast sagt vana-
fastur; „bið að heilsa strákunum
þínum og heyri í þér á morgun“,
þannig endaði hvert eitt og ein-
asta símtal frá honum. Takk fyrir
allt pabbi minn, ég er heppin að
eiga svo mikið af minningum um
þig sem munu ylja mér um hjarta-
rætur um ókomna tíð. Mér þykir
vænt um þig og hvíldu í friði besti
minn, ég skal passa vel upp á bú-
staðinn þinn og það verður plástur
á sárið að halda áfram að skapa
góðar minningar þar og ég veit að
þú verður með okkur þar.
Þín dóttir,
Valva.
Valdimar Eiríksson
✝
Jósef Gottfreð
Blöndal Magn-
ússon fæddist 18.
desember 1933.
Hann lést 14. nóv-
ember 2021.
Jósef var sonur
hjónanna
Ingibjargar Vil-
hjálmsdóttur hús-
freyju, f. 22. ágúst
1912, d. 31. desem-
ber 2005, og Magn-
úsar Jósefssonar sýning-
arstjóra, f. 28. desember 1911,
d. 8. janúar 1994.
Systkini Jósefs eru Guðríður
Helga skrifstofustjóri, f. 20. apr-
íl 1938, d. 8. okt. 2019, og Jakob
Braghildur Sif Matthíasdóttir.
Börn þeirra eru Jósef Ari og
Matthías Vilhjálmur.
Jósef nam flautuleik við Gu-
ildhall School of Music and
Drama í London en starfaði
megnið af starfsævi sinni sem
flautuleikari í Sinfóníuhljóm-
sveit Íslands. Samhliða sinnti
hann tónlistarkennslu í Barna-
músíkskólanum, síðar
Tónmenntaskólinn, Tónlistar-
skólanum í Reykjavík og undir
það síðasta í Laugarnesskóla.
Hann var um tíma í lúðrasveit-
inni Svani, lúðrasveit Hafn-
arfjarðar og lúðrasveit Reykja-
víkur. Hann var í hljómsveit
Íslensku óperunnar auk þess að
taka þátt í ýmsum uppfærslum í
Þjóðleikhúsinu.
Úför hefur farið fram í kyrr-
þey.
Hörður veitinga-
maður, f. 1. ágúst
1950.
Eiginkona Jósefs
var Rut Magnússon
óperusöngkona, f.
31. júlí 1935 í Car-
lisle á Englandi, d.
7. febrúar 2010.
Synir þeirra eru: 1)
Magnús Yngvi
rannsóknarstjóri, f.
27. júní 1966. Eigin-
kona hans er Sigríður Guð-
steinsdóttir. Börn hennar eru
Rósa Birgitta, Guðsteinn Þór,
Nína Björk og Ívar Rósinkrans.
2) Ásgrímur Ari leigubílstjóri, f.
2. júní 1969. Eiginkona hans er
Þegar ég rifja upp minningar
um hann afa þá koma helst til
greina nokkrar, þá sérstaklega
þegar ég var yngri og var í
miklu söngstarfi í Langholts-
kirkju, þetta hefur verið árin
2005-07. Flesta daga þegar það
var æfing hjá kórnum fór ég til
ömmu og afa bæði fyrir og eftir
æfingar. Þar var alltaf kvöld-
matur eftir æfingar. Fyrir æf-
ingar var mér alltaf hjálpað ann-
aðhvort með heimanámið fyrir
skólann eða ég fór að spila í tölv-
unni hans afa, þetta var sá tími
dagsins sem mér fannst hvað
skemmtilegastur.
Svo er ég nú með slatta af
góðum minningum um hann afa
þar sem við fórum stundum
saman upp í sumarbústað í Kjós-
inni til að sjá um bústaðinn en
ég aðstoðaði við að annaðhvort
slá grasið eða fékk að mála bú-
staðinn. Þar man ég eftir því
þegar við kíktum stundum yfir
til hans Sigga frænda en hann
var með módelflugvélarnar sínar
sem mér fannst og finnst enn í
dag rosalega spennandi.
Afi var alltaf hress og kátur
og kom manni alltaf í gott skap.
Hann var mikill tónlistarmaður
sem kom mér meðal annars út í
kórstarf þegar ég var yngri og
kom mér svo út í það að spila á
saxófón, sem hann gerði nú
sjálfur líka. Afi var hvað mest að
spila á flautu hjá Sinfóníuhljóm-
sveit Íslands eftir nám í Guild-
ford í Bretlandi og vann hjá sin-
fóníunni í 33 ár.
Það voru svo nokkrir bíltúrar
sem við fórum í af og til þegar
ég var kominn með bílpróf en þá
bauð ég honum afa stundum í
bíltúr og við keyrðum inn Hval-
fjörðinn. Hann sagði mér ótal
sögur um svæðið og sagði mér
einnig eina sögu sem verður allt-
af með mér. Þetta var þegar
hann var lítill strákur og var
uppi í Kjós. Þetta hefur verið
annaðhvort snemma í stríðinu
eða seint í því. Þá man hann eft-
ir því að þegar hann var úti á
túni kom þýsk flugvél innan úr
dalnum með aðra vél á eftir sér
frá bandamönnum þar sem skot-
ið var á þýsku vélina og henni
fylgt út dalinn þar sem Bretar
komu með aðra vél á móti og
enduðu þeir einhvers staðar inni
í Svínadalnum, þar sem mér
skilst að þýska vélin hafi verið
skotin niður. Þessa sögu hef ég
alltaf spáð í þar sem ég hef alltaf
haft rosalega mikinn áhuga á
sögu mannsins og stríðinu, en ég
tel að hann afi hafi haft mikil
áhrif á það hjá mér.
Hann afi var indælasti og
flottasti maður sem ég vissi um.
Manni leið alltaf vel þegar mað-
ur var hjá honum og hann hafði
alltaf meiri áhyggjur af öðrum
en sjálfum sér. Hann var alltaf
góður við mig og vildi mér bara
það besta. Hann hjálpaði mér í
gegnum mikið á lífsleiðinni og ég
veit að hann mun vaka yfir mér
og fylgjast með mér dafna í líf-
inu.
Hvíldu nú í friði elsku afi
minn, ég mun sakna þín rosalega
en ég veit að þú ert kominn á
betri stað til hennar ömmu.
Matthías Vilhjálmur Little.
Nokkur fátækleg kveðjuorð
til Jósefs bróður míns.
Fyrir nokkru hafðir þú sam-
band, varst að hugsa um ítölsku
og komst þér upp kennslubók.
Næst þegar ég heimsótti þig
gafstu mér svona bók, þú hafðir
nefnilega keypt tvær. Þetta er
alveg lýsandi dæmi um þig,
svona varst þú við mig alla tíð,
vildir kenna mér hitt og þetta og
hafa mig með.
Bara góðar minningar koma í
hugann þegar ég kveð þið nú
Jósef bróðir. Þegar ég fór að
muna eftir mér heima á Hofs-
vallagötu varst þú farinn út í líf-
ið enda talsvert eldri en ég.
Fórst til Englands að læra tón-
list og hittir Rut, þinn lífsföru-
naut. Ég man eftir skemmtileg-
um bréfum frá þér um fjóra
unga stráka sem voru að slá
rækilega í gegn á þessum tíma,
það voru Bítlarnir. Þú skrifaðir
um þá og fannst þeir merkilegir.
Þú komst heim og vildir sýna
mér svo margt. Við fórum út
seint á kvöldin og gláptum upp í
himininn vestur í bæ og þú
kenndir mér stjörnumerkin.
Þú fórst í spilamennskuna,
Sinfóníuhljómsveit Íslands og
leikhúsið, og Rut í sönginn. Ég
man eftir mér baksviðs í Há-
skólabíói þegar þú varst að æfa
með Sinfóníunni og mér fannst
þú flottastur og bestur með
flautuna. Þið pabbi töluðuð um
og spiluðuð tónlist alla daga
heima.
Þú komst til mín í sveitina í
útreiðartúr með Rut að sýna
henni Kjósina þar sem þú hafðir
líka verið í sveit og unnir alla tíð.
Svo kenndir þú mér fluguveiði
við Meðalfellsvatn, gafst mér
stöng og fyrsta fluguveiðihjólið
mitt, sem ég á ennþá.
Arnarvatnsheiðin – þvílík
ævintýri. Vikuferðir upp á heið-
ina á sumrin í mörg ár með hópi
vina, ekkert útvarp eða neitt svo-
leiðis og helst ekki talað um neitt
nema veiði, mat og náttúruna.
Gist í tjöldum og kofum. Rut líka
oft með og var dásemdin ein að
sjá ykkur njóta ykkar í íslenskri
náttúru á heiðinni fögru undir
Eiríksjökli. Ég var þakklátur
þátttakandi.
Þú fannst alltaf hjá þér ein-
hverja þörf fyrir að sýna mér og
kenna, og þegar þú varst hættur
að vinna, varst heima að hugsa
um Rut og fjölskylduna,
ákvaðstu einn daginn að kenna
mér á saxófón. Það varð úr að
hljóðfæri var keypt og við hitt-
umst einu sinni í viku, ég náði
tökum á hljóðfærinu og við spil-
uðum dúetta saman.
Tónlist, það var málið. Stund-
um þegar ég kom í Skipasundið
og steig út úr bílnum heyrðust
fallegir flaututónar út á götu og
dagurinn varð bjartur og falleg-
ur, þú varst að æfa. Ég heyri
þetta núna þegar ég loka aug-
unum.
Fyrir stuttu þegar ég sat hjá
þér horfðir þú á mig og sagðir:
„Æ Kobbi minn, ég veit eigin-
lega ekki hvað ég er að gera hér
lengur, nú er þetta búið, ég má
ekki keyra bílinn minn lengur og
kemst því ekki upp í Kjós.“
Æðrulaus með húmor, þannig
varst þú.
Minningin um hæglátan, ljúf-
an, skemmtilegan og góðan bróð-
ur er dýrmæt og hana á ég í
hjarta mínu.
Nú þegar þú ert farinn til for-
feðra okkar, mömmu, pabba,
Gurríar systur og Rutar þinnar,
kveð ég þig með söknuði og
þakka fyrir allar ljúfu minning-
arnar sem þú bjóst til fyrir mig.
Innilegar samúðarkveðjur til að-
standenda.
Jakob H. Magnússon.
Gamall félagi er fallinn frá,
Jósef Magnússon fyrrverandi
flautuleikari í Sinfóníuhljómsveit
Íslands, fjölhæfur á mörgum
sviðum enda góðum gáfum
gæddur. Auk starfa í Sinfóníu-
hljómsveitinni kom hann víða við
þar sem hópar komu saman í við-
bót við kennslu við Tónlistar-
skólann í Reykjavík, sem þá var
eins konar tónlistarakademía
landsins. Ófáir voru þeir flaut-
unemar sem nutu tilsagnar hans
á þeim völlum. Sjálfur nam hann
fræðin undir handleiðslu þekkts
flautuleikara og kennara, Geof-
reys Gilberts í London, þar sem
hann dvaldi í nokkur ár.
Það var á þessum árum sem
leiðir hans og ungrar glæsikonu
lágu saman. Á þessum árum hét
hún Ruth Little og átti vísan
frama sem söngkona í þessari
stóru tónlistarborg. Þarna voru
stigin gæfuspor, ekki einungis
fyrir Jósef og Ruth heldur auðg-
aðist íslenskt tónlistarlíf um
starfskrafta tveggja frábærra
tónlistarmanna. Eftir ákvörðun
um að gera Ísland að sínu
heimalandi íslenskaði Ruth
enskt nafn sitt og hét nú Rut L.
Magnússon.
Jósef var margt til lista lagt,
taflmaður góður, sem sumir koll-
egar skemmtu sér við að reyna
að knésetja, oftast með litlum
árangri. Þau hjónin komu sér
upp aðstöðu til dvalar á kær-
komnum stað í Kjósinni og þar
nutu þau íslenskrar náttúru og
friðsældar frá erli dagsins í rík-
um mæli.
Nokkuð er um liðið síðan Jós-
ef hætti afskiptum af erilsömum
tónlistarstörfum en lagði því
meiri alúð við umönnun konu
sinnar, sem hafði orðið fyrir
heilsubresti og átt erfið síðustu
ár.
Mörg ár eru nú liðin síðan
Jósef barðist ásamt félögum sín-
um í Sinfóníuhljómsveit Íslands
fyrir tilvist hljómsveitarinnar og
leggja þannig einn hornstein að
menningu þjóðarinnar. Megi
minning hans lengi lifa.
Kristján Þ. Stephensen.
Jósef Magnússon
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
MÓSES GEIRMUNDSSON
verkstjóri,
Grundarfirði,
lést á heimili sínu miðvikudaginn 29.
desember. Útför auglýst síðar.
Dóra Haraldsdóttir
Lilja Mósesdóttir Ívar Jónsson
Hildur Mósesdóttir Aðalsteinn Gunnarsson
Ásta Mósesdóttir Páll Þórir Hermannsson
Dögg Mósesdóttir Hilmar Kristjánsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær vinkona okkar,
REGÍNA BERNDSEN,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju
fimmtudaginn 6. janúar klukkan 13.
Í ljósi aðstæðna eru gestir vinsamlegast
beðnir að framvísa neikvæðu hraðprófi við
innganginn sem er ekki eldra en 48 klst.
Athöfninni verður streymt á slóðinni www.sonik.is/regina
Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vildu minnast hennar
er bent á að láta Píetasamtökin njóta þess.
Þökkum starfsfólki deildar 7B á Landspítalanum Fossvogi fyrir
hlýja og góða aðhlynningu.
Bergþór Ingi Leifsson
Bogi Halldórsson
Ástkær eiginkona, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
AUÐUR SIGURÐARDÓTTIR,
Litlakrika 2a, Mosfellsbæ,
lést á Landspítalanum mánudaginn
27. desember. Útför hennar verður gerð
frá Fossvogskirkju miðvikudaginn 5. janúar klukkan 13.
Vegna samkomutakmarkana takmarkast fjöldi viðstaddra við
fjölskyldu, nána ættingja og vini. Streymt verður frá athöfninni á
www.vimeo.com/660972818.
Vigfús Þorsteinsson
Þráinn Vigfússon
Þórunn Vigfúsdóttir Reynir Sigurðsson
Eiríkur Vigfússon Telma Halldórsdóttir
ömmu- og langömmubörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, bróðir, mágur, afi og langafi.
SÆMUNDUR GUNNÓLFSSON
frá Þórshöfn
Sóleyjarima 17
Lést á Landspítalanum Hringbraut 27.
desember. Útför hans fer fram í
Grafavogskirkju 5. janúar kl. 15:00.
Allir sem vilja fylgja honum eru velkomnir en vegna sóttvarna
þarf að sýna neikvætt Covid-19 hraðpróf við innganginn, tekið
af viðurkenndum aðila og ekki eldra en 48 tíma.
Auður Stefánsdóttir
Halldór Berg Sæmundsson
Arnar Gylfason Cecilía Foelsche
Hallur Eiríksson Berglind Þorsteinsdóttir
Guðlaug A. Gunnólfsdóttir Gísli Geir Guðlaugsson
afabörn og langafabörn