Morgunblaðið - 15.02.2022, Blaðsíða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 15. FEBRÚAR 2022
✝
Jón Steindór
Ásgeirsson
fæddist í Ólafsfirði
22.5. 1931. Hann
lést á Hornbrekku í
Ólafsfirði 7.2. 2022.
Foreldrar Jóns
voru hjónin Gunn-
laug Sesselja Gunn-
laugsdóttir, f. 17. 6.
1900, d. 25.8. 1970,
og Ásgeir Frí-
mannsson, f. 24.9.
1901, d. 2.8. 1973.
Systkini Jóns eru: Sigríður
Soffía, f. 23.6. 1923, d. 4.12.
1966, maki Pétur Eyfjörð f. 23.4.
1925, d. 25.3. 1990. Sigurgeir
Frímann, f. 16.8. 1926, d. 20.6.
1940. Hildigunnur, f. 23.4. 1927,
d. 20.9. 1989, maki Ingólfur
Baldvinsson, f. 28.5. 1920, d.
26.9. 1966. Tvíburasystir Hildi-
gunnar dó nokkurra daga göm-
ul. Kristján, f. 19.4. 1929, d. 7.11.
1975, maki Eva Guðrún Willi-
amsdóttir, f. 17.6. 1932. Helga
Jónína, f. 23.9. 1934, d.22.2.
1985, maki Bjarni Sigmarsson, f.
15.7. 1929, d. 19.3. 2012, og Ás-
geir Sigurður, f. 5.1. 1937, d.
24.11. 2015, maki Sæunn Axels-
dóttir, f. 25.2. 1942.
Jón kvæntist 12.10. 1951
Gígju Sæbjörgu Kristinsdóttur,
f. 11.10. 1929, d. 26.8. 2019.
Börn Jóns og Gígju eru: 1)
Óskírður drengur, f. 16.11.
1951, d. 20.11. 1951. 2) Hafdís
maki Ásbjörn Már Jónsson, f.
4.2. 1959. Sonur þeirra er Jón
Már. Sonur Sigríðar er Bryn-
geir Valdimarsson. Dætur Ás-
björns Más eru: Kristjana Marin,
sambýlismaður Björgvin Stein-
arsson. Valgerður Ósk, maki
Nana K.G.Arnarsdóttir. 7)
Katrín, f. 19.2. 1966, maki Vign-
ir Þór Siggeirsson, f. 7.8. 1965.
Börn þeirra eru: Ester Harpa,
maki Björn Sigurðsson, Elsa
María, sambýlismaður Ómar Þ.
Hjaltason. Sigurjón Óli. Barna-
barnabörnin eru 43.
Jónsi fæddist í Ólafsfirði og
ólst þar upp. Þar lauk hann
barna- og unglingaskóla, námi í
Iðnskóla Ólafsfjarðar og í vél-
stjóranám á Akureyri.
Þau hjón Jónsi og Gígja fluttu
til Skagastrandar árið 1951 og
bjuggu þar í tvö ár. Þar starfaði
Jónsi hjá Rafmagnsveitum ríkis-
ins. Þá fluttu þau aftur til Ólafs-
fjarðar þar sem þau bjuggu alla
tíð síðan.
Jónsi starfaði sem vélstjóri
samtals í 55 ár, lengst af í Hrað-
frystihúsi Ólafsfjarðar og hjá
Sæunni Axels fiskverkun í
Ólafsfirði, þar sem hann lauk
sinni starfsævi.
Hann var einn af stofnendum
Rótarýklúbbs Ólafsfjarðar og
var meðlimur í mörg ár. Hann
söng með ýmsum kórum um
ævina, en lengst af með Kirkju-
kór Ólafsfjarðar. Einnig var
hann virkur félagi í Félagi eldri
borgara Ólafsfirði.
Útför Jóns Steindórs verður
gerð frá Ólafsfjarðarkirkju í
dag, 15. febrúar 2022, og hefst
athöfnin kl. 13. Athöfninni verð-
ur streymt.
Elísabet, f.11.7.
1953, maki Guð-
mundur Ólafsson, f.
19.2. 1952. Dætur
þeirra eru: Díana,
maki Héðinn Jóns-
son. Jóna Gígja,
maki Björn H.
Björnsson. Ólöf
Elsa, maki Ylfa
Lárusdóttir
Ferrua. 3) Gunn-
laugur Kristján, f.
13.7. 1956, maki Guðrún Ólafs-
dóttir, f. 11.8. 1964. Sonur
þeirra er Þráinn. Fv. eiginkona
Eygló Guðnadóttir. Börn þeirra
eru: Gunnlaug Seselía, maki
Rögnvaldur R. Þorkelsson.
Hilmir, f. 7.1. 1987, d. 13.7. 1987.
Eysteinn, sambýliskona Birna
Brynjarsdóttir. Dóttir Guðrúnar
er Agnes D. Ágústsdóttir. 4)
Guðlaug, f. 13.7. 1957, maki
Sveinn Ingvason, f. 24.12. 1956.
Börn þeirra eru: Jón Steindór,
maki Jensína K. Gísladóttir.
Heiða Rún, maki Martin Ágústs-
son, Ágúst Leó, sambýliskona
Rakel Pálmadóttir. 5) Kristinn,
f. 14.7. 1959, maki Sigrún Björg
Einarsdóttir, f. 17.10. 1963, d.
27.9. 2020. Börn þeirra eru:
Gígja Sæbjörg, maki Jóhann Ó.
Sveinsson. Hanna Bára, sam-
býlismaður Brynjar F. Val-
steinsson. Einar Ingi, sambýlis-
kona Desiree Arteaga. 6)
Sigríður Soffía, f. 24.4. 1962,
Elsku pabbi.
Mikið erum við stolt og glöð
að hafa átt þig sem pabba.
Við systkinin eigum margar
góðar minningar sem ljúft er að
ylja sér. Við minnumst berjat-
ínsluferða okkar fjölskyldunnar.
Þá var okkur hrúgað inn í fjöl-
skyldubílinn og keyrt af stað.
Pabbi okkar skundaði til fjalla
með berjatínu og poka og fyllti af
krækiberjum á meðan við tínd-
um aðalbláber.Þegar heim var
komið var sultað og saftað.
Um árabil komum við saman
og gerðum laufabrauð. Það voru
yndislegar stundir.Þar stóðst
enginn pabba snúning í útskurði,
hann notaði vasahnífinn sinn
góða. Já, við notuðum hvert
tækifæri til að koma saman í
Ólafsvegi 5.
Pabbi og mamma höfðu yndi
af ferðalögum jafnt innanlands
sem utan.
Við minnumst tjaldútilegu-
ferðanna okkar, sem voru ævin-
týri fyrir okkur.
Ein af uppáhaldsferðum
þeirra var á Vinabæjamót í Lov-
isa í Finnlandi sem farin var á
vegum bæjarins með Kirkjukór
Ólafsfjarðar.
Ólafsfjarðarkirkja var pabba
mjög kær. Pabbi og mamma
sungu um áratugaskeið í kór
kirkjunnar og pabbi átti meðal
kórfélaga mjög góða vini. Pabbi
hafði fallega og hljómmikla
bassarödd.
Einnig tók hann þátt í starfi
og leik á vegum Leikfélagsins.
Pabbi var hagleiksmaður mik-
ill og járnverk hans má sjá prýða
bæinn að ógleymdum fánastöng-
um og snúrustaurum. Ef hann
hefði fengið að ráða, þá væru þau
öll máluð gulum og brúnum lit,
uppáhaldslitum hans.
Hann var bóngóður bæjarbú-
um í smáviðvikum og lausnamið-
aður og fann ráð við flestu. Hann
var alltaf með vasahníf í vasan-
um, reiðubúinn að redda hlutun-
um.
Mótorhúsið var hans heima-
völlur og þar fæddust margar
hugmyndir og voru gjarnan
framkvæmdar. T.d. smíði á fisk-
vinnslulínu í vinnslusal hjá H.Ó
ásamt vinnuborðum og stólum og
fleiru. Allt var heimasmíðað. Í
“kompuna“ í Mótorhúsinu komu
gjarnan saman nokkrir félagar
hans, hlógu og gerðu grín og
ræddu heimsmálin, borðuðu
harðfisk með söltuðu hrefnuspiki
og þar voru m.a. lögð drög að
stofnun Veðdeildar Blíðfara.
Pabbi var mikill Leiftursmaður
alla tíð.
Pabbi fylgdist alla tíð mjög vel
með fréttum og samfélagsum-
ræðum. Sterk minning úr æsku
er þegar húsmóðirin kallaði yfir
hópinn í hádegismatnum. “Uss,
uss, hann pabbi ykkar er að
hlusta á fréttirnar“. Hann var
með útvarp í hverju rými húss-
ins, sem og í Tókakoti og á Rí-
verunni og oft var kveikt á þeim
öllum í einu. Við náttborðið var
hann með tvö tæki,annað stillt á
Bylgjuna og hitt á Rás 2. Við
sjónvarpið horfði hann, hlustaði
og las blöðin allt samtímis. Í
seinni tíð áttu mamma og pabbi
góðar stundir þar sem þau
hlustuðu saman á hljóðbækur.
Pabbi var húmoristi, ljúfur,
hógvær, umhyggjusamur og
kærleiksríkur. Við gætum lengi
talið áfram. Í stuttu máli verður
hann ætíð okkar besti pabbi.
Í mars 2019 fluttu pabbi og
mamma á Hornbrekku og undu
sér vel. Eftir andlát mömmu
fundum við að heilsu pabba hrak-
aði, en hlýjan, brosið og sam-
félagsumræðan hurfu þó ekki.
Hann hafði þó alltaf jafn gaman
af að fara á rúntinn og skoða bæ-
inn sinn.
Síðustu myndina í lífsvef sinn
setti pabbi á Hornbrekku er
hann kvaddi þetta líf þann 7.
febrúar.
Við kveðjum þig í dag elsku
pabbi. Við þökkum þér fyrir allt.
Við trúum því að elsku
mamma, bróðir okkar, og fólkið
þitt taki á móti þér og þér líði
vel. Við biðjum þig elsku pabbi
að líta til með okkur þar til við
hittumst aftur, einhvern tímann.
Hafdís, Gunnlaugur
Kristján, Guðlaug, Kristinn,
Sigríður Soffía og Katrín.
Það var að vori fyrir margt
löngu sem ég kom fyrst til Ólafs-
fjarðar, í fjörðinn fagra eins og
heimafólk gjarnan segir. Hafði
þá um veturinn kynnst ungri
stúlku þaðan og var að flytja
hana á heimaslóðir til sumar-
dvalar þar.
Mér er enn minnisstætt er ég
hitti þar tilvonandi tengdaföður
minn, hann Jónsa, í fyrsta sinn.
Vitanlega var kvíði og óvissa
hjá mér ungum manni eins og
vænta mátti við þær aðstæður.
Allt reyndist það þó ástæðulaus
ótti. Jónsi, þessi stóri sterklegi
maður með sína miklu rödd
reyndist hið mesta ljúfmenni og
var hann þá alls ekki að sýna á
sér einhverja sparihlið, hann var
bara þannig alveg í gegn.
Á þeim tíma voru aldeilis um-
svif í bænum hans, glæsileg skip
prýddu höfnina, frystihúsin tvö á
fullum snúningi og í öðru þeirra
ríkti Jónsi sem kóngur við að
keyra vélarnar í sínu mótorhúsi.
Hann var vélstjóri þar og tengsl-
in við hafið og fiskinn stóðu
hjarta hans nærri líkt og hjá öðr-
um bæjarbúum.
Mér varð fljótt ljóst að í þessu
litla og fallega samfélagi hafði
Jónsi ákveðna stöðu og hlutverk,
var eins konar allsherjar reddari
sem alltaf var til reiðu í stóru og
smáu. Greiðvikni og hjálpsemi
var ríkt í hans eðli, sífellt að að-
stoða vini, ættingja og bæjarbúa
við ólíklegustu hluti. Það var ein-
hvern veginn sjálfsagt mál hjá
Jónsa enda sást handbragð hans
víða um bæinn.
Hann var sérlegur hagleiks-
maður, sterklegar hendurnar
smíðuðu hin fínlegustu listaverk
sem blöstu víða við. Á húsgöflum
og í görðum bæjarins, á stýris-
húsum báta við bryggjuna, fyrir-
tæki auðkenndu sig með skiltum
er hann málaði og svo mætti
lengi telja. Og auðþekkt var
handbragðið, brúnt og gult voru
einkennislitir hans og í aðalhlut-
verki. Og ekki þóttu síðri lista-
verkin sem hann smíðaði á sinn
sérstaka hátt og ég hafði aldrei
séð neitt slíkt fyrr.
Þau voru úr víravafningi og
mótuð í hin ólíklegustu form.
Enn prýðir skonnorta mikil er
öslar öldurótið þöndum seglum
stofuvegg hjá okkur Guðlaugu og
hefur gert í áratugi. Og alltaf er
fáni dreginn að húni á hátíðis-
stundum á fánastönginni sem
hann smíðaði og keyrði þvert yfir
landið til að færa okkur. Þannig
listaverk léku í höndum hans og
ótrúlegt hvernig hann gat mótað
járnið, enda var það hans sér-
grein.
Jónsi var hæglætismaður, var
þó hrókur alls fagnaðar á góðum
stundum, vinamargur og vel lið-
inn. Þau hjón, Jónsi og Gígja,
voru mjög virkir þátttakendur í
fjölbreyttu félagslífi í sínum
heimabæ, kórastarfi, leikfélaginu
og fleiru og margar voru gleði-
stundirnar sem tengdust því. Og
þegar hann hóf upp sína sterku
bassarödd var lítið rými fyrir
annað þá stundina í húsinu.
Jónsi var sönn fyrirmynd og
sýndi okkur hvernig umburðar-
lyndi og virðing er gott veganesti
í lífinu. Einstakt geðslagið,
gæska og yfirvegun vörðuðu
hans leið alla tíð og aldrei heyrði
ég hann skipta skapi eða hall-
mæla nokkrum manni, slíkt var
lundarfarið.
Nú á kveðjustund er efst í
huga þakklæti til Jónsa fyrir allt
sem hann kenndi mér um lífið og
samskipti við aðra. Minningarn-
ar lifa um alla tíð og þær eru
dýrmætar. Blessuð sé minning
þessa mikla höfðingja.
Sveinn.
Okkur systkinin langar með
fáeinum orðum að minnast elsku
afa Jónsa.
Afi Jónsi var hár og þrekinn,
glæsilegur maður. Í barnshugan-
um var hann ekkert minna en
heljarmenni, afi gat allt. Afi var
vélstjóri í frystihúsinu á Ólafs-
firði og var fátt meira spennandi
en að fá að dunda sér í mótorhús-
inu með afa í vinnunni. Afi var
einnig sýningarstjóri í bíóinu á
Ólafsfirði. Við systkinin megum
þakka fyrir að hafa ekki rifnað í
tvennt úr monti að sitja í Tjarn-
arborg með popp og gos í flösku
meðan afi stýrði sýningunni. Afi
var einnig einstaklega handlag-
inn, bæði við járnsmíði en einnig
hina ýmsu handavinnu og listir.
Ýmis listaverk eftir hann prýða
Ólafsveginn og smíðaði hann til
dæmis fánastangir og muni úr
járni sem prýða nú heimili okkar
ættmenna hans. Einnig málaði
hann nafnaskilti á báta og gerði
sitt síðasta tæplega níræður. Afi
Jónsi gat svo sannarlega allt.
Afi Jónsi var ekki bara helj-
armenni heldur einstaklega hlýr
og traustur. Að kúra með afa í
kríunni hans í hádegishléinu er
okkur minnisstætt. Að fara á
rúntinn með afa og fá appelsín í
gleri, að fara með afa á völlinn að
horfa á Leiftursleik, afi að lauma
til okkar kremkexi með mjólk-
inni á kvöldin þegar amma var
búin að gefa mjólkurkex, afi í
hægindastólnum í sjónvarpsher-
berginu þar sem á honum dundu
ótal spurningar um það sem
horft var á og hann svaraði öllum
með bros á vör. Það var svo gam-
an að hlýða á afa segja frá, hann
var heill hafsjór af þekkingu um
gamla tíma, áhugasamur um þá
nýju og alltaf spurði hann um
fólkið sitt. Hann þreyttist ekki á
að miðla þekkingu og reynslu
sinni til okkar.
Það verður skrýtið að koma í
Ólafsveginn og sjá ekki afa sitja í
sætinu sínu við eldhúsborðið og
segja „sæll nafni, sæl vinan/vin-
ur“ þegar labbað er inn. Við
systkinin þökkum fyrir þau for-
réttindi að börnin okkar hafi
fengið að kynnast langömmu
sinni og langafa. Ein af síðustu
minningum sem börnin okkar
eiga um afa Jónsa var þegar
hann, að verða níræður, rifjaði
upp gamla takta og flakaði fyrir
þau fisk sem veiddur hafði verið
fyrr um daginn. Í leiðinni fræddi
hann þau um verknaðinn og
hefði mátt heyra saumnál detta,
svo dáleidd voru börnin. Þegar
verkið var að verða búið sagðist
afi ætla að fá sér mesta sælgæt-
ið, plokkaði augun úr fiskinum
og stakk þeim upp í sig. Það ætl-
aði allt um koll að keyra í barna-
hópnum og er þetta ítrekað rifj-
að upp á heimilum okkar með
tilheyrandi hlátrasköllum.
Síðustu ár voru afa erfið.
Amma lést árið 2019 og líkam-
legri heilsu afa hrakaði. Trúum
við því að hann hafi verið hvíld-
inni þakklátur og feginn. Sökn-
uðurinn er mikill en við huggum
okkur við að afi sé nú samein-
aður ömmu og litla drengnum
þeirra sem tekinn var frá þeim
aðeins nokkurra daga gamall. Þó
sárt sé að kveðja er hjarta okkar
svo yfirfullt af þakklæti fyrir
samferðina með afa Jónsa og
ömmu Gígju gegnum lífið, Minn-
ing þeirra mun lifa með okkur
ævina á enda.
Farðu í friði elsku afi og guð
geymi þig
Jón Steindór, Heiða Rún
og Ágúst Leó.
Afi minn ofurmennið.
Ég man að þegar ég var lítill
pjakkur fannst mér skemmtileg-
asti staðurinn í heiminum vera í
mótorhúsinu hjá afa. Þar gastu
lagað allt og þar gastu búið allt
til. Ég hef ennþá ekki hitt neinn
annan sem getur galdrað fram
lausnir á öllum vandamálum og
skapað þvílík meistaraverk eins
og þú gerðir…og nánast úr engu.
Í mótorhúsinu og í skúrnum
heima í Ólafsvegi lærði ég mikið
af þér og er endalaust þakklátur
fyrir allt sem þú kenndir mér,
meðvitað og ómeðvitað. Ég ætl-
aði sko að verða vélstjóri eins og
þú því þá gæti ég líka allt…
Á mínum eldri árum varstu
alltaf reiðubúinn að hjálpa og
ráðleggja mér í öllum mínum
verkum. Það þurfti bara eitt sím-
tal og þú varst mættur. Enn
þann dag í dag hugsa ég „hvað
myndi afi Jónsi gera?“ og oft
blasir lausnin við, rétt fyrir utan
boxið.
Þú varst og ert enn ein af mín-
um fyrirmyndum í lífinu og ég
reyni á hverjum degi að líkjast
þeim manni sem þú hafðir að
bera. Takk fyrir að gera mig að
þeim manni sem ég er í dag.
Takk fyrir hjálpina og ráðin.
Takk fyrir að vera alltaf til stað-
ar.
Hvíldu í friði elsku afi minn og
ég bið að heilsa ömmu.
Bryngeir.
Jón Steindór
Ásgeirsson
Ástkær eiginmaður minn,
INGÓLFUR TRYGGVASON
framkvæmdastjóri,
Holtagerði 33, Kópavogi,
lést á Sunnuhlíð miðvikudaginn 2. febrúar.
Útför fer fram í Fossvogskirkju
miðvikudaginn 16. febrúar klukkan 13.
Ágústa Waage
Innilegar þakkir sendum við öllum sem
sýndu okkur samúð og vináttu vegna
andláts
INGIBJARGAR EGGERTSDÓTTUR
kennara,
Jörundarholti 230, Akranesi.
Stefán Skjaldarson
Birta Stefánsdóttir
Gréta Stefánsdóttir Rafn Kumar Bonifacius
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
KRISTÍN BLÖNDAL
hjúkrunarfræðingur,
Smáraflöt 41, Garðabæ,
verður jarðsungin frá Vídalínskirkju
í Garðabæ föstudaginn 18. febrúar klukkan 13.
Aðstandendur þakka auðsýnda samúð og hlýhug.
Hjálmar Blöndal Guðjónsson
Elías Blöndal Guðjónsson Kristín Hrund Guðm. Briem
Ólafur Orri, Katrín og Jóhann
Falleg kona.
Alltaf vel tilhöfð
og glæsileg.
Blítt bros.
Kátína.
Klukknahljómur úr gamalli
klukku.
Fallegt, snyrtilegt og friðsælt
heimili sem gott var að heim-
sækja.
Röð og regla.
Glæsileg matarboð.
Kvöldkaffi og besta súkku-
laðikaka í heimi.
Eitt glas á mann af ferskum
appelsínusafa á morgnana (mig
langaði samt alltaf í meira).
Kommóðan með skemmtilega
dótinu.
Ameríski ísskápurinn.
Karen Lövdahl
✝
Karen Lövdahl
fæddist 28.
september 1930.
Hún lést 14. janúar
2022.
Jarðarförin fór
fram í kyrrþey.
Sögur og myndir
frá árunum í Banda-
ríkjunum.
Fyrsta minning
mín um litasjón-
varp.
Gosi, uppstopp-
aður.
Grænir fingur.
Tindasel.
Stolt mitt af því
að eiga svona flotta
ömmu og afa.
Þegar hún sagði mér að horfa
bara á tunglið þegar ég fengi
heimþrá.
Ást hennar til afa.
og bænin sem hún kenndi mér:
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Margs er að minnast. Takk
fyrir allt elsku amma mín.
Þín nafna,
Karen.