Morgunblaðið - 28.01.2022, Blaðsíða 21

Eitt af uppáhaldslögum
pabba var Ómissandi fólk eftir
Magnús Eiríksson, þessi stúfur
úr því lagi: „ofmetnastu ekki af
lífsins móðurmjólk kirkjugarðar
heimsins geyma, ómissandi fólk“
segir mikið um lífsviðhorf
pabba, hann gerði ekki mismun
á Jóni og séra Jóni, hann um-
gekkst alla á sama hátt með
hreinskilni og heiðarleika að
vopni. Það var klárlega einn af
hans styrkleikum. Annar styrk-
ur hans var gífurleg áræðni og
dugnaður, það var gengið í verk-
efnin af lífi og sál. Pabbi var
snilldarmálari og snilldarpenni.
Hann átti auðvelt með að mála,
að skrifa og koma frá sér orði á
afar skemmtilegan hátt.
Íþróttir áttu hug hans allan.
Hann stundaði sjálfur bæði fót-
bolta og handbolta í Val. Hann
var landsliðsmaður í frjálsum
íþróttum, keppti í spjótkasti fyr-
ir ÍR, UMSB og UMFÍ og varð
meðal annars Íslandsmeistari og
Landsmótsmeistari. Eftir að
hann hætti sjálfur keppni fór
hann á fullt í að vinna í kringum
íþróttir sem bæði stjórnarmaður
og í félagsstarfsemi innan frjáls-
íþrótta, handbolta og fótbolta.
Hann var einnig mjög virkur
bæði í frímúrarareglunni og
Lions.
Hann var virkur meðan hann
hafði heilsu til. Alltaf fannst
honum jafn gaman að koma upp
á Stjörnuvöll og fylgjast með
bæði meistaraflokkum og yngri
flokkum Stjörnunnar. Ein af
hans stærstu upplifunum sem
Stjörnumaður var þegar Stjarn-
an varð Íslandsmeistari í fót-
bolta árið 2014. Fyrir okkur
systkinin var hann stuðnings-
maður númer eitt, studdi okkur
öll og okkar liðsfélaga í okkar
íþróttastarfsemi. Það var alltaf
pláss til að taka á móti okkar fé-
lögum á heimili mömmu og
pabba í Ægisgrundinni. Hans
mikla gestrisni og vilji til að
gefa af sér á jákvæðan hátt var
gífurlega sterk.
Það sama má segja um hans
viðmót gagnvart sinni nánustu
fjölskyldu. Hann ljómaði allur
þegar fjölskyldan var saman-
komin og mamma galdraði fram
veitingar af sinni alkunnu snilld,
hjónabandssæla, brúnterta,
vöfflur, pönnukökur og heitur
réttur var fastur liður á sunnu-
dögum í 62 ár. Það er ekki hægt
að minnast pabba nema að
nefna mömmu. Það var ótrúlegt
að fylgjast með þessari sterku
ást og kærleika sem var milli
þeirra alla tíð. Pabbi sagði að
kærleikurinn til mömmu yxi
bara með árunum. Mamma var
hans stoð og stytta alla tíð og
gerði það að verkum að hann
fékk að blómstra sem einstak-
lingur. Þau elskuðu að ferðast
saman um landið og um víðan
heim.
Það er mjög sérstakt að geta
ekki tekið samtalið við þig eins
og maður hefur getað gert allt
lífið en minningarnar um góðan
mann vara að eilífu.
Guð veri með þér elsku pabbi.
Takk fyrir lífið.
Hermundur, Helga,
Rúnar Páll.
Stella systurdóttir mín er
ekki nema tíu árum yngri en ég
og fyrstu fimm ár ævi hennar
ólumst við upp á sama bæ. Af
sjálfu leiðir að ég hlaut að hafa
nokkrar spurnir af ástamálum
hennar eftir að þau fluttust suð-
ur. Og það leið ekki á löngu uns
þar birtist hress strákur, Simmi
sem öllum líkaði vel við.
Í hinni margmennu stórfjöl-
skyldu urðu dagleg samskipti
ekki mjög mikil eftir að komið
var á höfuðborgarsvæðið en
ætíð góð. Ættingjarnir skiptust
nokkuð í smáhópa eftir verksviði
og búsetu hvers og eins. Eftir að
móðir mín og amma Stellu kom
til Reykjavíkur varð heimili
hennar í kjallaranum á Lauga-
veginum talsverð miðstöð fyrir
börn, barnabörn og maka
þeirra. Þar var því oft gest-
kvæmt. Hún vildi helst láta ein-
hvern gista hjá sér til öryggis
og barnabörnin kepptust um að
fá að gera það og skipulögðu
viðveruna. Hún átti líka stund-
um til að gefa fólki sínu góðlát-
legar einkunnir. Henni þótti
gaman að Sigmundi, fannst
hann vera stórhuga.
Ég hitti Simma og Stellu ekki
sérlega oft nema helst í sam-
komum vegna viðburða á vegum
stórfjölskyldunnar. En það var
jafnan eins og maður hefði hist í
gær. Eitt sinn fórum við samt
tvö í heimsókn til þeirra upp í
Andakílsvirkjun þegar Simmi
var stöðvarstjóri þar. Við fórum
í sund í Hreppslaug og síðan
hafði ég víst eitthvert erindi á
þorrablóti. Síðan gistum við hjá
þeim. Þetta var einkar notaleg-
ur sólarhringur og eftirminni-
legur. Maður var eins og heima
hjá sér. Þetta var fallegt dæmi
um samhug sem lifir þótt langur
tími líði milli samfunda.
Árni Björnsson.
Í dag kveðjum við góðan vin
hann Simma okkar sem lést 18.
janúar sl. (Sigmund Hermunds-
son) eftir löng og erfið veikindi.
Ómetanleg vinátta okkar er bú-
in að standa yfir í fimmtíu ár.
Höfum við átt margar góðar og
skemmtilegar stundir með þeim
Simma og Stellu. Farið til út-
landa, þorrablót og svo byggð-
um við saman parhús í Garðavík
í Borgarnesi svo eitthvað sé
nefnt. Já minningarnar eru
margar og góðar. Þær viljum
við þakka á kveðjustund. Sam-
verustundir á sl. misserum
hefðum við gjarnan viljað hafa
fleiri en Covid sá um að svo
varð ekki.
Nú ertu horfinn í himnanna borg
og hlýðir á englanna tal.
Burtu er kvíði, sjúkdómur, sorg
í sólbjörtum himnanna sal.
Þeim öllum sem trúa og treysta á
Krist
þar tilbúið föðurland er.
Þar ástvinir mætast í unaðarvist
um eilífð, ó, Jesú, hjá þér.
(Ingibjörg Jónsdóttir)
Elsku Stella, Hemmi, Helga,
Rúnar Páll og fjölskyldur, megi
Guð og allir góðir vættir vaka
yfir ykkur og gefa ykkur styrk
á erfiðum tíma.
Minningin um góðan mann
lifir.
Hvíl í friði, elsku vinur.
Þóra og Jón (Nonni).
MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 28. JANÚAR 2022
✝
Birna Ást-
ríður
Björnsdóttir
fæddist 1. febr-
úar 1933 í
Reykjavík. Hún
lést á hjúkrun-
arheimilinu
Lögmannshlíð á
Akureyri 24.
janúar 2022.
Foreldrar
hennar voru
Björn Friðgeir Björnsson, sýslu-
maður og alþingismaður, f. 18.9.
1909, d. 21.12. 2000, og Margrét
Þorsteinsdóttir, f. 9.6. 1909, d.
28.3. 1961. Systkini Birnu
Ástríðar eru: Grétar Helgi (f.
1935), Guðrún (f. 1940), Gunnar
(f. 1941) og Björn Friðgeir (f.
1969).
Eiginmaður Birnu Ástríðar
var Rafn Heiðar Þorsteinsson,
múrari, f. 20.3. 1933, d. 16.1.
2022.
Birna Ástríður stundaði nám
við Héraðsskólann á Laugar-
vatni, við Skógaskóla, og við
Húsmæðraskóla Reykjavíkur.
Þá bjó hún og starfaði tíma-
bundið bæði í Noregi og Svíþjóð,
en lengst af við Heilsustofnun
NLFÍ í Hveragerði. Árið 1973
fluttist hún til Akureyrar þar
25.03. 1898, d. 6.1. 1968, og Sig-
rún Ingibjörg Björnsdóttir, f.
13.12. 1902, d. 26.5. 1984. Systk-
ini Rafns Heiðars eru: Jón Heið-
ar (f. 1926, látinn), Björn Marinó
Heiðar (f. 1927, látinn), Ottó
Heiðar (f. 1929, látinn), Sigríður
Heiðar (f. 1931), Gylfi Heiðar (f.
1934, látinn) og Gyða Heiðar (f.
1934).
Eiginkona Rafns Heiðars var
Birna Ástríður Björnsdóttir,
húsmóðir, f. 1.2. 1933, d. 24.1.
2022.
Rafn Heiðar gekk í barna-
skóla og gagnfræðaskóla á Ak-
ureyri, og stundaði nám við Iðn-
skólann á Akureyri. Þá öðlaðist
hann bæði fiskmatsréttindi og
sveinspróf í múraraiðn. Rafn
Heiðar starfaði við margvísleg
verkamannastörf, m.a. vann
hann hjá Útgerðafélagi Eyfirð-
inga, og Möl og Sandi. Samhliða
vinnu starfaði hann sjálfstætt
sem múrari á Akureyri en
starfsævi sinni lauk hann 2001.
Haustið 2018 flutti hann ástamt
eiginkonu sinni á hjúkrunar-
heimilið Lögmannshlíð í Gler-
árþorpi á Akureyri þar sem þau
bjuggu til æviloka.
Útför Birnu og Rafns fer
fram frá Höfðakapellu í dag, 28.
janúar 2022, klukkan 10.
sem hún sinnti húsmóð-
urstörfum þar til hún flutti
ásamt eignmanni sínum á hjúkr-
unarheimilið Lögmannshlíð í
Glerárþorpi á Akureyri þar sem
þau bjuggu til æviloka.
Sonur Rafns Heiðars og
Birnu Ástríðar er: dr. Snorri
Björn Rafnsson, f. 18.6. 1974,
kvæntur dr. Effrosyni Argyri, f.
11.4. 1975. Börn þeirra eru:
Elena Birna, f. 9.7. 2008 og Al-
exander Björn, f. 20.9. 2011. Þau
eru búsett í Lundúnum.
Rafn Heiðar Þorsteinsson
fæddist 20. mars 1933 á Ak-
ureyri. Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu Lögmannshlíð á
Akureyri, 16. janúar 2022.
Foreldrar hans voru Þor-
steinn Jónsson, verkstjóri, f.
Birna systir mín er látin,
tæplega 89 ára að aldri, ein-
ungis viku eftir að maður henn-
ar, Rafn Þorsteinsson, lést eftir
stutt veikindi.
Fyrir þau sem ekki þekkja er
erfitt að útskýra hversu eðlilegt
það getur þótt að eiga systur
sem er tæplega fjörutíu árum
eldri, án þess að sjá ástæðu til
að draga fram forskeytið hálf-,
en það er samt svo.
Birna bjó frá því ég man eftir
á Akureyri en kom reglulega í
góðar heimsóknir, fyrst á Hvols-
völl og síðan til Reykjavíkur,
með Snorra Björn með sér, en
eins og mörg þekkja eflaust
þykir Sunnlendingum oft leiðin
norður ansi mun lengri en ferð
suður og Akureyrarferðir því
nokkuð færri og hitti ég því
Rafn þeim mun sjaldnar.
En þó svo væri slitnaði þráð-
urinn aldrei og styrktist jafnvel
því Birna lét sér annt um sitt
fólk, og nýtti vel þau tækifæri
sem gáfust til að hitta það og
það voru alltaf fagnaðarfundir á
Ránargötunni ef eitthvert
þeirra átti leið um Akureyri og
vel tekið á móti.
Eftir að Snorri Björn hleypti
heimdraganum og fór síðan ut-
an til náms gafst þeim Rafni
tækifæri að heimsækja þau
Froso erlendis og njóta lífsins
þar og það mun aldrei gleymast
þegar Snorri Björn og Froso
héldu glæsilegt brúðkaup í Am-
arynþos á grísku eynni Eviu,
stórfjölskyldan naut sameigin-
legrar ferðar og utan brúð-
hjónanna var engin glæsilegri,
glaðari og hamingjusamari en
móðir brúðgumans. Birna naut
sín þar betur en nokkru sinni
fyrr.
Síðustu ár lánaðist mér að
drífa mig norður tvisvar og
hitta Birnu og Rafn á Ránargöt-
unni og síðan á Lögmannshlíð
þar sem þeim var búið ævikvöld
af umhyggju og hlýju og ég átti
þar með þeim góða dagsstund
sem við þóttumst öll vita að
gæti orðið kveðjustund.
Ég kveð systur mína og Rafn
með söknuði og hlýjum hugs-
unum.
Elsku Snorri Björn, Froso,
Elena Birna og Alexander
Björn, megi allar góðar minn-
ingar styrkja ykkur í sorginni.
Björn Friðgeir Björnsson.
Móðursystir mín Birna Ást-
ríður Björnsdóttir og eiginmað-
ur hennar Rafn Þorsteinsson
eru látin. Með aðeins viku á
milli sín kvöddu þau þessa jarð-
vist, Rafn fyrst og síðan Birna
eftir skammvinn veikindi. Heim-
ili þeirra, látlaust og fallegt,
Ránargata 24 á Akureyri, var
einn af þessum punktum í til-
verunni, staður úti á landi að
hugsa til og heimsækja gegnum
árin. Sem gutti kom ég oft úr
Reykjavík á sumrin og gisti hjá
frænda Snorra og Birnu frænku
og Rafni. Ég á margar
skemmtilegar minningar úr
þessum heimsóknum og alltaf
voru þau hjónin elskuleg við
mig, með okkur Snorra syni
þeirra tókst góð vinátta á þess-
um árum sem hefur haldist
fram á þennan dag. Birna var
sérstök frænka, engri annarri
lík. Hún var mjög listhneigð,
flink að teikna og mála fallegar
myndir. Hún var þekkt í stór-
fjölskyldunni fyrir að vanda vel
til verka þegar kom að því að
taka ljósmyndir. Hið dýrmæta
ljósmyndatækifæri lét stundum
bíða eftir sér, Birna smellti ekki
af ljósmynd nema allt væri
nokkurn veginn fullkomið inni í
rammanum, væru það fjöl-
skyldumeðlimir varð fólk að
gera svo vel og bíða brosandi
þar til henni fannst rétta augna-
blikið komið, sú bið gat verið
nokkuð löng. Þegar ég var sjálf-
ur kominn með fjölskyldu og við
á ferðalagi um Norðurland var
fastur liður að koma við á Rán-
argötu og heilsa upp á Birnu og
Rafn. Alltaf tóku þau hlýlega á
móti okkur gestunum að sunn-
an, þá var margt spjallað og
skipst á fréttum af fjölskyldu-
meðlimum. Á kveðjustundu
þakka ég fyrir samverustund-
irnar. Blessuð sé minning þeirra
hjóna. Mínar dýpstu samúðar-
kveðjur til Snorra Björns og
fjölskyldu hans.
Hafsteinn Freyr
Hafsteinsson.
Birna Ástríður Björnsdóttir
Rafn Heiðar Þorsteinsson
var með mínum allra besta vini,
veiðifélaga. Áður vorum við búnir
að stunda allar bryggjur Reykja-
víkur, lágum þar um helgar og
veiddum ufsa og kola.
Svo varð ég unglingur og þá
varð fjandinn laus. Svo lauk því.
Pabbi tók mig í Dalina 15 ára,
nánar tiltekið Laxá í Dölum og
þar fékk ég minn fyrsta lax, við
fórum margar ferðir þangað. Í
fyrra launaði ég greiðann loks og
bauð honum á besta tíma og vá
hvað var gaman, fengum fisk á öll-
um þeim stöðum sem við fengum
ekki fisk áður og gamli aðeins að
lauma sér í bjórinn og svo henti
hann sér út í á, á snarsleipa stein-
ana og ég rífandi hann upp úr
ánni, guð hvað var gaman hjá okk-
ur og við hlógum og hlógum og
hlógum.
Mamma veiktist löngu áður en
pabbi lést og ég hélt að hann væri
ekki maður í það en nei, hann var
sá besti, gekk með henni alla leið
til enda.
En þessi maður var fyrsti
tölvumaður landsins þótt ekki hafi
hann nú fengið neinar viðurkenn-
ingar og sóttist ekki eftir þeim,
gerði við tölvur hersins á sínum
tíma og ég fór með honum upp á
völl og gat labbað inn í tölvuna svo
stór var hún og svo smygluðum
við nammi heim.
Hann stofnaði Aco á sínum
tíma og var mjög farsæll í tölvu-
og svo síðar prentbransanum og
fór fyrir þeirri byltingu sem gjör-
breytti prentiðnaðinum á sínum
tíma og unnum við lengi saman
eða þar til hann seldi mér félagið.
Í seinni tíð jukust okkar sam-
skipti enn frekar, hann var tíður
gestur og svo var hann allt í einu
orðinn hörkubarnapía og fótbolta-
afi. Það eru mikil forréttindi að fá
að vera samferðamaður svona
manns og það stingur mikið í
hjartað að þessu sé lokið. Öll sím-
tölin og samtölin, þessu er bara
lokið eins og að stíga út úr fallegri
sögu.
Það er svo margt sem maður er
að kveðja, góðan pabba, golf-
félaga, veiðifélaga, barnapíu og
síðast en ekki síst sinn besta vin.
Pabbi minn er vonandi á hrað-
ferð í sumarlandið þar sem ástin í
hans lífi bíður.
Bjarni Ákason.
Þá er elsku Áki tengdapabbi
látinn og kominn til Nínu sinnar.
Ég kynntist Áka og Nínu fyrir
16 árum en þá var ég nýbúin að
kynnast elsta syni þeirra honum
Bjarna, núverandi eiginmanni
mínum. Ég man hvað ég varð
stressuð þegar Bjarni vildi kynna
mig fyrir foreldrum sínum, en það
stress var heldur betur óþarfi, þau
tóku mér opnum örmum og maður
fann strax hlýjuna frá þeim og
kærleikann. Nína lést því miður
áður en drengirnir okkar fæddust
en hún lést aðeins 15 dögum áður
en eldri sonur okkar hann Bjarni
Gabríel fæddist. Það má segja að
Áki hafi tekið afahlutverkið með
stæl og varð hann í raun amman og
afinn úr föðurfjölskyldunni í einni
og sömu manneskjunni. Viktor Áki
yngsti sonur okkar fæddist síðan
þremur árum á eftir Bjarna Gabrí-
el. Afi Áki var auðvitað í skýjunum
að fá þarna tvo Arsenalmenn inn í
ættina. Áki var alltaf til í að hjálpa
okkur Bjarna með strákana og var
boðinn og búinn að skutla þeim á
fótboltaæfingar, sund, bíó eða hvað
það nú var enda elskaði hann þessa
stráka endalaust og hvatti þá til
dáða. Hann reyndi að missa ekki af
leik ef þeir voru að keppa á fót-
boltamótum sem dæmi og mætti á
allar skólaskemmtanir sem hann
komst á að ömmu- og afadögunum
ótöldum.
Áki var mikið hjá okkur eftir
að Nína lést og mætti nánast
vikulega í mat til okkar og stund-
um oftar, það er að segja ef hann
var ekki á ferð og flugi að ferðast
um heiminn.
Þær eru nú ófáar allar yndis-
legu minningarnar um ferðirnar
sem við Bjarni ásamt strákunum
okkar fórum í með Áka, það var
golf á Spáni, skíði á Ítalíu, fótbolti
í Frakklandi og í Bretlandi, nú
svo voru það veiðiferðirnar og all-
ar ferðirnar í ættaróðalið á Hjalt-
eyri. Á Hjalteyri fann maður að
Áki var kominn heim en þar elsk-
aði hann að vera. Drengirnir okk-
ar Bjarna eiga yndislegar minn-
ingar af ótal veiðiferðum út á
Eyjafjörðinn á trillunni Ara með
afa Áka en þá var sko veitt.
Það verður ekki eins að vera á
Hjalteyri án Áka en minning
hans lifir og við munum halda í
hefðirnar og minningarnar þó
sérstaklega fyrir afastrákana
hans, fara út að veiða, gera að,
dytta að trillunni og húsinu og
bara að njóta þess að vera þar og
anda að okkur heilandi sjávarloft-
inu og njóta fegurðarinnar eins
og Áki gerði alltaf.
Þegar ég hugsa til baka stend-
ur eftir þakklæti, þakklæti fyrir
að hafa fengið að kynnast Áka,
þakklæti fyrir hvað hann var góð-
ur afi og tengdapabbi og bara góð
og hlý manneskja yfir höfuð.
Takk fyrir samfylgdina elsku
Áki.
Þín tengdadóttir,
Eva Dögg Sigurgeirsdóttir.
- Fleiri minningargreinar
um Áka Jónsson bíða birting-
ar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.
Við sendum innilegar þakkir fyrir auðsýnda
samúð og hlýhug við andlát og útför
eiginkonu minnar, móður okkar,
tengdamóður, ömmu og langömmu,
INGU GUÐLAUGAR TRYGGVADÓTTUR,
Eikarlundi 23,
Akureyri.
Sérstakar þakkir eru til starfsfólksins á
Beykihlíð fyrir kærleiksríka umönnun.
Friðfinnur Steindór Pálsson
Ólafur Tryggvi Friðfinnsson Ásta Albertsdóttir
Herdís Anna Friðfinnsdóttir Jóhann Oddgeirsson
Erna Rún Friðfinnsdóttir Kristinn Hólm Ásmundsson
ömmu- og langömmubörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
RAFN VALGARÐSSON,
lést á dvalarheimilinu Klausturhólum
mánudaginn 24. janúar.
Útförin verður auglýst síðar.
Halldóra Sigurrós Árnadóttir
Anna Rafnsdóttir Kjartan Sigurjónsson
Björn Ingi Rafnsson Sunna Ólafsdóttir
Sigrún Rafnsdóttir Friðgeir B. Skarphéðinsson
Jón Rafnsson Hafdís Erla Bjarnadóttir
Eyjólfur Árni Rafnsson Egilína S. Guðgeirsdóttir
afabörn og langafabörn